Pergamin

[Berenika97]

długa noc

rozciąga się we mnie

aż gubię godziny

i własne ciało

leżysz obok

twoja obecność wyznacza

granice mroku

myśli przestają

rwać się i plątać

noc trwa dalej -

miękka, głęboka

powietrze krąży

między nami a ciszą

nad ranem

woskowy blask

wycieka ze szczelin

w sklepieniu

odsłaniając prawdę

o nas dwojgu

twoja skóra

to tylko stary pergamin

a pod moimi palcami

zamiast rytmu serca

szumi jedynie piach

i suchy liść

mrok wcale nas nie puścił -

to ja stałam się

jego jedynym domem

a ty jesteś tylko echem

które uwięziłam

pod pękniętym spojrzeniem

zostaję w tym martwym bezruchu

czekając, aż kurz całkowicie

nas przykryje

 

[Lenore Grey]

@Berenika97 jak zwykle piękny i inspirujący.

Cudowna jest twoja poezja, Bereniko

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Lenore Grey

 

Bardzo dziękuję!  To moje "pierwsze kroki". :)  Pozdrawiam. 

[Migrena]

@Berenika97

 

refleksja o tym, że życie i bliskość są ulotne, a czas  nieprzerwanym echem pustki.

 

ciemna kaplica........w której każdy cień ma swoją wagę.

 

w tej nocnej ciszy, gdzie mrok staje się domem, a ciało  pergaminem pamięci, ukazujesz nam nieuchronność przemijania i iluzję obecnosci.

 

to opowiesć   o tym, jak bliskość bywa zarówno utrwaleniem, jak i uwięzieniem !!!

 

mistrzowsko prowadzisz nas  między światłem a kurzem, między echem a pustką  .

 

 

przepiękny to jest wiersz Nika.

 

poetyckie - ku gwiazdom co niebo złocą sobą.

 

wszystko Nika wiesz :)

 

 

 

 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 To jest wiersz o miłości (albo relacji), która formalnie jeszcze istnieje, ale wewnętrznie już obumarła. Nie tyle o nostalgii za przeszłością, ile o momencie bolesnego rozpoznania, że to, co było żywe, stało się zapisem - właśnie jak pergamin.

Dopasowana metafora do pergaminu.

Jest jeszcze  jest fizyczna obecność, porządek, ukojenie. Ale to jest cisza… podejrzanie gładka.

[[email protected]]

@Berenika97 Pergamin i rylec,
                          cycuszki i tylec?

Miłego dnia.

[iwonaroma]

Jak zwykle - prima sort.

To też może być o umieraniu dwojga bardzo starych ludzi, złączonych jeszcze ale już na rozdrożu śmierci.

 

 

Ustawiam się w kolejce po tomik :) Warto by Twoja poezja wypłynęła na szersze wody.

Choć jeśli Ci cieplutko tylko w naszym tu kąciku - to oczywiście jest też taka opcja :)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 To co zaczyna się jak intymny liryk o bliskości, która koi lęk, w połowie gwałtownie skręca w stronę niemal gotyckiego nihilizmu. Nie dajesz nadziei na poranek :)

 

Bardzo nastrojowy wiersz!!!

 

Pozdrawiam

[MIROSŁAW C.]

@Berenika97

Przedni atrament pływa w Pani kałamarzu.

No i

są wiersze :)

 

 

 

[viola arvensis]

@Berenika97 widać wielką świadomość i uważność w tym wierszu. Dużo przekazujesz w niewielu wersach.

Wiersz ma głębię, drugie i trzecie dno.

 

Pięknie i niezwykle - jak zwykle :)

[vioara stelelor]

@Berenika97

Ja ten wiersz odebrałam, jako wiersz o obecności kogoś, kto już odszedł na zawsze.

W powiązaniu z tagiem "gotyk" - wydaje mi się to słusznym kierunkiem.

Nocą można wyczuć bliskość - rzeczywistą na wiele różnych sposobów.

Bliskość w pamięci, we wspomnieniu, które staje się realne jedynie w mroku.

Poranek przynosi prawdę - odkrycie, że ta historia jest już tylko zapiskiem na dnie serca.

Niewykluczone, że chodzi także o jakąś obecność metafizyczną, astralną - duch, powracający na ziemię, aby połączyć się z ukochaną?

To trwanie, poza kręgiem życia i śmierci, jest możliwe tylko jeżeli ciemność sprawia, że wszystko jest nieostre, chaotyczne, nieuporządkowane. Wtedy zmysły wydają się wolne, nieskrępowane uporządkowaniem dnia. Można dowolnie kształtować, choćby w wyobraźni,  to, co się dzieje bez udziału światła.

