pojednanie

[Gość vioara stelelor]

wybacz mi

chcę ci powiedzieć

i przemienić moją prośbę

w najstosowniejszy kwiat

 

róża?

umie się tylko pysznić

lśnić

a tu trzeba pokory

 

słonecznik?

zbyt radosny

 

przyszła na myśl chryzantema

lecz to z pewnością nie jej czas

przecież jeszcze nasza miłość nie umarła

 

a może lawenda?

pachnie za mocno

nie można zebrać myśli z rozproszeń

 

niezapominajka - również kiepski wybór

nie pasuje kolorem do twoich oczu

 

czas mija

skrucha na próżno chce

wypuścić pąki

 

zbliżasz się spokojnie

otulasz dłonią

maleńką siewkę z dwoma listkami

 

już dobrze

- mówisz -

rozumiem

nie smuć się

wciąż jestem blisko

 

i wtedy zakwitam

dla ciebie

całym

nieskończenie czułym

ogrodem

 

07. 02. 2026 r.

[viola arvensis]

@vioara stelelor bardzo piękna, delikatna liryka. 

Jestem zachwycona kwiecistością utworu, jak przystało na polnego fiołka

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[lena2_]

Bardzo subtelny wiersz, przepiękna puenta:):) pozdrawiam serdecznie:)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor

 

tak, zebrać myśli z rozproszeń
i związać je radosną wstążką,
żeby przestały błądzić jak płatki na wietrze.

Niech będą polne i wolne,
jak ciepły wiatr,
który pachnie tęsknotą
i dojrzewającym spokojem.

 

W wierszu pięknie wybrzmiewa droga od dumy do pokory, od szukania właściwego kwiatu
do odkrycia, że najczulsze pojednanie wyrasta nie z symbolu,
lecz z obecności.

 

[Gość vioara stelelor]

@viola arvensisŚlicznie dziękuję :)

 

@lena2_Cieszę się, że przypadł do gustu :)

 

@Alicja_Wysocka

 

...a w końcu przychodzi chwila

jasnej ciszy; bo tylko w ciszy

kwitnienie przechodzi

w owocowanie, a ciepło mości

ufne legowisko dłoniom. Lecz najpierw

każde słowo musi poczekać

na swoją własną porę roku... 

[Annie]

Piękny ogród, można się zachwycić :)

[Gość vioara stelelor]

@AnnieTak, to są piękne chwile. Dziękuję :)

[Nata_Kruk]

Świetny pomysł dla rozpisanie kwiatów, które mogłyby zastąpić wybaczenie. Wersami opisujesz wybrane, 

ale żaden nie dorównuje...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... temu maleńkiemu.. a potem pojawia się ogród. Bardzo zmyślnie i delikatnie  to przedstawiłaś.

Zostawiam uśmiech.

[Gość vioara stelelor]

@Nata_Kruk Masz rację, zaczyna się od maleńkiego pierwszego kroku, on wymaga odwagi, ale potem przynosi ogromną lekkość i radość, myślę, że dla obydwu stron pojednania.

[Myszolak]

@vioara stelelor

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myślę, że ten wiersz także bardzo ładnie ukazuję to jak ważne jest wybaczenie. Osoba o której jest wiersz rozumie, widzi człowieka, nie winę. Nie rozpamiętuje, a przebacza, ale tak szczerze, i to pozwala kwitnąć obu stroną. 

 

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Niezwykle poruszająca "botanika uczuć". Świetnie poprowadziłaś tę metaforę - odrzucenie pysznej róży czy zbyt radosnego słonecznika na rzecz skromnej siewki - to bardzo dojrzała lekcja pokory. Wiersz pięknie pokazuje, że w prawdziwym wybaczeniu nie chodzi o wielkie gesty czy szukanie "najstosowniejszej" formy, ale o tę kruchą, szczerą intencję, którą druga osoba potrafi "otulić dłonią". To jedno proste "rozumiem" na końcu ma w sobie niesamowitą moc - sprawia, że w czytelniku, tak jak w podmiocie lirycznym, rzeczywiście rozkwita cały, nieskończenie czuły ogród. Bardzo kojący i mądry tekst. To bardzo piękny wiersz! 

[Migrena]

@vioara stelelor

 

cudowny wiersz.

 

subtelna medytacja nad wybaczeniem, nad tym, jak skrucha i troska mogą przybierać formę najdrobniejszych gestów .

 

 prowadzisz mnie  przez ogród symboli gdzie każdy kwiat to przemyślana metafora emocji, starannie dobrana, żeby oddać cięzar pokory, delikatnosć skruchy i czułosć relacji.

 

róża, słonecznik, chryzantema, lawenda, niezapominajka , każdy z nich nie tylko opisuje uczucia, ale też ujawnia proces rozważania, niespiesznego ważenia słów i gestów wobec drugiego człowieka.

najbardziej poruszający jest finał – maleńka siewka ( cudeńko) z dwoma listkami, którą bohaterka podaje drugiej osobie staje się symbolem nadziei i wspólnego wzrastania.

 

moment, gdy "zakwitam (dla ciebie ) całym (nieskończenie czułym ) ogrodem”, jest kulminacją wiersza i jednocześnie afirmacją miłosci, która   nie narzuca, nie pędzi, nie ucieka od refleksji, lecz obecna w swoim milczeniu i delikatności, staje się pełnią.

 

to fantastyczne połączenie intelektualnej precyzji z emocjonalną prawdą .

 

pokazujesz, że prawdziwe wybaczenie i miłość wymagają zarówno pokory, jak i uważności.

 

Twój wiersz jest elegancki, czuły i głęboki, jakby każdy wers był drobnym, filozoficznym oddechem.

 

takim oddechem który jest mi cholernie bliski .

 

uklony dla Ciebie za wspaniałości które pozwoliłaś mi przeczytać :)

 

 

[Jacek_Suchowicz]

@vioara stelelor

na chryzantemę zawsze jest czas

w złocistej mnóstwo skrytej pokory

oraz nadziei na piękny czas

to pojednanie - nowe lowe story  

:)))

[iwonaroma]

Fajowe kwiatowe :)

Faktycznie, wszystkie kwiaty piękne są ale nie każdy jest odpowiedni do danej sytuacji. Być samemu kwiatem likwiduje wszystkie dylematy:)

 

[Charismafilos]

@vioara stelelor po prostu... piękne!! aż mi się zatęskniło już za moim ogródeczkiem... :)

[Gość vioara stelelor]

@MyszolakTak, to jest ważne dla obydwu stron, chociaż każda wychodzi z innej głębi.

 

@Berenika97Dziękuję. Spojrzałam dzięki Tobie na tej wiersz trochę z innej strony i zauważyłam w nim coś, co mi umknęło, a jednak nieświadomie pojawiło się w tekście i stanowi jego filar.

 

@MigrenaDziękuję, od Twoich miłych słów aż zakręciło mi się w głowie :)

 

@Jacek_SuchowiczLove story - może tak, może nie, ale budować nie da się na gruzowisku.

 

@iwonaroma 

 

@Charismafilos

Miło mi. Ale lepiej jednak, żeby nie trzeba najpierw naprawiać tego, co się zepsuło ;)

 

Pozdrawiam wszystkich miło :)