Ciemność

[Somnia]

Cień ciszy zasuwa firany 

Na widok świeżych snów

Wciąż pragnie Twojej ciemności

Lecz Ty nie jesteś przecież mój

 

Na niebie zawisły czarne ubrania

W jednym z moich snów

Byłam tak blisko ramię w ramię

Z ciszą, w ciemności zakochana

 

Oddałabym wszystko

Co zgromadziłam w skarbcach świata

By na chwilę krótką

Pobyć z życiem całkiem sama

 

Oddałabym się ciemności

Wciąż będąc w Tobie zakochana

Chłonąc słowa jak stary zwój

Lecz Ty nie jesteś przecież mój

 

Miłość mnie rozsiała po krańce snu

Tam znaleść siebie mam

Na drodze zgubnej

Poznając w ciemności Twoją twarz 

 

I nic tak nie rozproszy mojej duszy

Jak kolce dzikiej róży

Zawieszonej nad głową mędrca

Co odnalazł w smutku dom

 

Pragnę zaciemnić się pod pokrywą

Stłoczonej pary żalu i prawdy

Później opłakiwać siebie

Widząc tak głęboką ciemność

 

Ty poszerzasz mój horyzont

Wciągasz do mrocznej dziupli

Czasem czuję, jakbyś był blisko

Jakbyś dłonią zakrywał mi oczy

 

Już mnie nie drażni półmrok

A mógłby kopać pode mną dół

Kochać pragnę Twoją ciemność

Lecz Ty nie jesteś przecież mój 

 

Edytowane 2 godziny temu przez Somnia (wyświetl historię edycji)

[Simon Tracy]

@Somnia Kunsztowny język, klasyczna budowa wiersza i estetyka subtelnego mroku duszy poetyckiej. Jestem pod dużym wrażeniem. Leci też obserwacja bo coś czuję, że to nie jest jednorazowy wyskok w tym duchu a cała historia pisana w ciemnych barwach. A takie historie kocham czytać.

[Somnia]

@Simon Tracy

Bardzo dziękuję za taki szczery komentarz :)) 
@Somnia