Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Płot

Leroge
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Leroge

Leroge

Opublikowano
Opublikowano

Światło wbijało setki igieł w źrenice

 

Miłości świadkiem nie chcę być nigdy 
Bo miłość sama się pcha na szafot
Tuląc do siebie znamiona krzywdy 
Da swe kończyny ucinać katom 
 
Wtedy słońce wydało się bielsze

 

Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł 
Co trwają może oddechów trzy
I strzeli para z dusznych kadzideł 
Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży 

 

Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa

 

Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję 
Że chmury będą nam pośredniczyć 
Bo między nami wicher wciąż wieje
Co nasze uszy przyszedł pożyczyć 

 

Popękana ziemia wrzeszczy z

pragnienia

 

Zwisając z płotu przebici w pół 
Lgniemy do siebie nie wiedząc nic
I czując w uszach płonący ból 
W splecionych dłoniach będziemy żyć 

 

Spadła kropla niebiańskiej krwi

5
Leroge

Leroge

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Charismafilos  Te kursywe linijki to tylko coś w stylu dekoracji, żeby trochę uziemić i ucieleśnić te wszystkie górnolotne emocje. 

@wierszyki  Doinformowałem się na temat pomnika w Domostawie i rzeczywiście ładnie się wpasowuje haha :)

 

Pozdrawiam

aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przyznam się, że to haha mnie mocno zaniepokoiło.

 

No ale tak już jest, że każdy piszący jest w swojej bańce. Pzdr.

1
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Leroge

 

Te wiersze mają w sobie coś z malarstwa ekspresjonistycznego - obrazy nie tłumaczą się nawzajem, tylko uderzają jeden po drugim. Igły w źrenicach, miłość na szafocie, kropla niebiańskiej krwi. Nie ma tu taryfy ulgowej dla czytelnika i właśnie to jest w tym najmocniejsze. Czytam drugi raz i za każdym razem coś innego zostaje.

1
Leroge

Leroge

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@wierszyki Przyznam że patrząc wstecz to haha mnie również niepokoi.

Ale tak to już jest, że nic na to nie poradzę. :)

@Berenika97 Cieszę się, że tak to odbierasz. Zacząłem pisać poezję niecały miesiąc temu bo nie miałem czasu na malowanie, być może to dlatego. Pisząc chcę, żeby czytelnik widział, a potem myślał samodzielnie. Duża część współczesnych wierszy, nieważne jak ładnie napisanych wprost mówi co myśli, brakuje mi w nich miejsca na wyobraźnię. Cieszę się że po przeczytaniu coś zostało a nie weszło i wyszło.

 

Dziękuję za komentarze i pozdrawiam 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...