Biała cisza.

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jednak za późno  bo już odeszła

i patrzy z góry pewno przebaczy

co kochaliśmy to już czas przeszły

my zostaliśmy pełni rozpaczy

 

pozdrawiam

[Berenika97]

@lavlla nisu @hollow man @Wochen  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :) 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

 To  jest wiersz o narastającym zamarzaniu komunikacji, o chwili, gdy coś między ludźmi przestaje płynąć. Ten szron na języku można czytać jako moment, w którym słowo traci ciepło - rozmowa stygnie, więź się kruszy.

Ale pod spodem dzieje się coś jeszcze, bardziej niepokojącego.

To bardzo precyzyjnie opisany mechanizm psychiczny:
człowiek przyzwyczaja się do własnego odrętwienia.

 I finał, który nie krzyczy, tylko chłodno domyka.

To jest wiersz bardziej o procesie niż o zdarzeniu - i to jego siła.

Serdeczności :)

 

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

 

"bardziej o procesie niż o zdarzeniu" - to zdanie, które chciałabym mieć jako motto tego wiersza. Trafiłaś w sedno.

Serdeczności!

 

@Rafael Marius  Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

[Berenika97]

@Sylwester_Lasota  Bardzo dziękuję!  Pozdrawiam. 

[Robert Witold Gorzkowski]

Doskonały przekaz a i sposób narracji niebanalny. Łatwo sobie wyobrazić tą w ustach górę lodu gdy temperatura na zewnątrz się obniża a chłód otoczenia to najmniejsze nasze zmartwienie. 

Edytowane 24 Lutego przez Robert Witold Gorzkowski (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Robert Witold Gorzkowski

 

Bardzo dziękuję! Tak, chłód otoczenia to najmniejsze zmartwienie, zgadzam się. Oby tylko ta myśl nie była jednak za piękna.  Serdecznie pozdrawiam.  Bardzo się cieszę, że jeteś. :))) 

[Czarek Płatak]

To sugestywny obraz oswajania myśli o końcu, w którym chłód i zamarzające słowa symbolizują zobojętnienie oraz niebezpieczne piękno wyzbytego lęku wyciszenia.

[Berenika97]

@Czarek Płatak

 

Bardzo dziękuję! Świetnie odczytujesz!  Pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@huzarc  

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)