Gdzie rdzewieją miecze: 42. Grób Sardanapala

[Łukasz Jurczyk]

42. Grób Sardanapala

(narrator: hypaspista)

 

1.

 

Na kamieniu napis —
jakby ktoś śmiał się
z naszych marszów.

 

2.

 

„Jedz, pij, baw się —
reszta nie warta

nawet tego”.

 

3.

 

Tylko tyle, królu?

Kilka słów na głazie,

by opisać człowieka?

 

4.

 

Kto to wyrzekł?
Mądrość i strach
mają wspólne echo.

 

5.

 

Łatwo podsumować,
gdy droga
już za tobą.

 

6.

 

Zrozumienie przychodzi

zawsze wtedy,

gdy zęby już wypadły.

 

7.

 

Jedna ścieżka.

Dla mędrca i dla głupca.

Obaj dojdą do nocy.

 

8.

 

A jednak te słowa

idą za mną w marszu

jak niechciany cień.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment poematu to egzystencjalna konfrontacja dwóch skrajnie różnych światopoglądów- zdobywców (reprezentowanego przez maszerującego żołnierza Aleksandra Wielkiego) oraz nihilistycznego hedonizmu (reprezentowanego przez inskrypcję na grobie króla Asyrii). Inskrypcja „śmieje się” z wysiłku żołnierzy. Sugeruje, że ich marsze, podboje i poświęcenie są jałowe, bo ostatecznie liczy się tylko doraźna przyjemność.

 

Świetna jest metafora starości i niemocy - "Zęby już wypadły" - refleksja nad marnością świata przychodzi dopiero wtedy, gdy człowiek nie ma już sił, by o cokolwiek walczyć lub... by realnie korzystać z życia.

 

„Jedna ścieżka. Dla mędrca i dla głupca. Obaj dojdą do nocy” - klasyczny motyw memento mori. Niezależnie od tego, czy wybierzesz drogę ascezy i walki (żołnierz), czy drogę uciech (Sardanapal), finał jest ten sam - „noc”, czyli nicość lub śmierć. Ta świadomość odbiera sens dążeniom do wielkości.

 

Najważniejszy jest koniec - słowa króla-hedonisty nie zostają odrzucone przez żołnierza - one „idą za nim”. Zasiały w nim ziarno wątpliwości.

 

Fragment ten jest zapisem kryzysu egzystencjalnego. Mówi o tym, że w obliczu ostatecznego końca (grobu), każda ludzka aktywność - zarówno ta szlachetna, jak i ta gnuśna - wydaje się równie bezwartościowa. To bolesna lekcja dla kogoś, kto całe życie poświęcił „maszerowaniu” ku jakiemuś celowi.

 

Wspaniały pomysł! Świetny tekst!

 

Sława to tylko

dźwięk metalu o inny metal.

Wkrótce i to zardzewieje.

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Epizod wziąłem z Arriana. Podobno Aleksander czytając ten napis stwierdził, że równie dobrze mógłby być wyryty na grobie zwierzęcia :)

 

Rdza ma cierpliwość.
Wygrywa
bez bitwy.

 

Pozdrawiam serdecznie

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Krew i rdza mają ten sam kolor.

Ziemia pije obie

z tym samym spokojem.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Świetne!!!

 

Ten sam odcień.
Tylko pieśni
robią różnicę.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Zostanie tylko pył.

Czerwony osad na piasku.

Ślad po kimś, kto nie chciał być cieniem.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Pył to tylko brud.

Zmyję go winem wieczorem,

jeśli mi zapłacą.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Wino nie zmywa brudu,

ono tylko barwi mrok,

żeby nie był tak szary.

 

A jeśli nie zapłacą?

Wtedy brud stanie się skórą,

a wino - tylko marzeniem.     

 

 

  Pewnie możesz tak do rana i jeszcze dłużej:) 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Maluj sobie sny.

Ja wolę krew w pucharze,

byle była cudza.

 

Gdy sakwa pusta,

marzenia są jak dym –

tylko szczypią w oczy.

 

To nie takie proste. Aż się spociłem :)

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ale za to piękne!  Ja pasuję!  :) Dzięki za zabawę. :))) 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 To ja dziękuję :)))