jeszcze

[lena2_]

po spowiedzi

ostatniej łzy

wzruszeniem ramion
strząsnęłam  smutek
 

w lustrze
dogoniłam własne
spojrzenie

 

zanim wyblaknie

[Charismafilos]

@lena2_ tak wraca życie do człowieka :) samo sedno!

[Jacek_Suchowicz]

super lapidarne tak jak powinno być

 

wzruszeniem ramion strącasz smutek

z oczu spłynęły spowiedzi łzy

doganiasz siebie może uśmiech

lecz drzazga w sercu jak tkwi tak tkwi

 

pozdrawiam 

[Berenika97]

@lena2_

 

Ten wiersz jest świetny! Nie ma tu rozpamiętywania, jest tylko ten jeden gest - strząśnięcie smutku, spojrzenie w lustro, i świadomość że nawet to może nie trwać. Coś w tym jednocześnie silnego i bardzo kruchego. Pozdrawiam.

 

 

[vioara stelelor]

@lena2_Tak, trzeba zawsze mieć dla siebie wiele zdrowej czułości i troski, żeby w trudnych momentach nie wpaść w stan marazmu i bezsilności.

Ból niekiedy wydaje się czymś nie do udźwignięcia, ale zawsze wcześniej czy później woda opada.

Wtedy trzeba spojrzeć w lustro i zacząć budować z determinacją swój wewnętrzny, duchowy dobrostan.

 

[Christine]

@lena2_

 

"W lustrze dogoniłam własne spojrzenie" - przepiękne!  To zdanie mogłoby być osobnym wierszem.

[viola arvensis]

@lena2_ bardzo głęboka, refleksyjna minuaturka. Powroty do siebie bywają trudne ale pieknie wybrzmiewają w wierszach

Uściski Lenko.