Gonię twój ogon

[Myszolak]

Gonię twój ogon,
on jak zegar - tyka,
nie widzę godziny,
minuta mi umyka. 

 

I słyszę go wszędzie,
za każdym rogiem -
on tyka
i uroczo się droczy,
gdy wchodzę - znika. 

 

Otula go
puszysty kożuszek, 
ma mięciutkie futerko,
i nazwałam go już 
nawet - cierpliwy
mruczek.

 

I złapałam go
wreszcie, 
ciągnę, ciągnę,
a tam ogon - i sam ogon!
I nic więcej.

[Berenika97]

@Myszolak

 

Czytam i widzę to jak scenkę z kreskówki - ta determinacja, to skupienie, ten triumf złapania... i ta ostateczna konstatacja, że ogon to jednak tylko ogon. Kot wygrał, jak zwykle. Zresztą koty zawsze wygrywają, to chyba jedyna stała rzecz we wszechświecie.

Ale serio - jest tu coś bardzo uroczego w tym, jak wiersz oddaje kocią logikę- im bardziej gonisz, tym bardziej znika, a jak złapiesz, to i tak okazuje się, że złapałaś powietrze.

 

[Myszolak]

@Berenika97 Dziękuję za komentarz :) Trochę ze wszystkim tak w życiu bywa, im bardziej zależy...tym bardziej leży :)

[A.Between]

@Myszolak dzisiaj bez komentarza