Gdzie rdzewieją miecze: 37. Nowożeńcy

[Łukasz Jurczyk]

37. Nowożeńcy

(narrator: hypaspista)

 

1.

 

Król zwalnia nowożeńców —
wojna też
potrzebuje przerwy.

 

2.

 

Patrzę na nich —
młodzi, jeszcze wierzą,
że życie czeka.

 

3.

 

Niech idą.
Niech im się rodzą
dzieci i wspomnienia.

 

4.

 

Pamiętam córkę

sąsiada z pola —
oczy jak oliwki.

 

5.

 

„Zostaw kogoś po sobie” —

mądrość starego ojca,

wyśmiana nad tarczą.

 

6.

 

Odłożyłem życie

na później, a później

stało się nigdy.

 

7.

 

Może lepiej nie mieć nic,

niż patrzeć,

jak czas to powoli psuje.

 

8.

 

Bez żony, bez syna —

lekki jak dym,

gotowy na wiatr.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment poematu to przejmujące studium melancholii i żołnierskiego losu. Narratorem jest hypaspista - postać, która spędziła życie na wojnie, a teraz, patrząc na młodszych kolegów, dokonuje bolesnego rachunku sumienia.

Wiersz opiera się na zderzeniu dwóch światów. Z jednej strony są nowożeńcy, którzy symbolizują życie i nadzieję (wierzą, że „życie czeka”). Z drugiej strony mamy narratora, dla którego życie już się niemal dopełniło, choć nie w taki sposób, jakiego by oczekiwał. Dla nich to szansa na „ciąg dalszy”, dla narratora - przypomnienie o tym, co sam stracił.

Bardzo poruszającym momentem jest strofa szósta - „Odłożyłem życie , na później, a później , stało się nigdy.”

To uniwersalna pułapka, nie tylko dla żołnierza. Narrator uwierzył w iluzję, że na budowanie domu, rodziny i miłości przyjdzie jeszcze czas. Jednak wojna (lub po prostu upływający czas) sprawiła, że to „później” nie nastąpiło. Wspomnienie córki sąsiada z oczami jak oliwki to symbol niewykorzystanej szansy na zwyczajne szczęście. Jako młody żołnierz wyśmiewał rady ojca o „zostawieniu kogoś po sobie”. Tarcza była wtedy ważniejsza niż kołyska.Teraz, by uśmierzyć ból samotności, stosuje swoją filozofię - „lepiej nie mieć nic, niż patrzeć, jak czas to powoli psuje”. To gorzka próba racjonalizacji - wmawia sobie, że brak bliskich to wolność od cierpienia związanego z ich utratą lub starzeniem się. „Gotowy na wiatr” - To metafora śmierci lub dalszej tułaczki. Narrator nie ma korzeni, nic go nie trzyma przy ziemi. Jest gotowy odejść, bo nie zostawia po sobie żadnego śladu (syna, żony, domu).

Ten fragment to przestroga przed zbyt długim trwaniem w „stanie gotowości” do życia, które przez to oczekiwanie może nam zupełnie umknąć.

Piękny tekst! Zachwycił mnie. :)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Świetne podsumowanie! Nie każdy zamek jest zbudowany z piasku :)

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! :)  Zastanawiałam się, czy młodzi mężowie rzeczywiście mogli opuścić szeregi armii i udać się do Macedonii, do swoich małżonek.  Wiem tylko, że Aleksander cieszył się z małżeństw swoich oficerów z perskimi kbietami. 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Arrian: "Wśród Macedończyków wyprawiających się z Aleksandrem na wojnę było wielu żołnierzy, którzy pożenili się krótko przed wyprawą. Aleksander okazał swoją wielką troskliwość o tych także ludzi i wysłał ich z Karii na okres zimy do Macedonii do żon".

 

Król zadbał, żeby się rodzili mali żołnierze, stąd ta troskliwość :)

 

Pozdrawiam 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk 

 

Dziękuję za informację, właściwie to podejrzewałam, że tak było. Ale nie zanałam tego wątku w historii. 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Aleksander już nigdy nie powtórzył tej troskliwości, może dystans do Macedonii był już za duży. 

 

Odnoście tubylczych żon/konkubin to temat na wiele rozdziałów poematu :)

 

Pozdrawiam 

[A.Between]

@Łukasz Jurczyk Ciekawe, trochę smutne.

[Łukasz Jurczyk]

@A.Between Bardzo dziękuję!!!

 

Na końcu wszystko staje się smutne.

 

Pozdrawiam