Co jest warta moja spolegliwość

[Robert Witold Gorzkowski]

 

 

 

Wciąż widzę za mną ślady wilczura
a w świadomości chowa się owca
obejdę niwę od prawej strony
na tropach wilka zbiję fortunę.

I klaskać będą panowie, panie
ja będę szczerzyć zęby w uśmiechu
dopóki warknąć nie będą kazać
bek wydam z siebie żalno-przeklęty.

Bo w beku moim natura skrywa
odwieczną prawdę dziejową kraju
nie zmienisz w wilka ciała swojego
gdy co dzień myślisz głową baranią.

 

 

 

[Migrena]

@Robert Witold Gorzkowski

 

dotykasz tutaj  klasycznego napięcia między naturą a autokreacja i pokazujesz, że człowiek może przywdziać maskę wilka, może nauczyć się gestów drapieznika, lecz jeśli jego świadomosć pozostaje "barania”, to egzystencja rozpada się na pozór i prawdę !!!

 

a spolegliwosć staje się nie cnotą, lecz ontologicznym pęknięciem między tym, kim się jest, a kim chciałoby się byc .

 

wiersz napisany z poetycką ironią i oczywistą odwagą.

 

bardzo dobry.

 

[Robert Witold Gorzkowski]

@Migrena dziękuję 

[iwonaroma]

Fajna puenta :)

 

[Berenika97]

@Robert Witold Gorzkowski

 

Świetna jest ta metafora owcy, która udaje wilka żeby przeżyć, a na końcu i tak wraca do beku. To może być nie  tylko o jednostce, lecz o całym mechanizmie.

"Myślisz głową baranią" mogłoby brzmieć jak obelga, ale tutaj brzmi jak wyrok. Możesz odnieść sukces ("zbić fortunę"), ale jeśli Twoja samoocena i sposób myślenia pozostają "baranie" (uległe, lękowe), Twoja natura zawsze Cię zdradzi.  Wspaniale napisane. :) Pozdrawiam. 

[Robert Witold Gorzkowski]

@Berenika97 taka jest rzeczywistość niczego się nie uczymy, i poddajemy się wszystkim zarządzeniem bez szemrania.

 

 

 

Edytowane 27 Lutego przez Robert Witold Gorzkowski (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Robert Witold Gorzkowski

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tu jest sedno.

nie staniesz się drapieżnikiem samą pozą
jeśli twoje myślenie pozostaje stadne, uległe.

 

 

[Gość vioara stelelor]

@Robert Witold Gorzkowski Myślę, że dobrze rozumiem, o czym piszesz.

O zmianach, które mają z nas uczynić nowych, lepszych ludzi.

Obserwujemy przecież świat i widzimy, kto w nim odnosi sukces.

Niejednokrotnie podejmujemy taki wysiłek, żeby spróbować budzić respekt, zasłużyć na szacunek innych - ale często te zmiany są powierzchowne i dotyczą jedynie zachowań, a nie osobowości.

Naśladujemy, a nie działamy w zgodzie z własnym systemem wartości.

Kluczem  jest praca z samym sobą, aby wydobyć z wnętrza siebie szlachetność, wtedy nie trzeba przebierać się za wilka, ani za kogokolwiek innego.

Spolegliwość wtedy znika, pojawia się siła, wynikająca z tego, że człowiek odnalazł siebie i zna swoje wszystkie azymuty.