Pomiędzy światem dnia i nocy płynie szeroko rozlewająca się rzeka, którą można nazwać bardzo różnie - tęsknotą, brakiem, świadomością przemijania, smutkiem...

Peelka patrzy w jej wody i szuka odbić, które konkretyzują się potem w samotności bezsennych godzin.

 

[Myszolak]

@Berenika97 Podoba mi się w twoim wierszu to przejście między dniem a nocą. Tylko w mroku relacja jeszcze jako tako wypełnia potrzeby i daje ukojenie. Poranek jest bezlitosny. Światło odsłania każdą wadę, oświetla uczucia, które już dawno się wypaliły. Skóra została porównana do pergaminu, a więc historia tej relacji już dawno się zakończyła, kartka jest już w pełni zapisana, iskra zgasła.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W mroku, jak to w mroku, mało widać. Tylko w nocy, na granicach snu, nie dostrzega się, że to, co ma się pod ręką, jest tylko starym zapisanym pergaminem. I tylko tam relacja działa, bo noc nie szuka wrażeń, a spokoju i wyciszenia.

 

 I mimo tego znużenia w świetle dnia, trudno odejść od takiej relacji, bo ona jest pewna, daje poczucie bezpieczeństwa, a sentyment i przywiązanie są na tyle silne, że łatwiej jest po prostu w nich odnaleźć cały sens. I dlatego podmiot "zostaję w tym martwym bezruchu czekając, aż kurz całkowicie nas przykryje"

[Marek.zak1]

To chyba o tym. Pozdrawiam serdecznie.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[andrew]

@Berenika97

...

oglądam myśli 

zmieniają się 

jak w kalejdoskopie

 

nie każdy czas

był snem

był

dziś

dziś jest ...

niepotrzebny sen

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego wieczoru 

[Berenika97]

@Migrena  Bardzo dziękuję!  

 

Dziękuję za te słowa - to dla mnie ważne, że tekst do ciebie dotarł w taki sposób. Twoje odczytanie otwiera w nim coś, czego sama nie do końca widziałam.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

Ta „podejrzanie gładka cisza"- to perfekcyjne rozpoznanie. Wiersz nie krzyczał "to o martwej relacji!", tylko pozwolił się w nią wsunąć jak w coś kojącego - i właśnie dlatego późniejsze odkrycie jest tak niszczące. 

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@[email protected]

 

Bardzo dziękuję!  Gratuluję kreatywności.  Pozdrawiam. :) 

@iwonaroma

 

Bardzo dziękuję!  

Twoje odczytanie o granicy śmierci - tak, to też tam jest.

A co do tomiku... nie mam takowych ambicji. :)   Lubię ten kącik. :)  

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! 

 

To prawda - zaczyna się jak ukojenie, a kończy jak epitafium. Czasem nadzieja to tylko odwlekanie rozpoznania. Dziękuję, że przeszedłeś ze mną tę drogę - od bliskości do kurzu.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@MIROSŁAW C.

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za te słowa. Póki atrament pływa w kałamarzu , wiersze będą. :)

 

Serdecznie pozdrawiam. :)

@viola arvensis

 

Bardzo dziękuję!

 

Dziękuję, że widzisz te warstwy - znaczy dla mnie bardzo dużo.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Bardzo dziękuję! 

To piękne odczytanie - ta granica między nocą a porankiem jako granica między tym, co możliwe w mroku, a prawdą światła. Nie narzucałam jednej wersji, więc cieszę się, że tekst otworzył się dla Ciebie w ten sposób. Dziękuję za tak uważną lekturę i świetny komentarz.  

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Myszolak

 

Bardzo dziękuję! 

 

To, co napisałaś o tym, że tylko w nocy relacja „jako tako wypełnia potrzeby", bo noc nie szuka wrażeń, a spokoju - to bardzo celne. I ten koniec o tym, dlaczego trudno odejść mimo znużenia... tak, właśnie o to chodziło. O bezruch, który jest wyborem, bo sentyment okazuje się silniejszy niż życie.  

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

Jesteś niesamowity! Ale dlaczego zniszczyli grobowiec? !!! 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@andrew

 

Bardzo dziękuję! 

 

sen bywa niepotrzebny

kiedy mrok stał się jedynym

co prawdziwe

 

Serdecznie pozdrawiam:) 

[Marek.zak1]

@Berenika97 Nie, to nie zniszczenie, a sławne odkrycie, bodajże w Turcji. Robi wrażenie, prawda? M

[Berenika97]

@KOBIETA @A.Between @beta_b   Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :) 

@Marek.zak1

 

Robi bardzo duże wrażenie.  Wiem, że to nie znieszczenie, ale w moim wierszu miałam wyobrażenie takiego grobowca. :)))