Słońce w zenicie

[Lenore Grey]

 

Słońce w zenicie? lecz blaski takie żółte?

           Tu stół — a tu figurki kute.

             Jedna — to jakaś góra.

             Druga — to góra wtóra.

       Trzecia — ufartuszone dziwo!

Tu ma szklane kulki — tu — patynieńki.

Słońce w zenicie? a blask — taki miękki?

 

 

Inspiracja: "Mroczne Miasto"

 

 

 

Edytowane wczoraj o 14:53 przez Lenore Grey (wyświetl historię edycji)

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Nie znam inspiracji do wiersza ale już on sam jest wystarczającą inspiracją dla tych co tworzą w podobnym duchu co Ty. 

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Berenika97]

@Lenore Grey

 

To jak sen albo wspomnienie dzieciństwa przefiltrowane przez niezwykłe światło. Uwielbiam tę dezorientację od pierwszej linijki -"Słońce w zenicie?" z tym znakiem zapytania, jakby coś było nie tak, jakby rzeczywistość lekko się przesunęła.

"Ufartuszone dziwo" - wspaniałe słowo! Takie dotykowe, konkretne, trochę śmieszne. I te "patynieńki" - język dziecięcy miesza się z obserwacją dorosłego, co tworzy dziwny nastrój.

 

Ten wiersz działa jak fotografia z przesytem, gdzie kolory są za intensywne i wszystko wydaje się trochę nierzeczywiste. Hipnotyzujące.

[Lenore Grey]

@Berenika97 Dziękuję najmocniej

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[viola arvensis]

@Lenore Grey bardzo ładna miniatura. Na tyle wyjątkowo brzmi, że myślniki mi osobiście nieco przeszkadzają.

Pzdr.

 

[Lenore Grey]

@viola arvensis pozdrawiam i dziękuję!