Piekielny lot na kacu

[Whisper of loves rain]

Wszystko zaczęło się od progu łazienki,
Gdy w mojej wannie, pośród ciepłej piany,
Ujrzałem Ciebie — nagą i senną,
Zjawę radosną, choć bezimienną.

Zbladłem, lecz serce wyrwało się z klatki,
Bo sny me dotąd bywały tak rzadkie.
Wyszłaś z tej wody, lśniąc kroplami,
Z anielskimi na plecach skrzydłami.

 

Ja, łajdak wierny męskiej naturze,
Zrzuciłem ciuchy w miłosnej wichurze.
Chciałem Cię porwać, dotknąć Twej magii,
Lecz nagle w Tobie zdarzyło się więcej.

 

Druga para skrzydeł wzbiła się w górę —
Anioł Śmierci? Czy sny mam ponure?
Lecz Ty podeszłaś, skrzydła mi dałaś,
Wspólnym lotem oknem zawładnęłaś.

 

Skok w nieznane, w błękitu przestrzenie,
Pod nami zniknęło twarde podziemie.
To był lot w niebie, miłość uskrzydlona,
Ty oszołomiona, ja w Twoich ramionach.

Muskając obłoki, wilgotne jak szept snu,
Skrzydła cięły powietrzne potoki.
W amoku rozkoszy, w tej boskiej zabawie,
Rwąc pióra, tonęliśmy w ekstazie.

Pióro po piórze — aż nastała pustka,
Zamilkły jęki, zadrżały ustka.
Gdy ostatni puch uniósł się w górę,
Runęliśmy z hukiem przez czarną chmurę.

Lecz zamiast na trawę, wpadliśmy z mozołem
Wprost w czarną smołę, pod piekła kościołem.
W tym kretowisku, brudni i lepcy,
Wypełźliśmy z kadzi, choć strach nas krzepił.

Na twardym kamieniu, ze smakiem goryczy,
Gdy mrok nas ogarnął i diabeł zaryczał,
Ty szepnęłaś czule: „Mój miły, mój złoty,
Mam jeszcze na małe harce ochotę”.

 

I gdy tak staliśmy w piekielnym pyle,
Ciesząc się każdą tą grzeszną chwilą,
Nagle głos żony przeciął te mroki:
„Wstawaj, pij wodę z ogórków, na kaca!”.

 

Otwieram oczy — świat wiruje wściekle,
A było tak bosko, choć skończyło w piekle.
Zamiast anielic — żona z miednicą,
Zamiast skrzydeł — kołdra pod potylicą.

Próżno na plecach szukać mi puchu,
Został tylko kwas i burczenie w brzuchu.
Wczoraj skrzydła, lot i niebo w pakiecie,
Dziś — negocjacje z podłogą w toalecie.

Edytowane Sobota o 14:44 przez Whisper of loves rain (wyświetl historię edycji)

[Mitylene]

@Whisper of loves rain z jednej strony piekielny lot, a z drugiej słodki, sielski i anielski. W niebanalny sposób opisany stan nietrzeźwości i powrót do normalności. Mnie się podoba. Fajnie się czyta:)

[Christine]

@Whisper of loves rain

 

Świetne! Miłosna odyseja godna Dantego - z raju, przez niebo, piekło i czyściec. :) Tam prosto do kwasu ogórkowego.

Boska wyobraźnia, ziemskie przebudzenie! :))

[violetta]

Za dobra żona, ja to bym do domu nie wpuściła.

[vioara stelelor]

@Whisper of loves rain

Ja słyszałam historię o gościu z Norwegii, który świętował Sylwestra w Danii, a potem, jak już nieźle dal sobie w palnik, zamówił kurs taksówką z powrotem z Kopenhagi do Oslo.

Taksówkarz miał kurs życia, a nasz pijaczyna dopiero ciekawe trzeźwienie :)

[Whisper of loves rain]

@Christine U mnie zamiast Wergiliusza był kac, a zamiast czyśćca — woda z ogórków.
Dzięki za tak ciepły odbiór!

@Mitylene Trochę nieba, trochę piekła i klasyczne lądowanie w rzeczywistości

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cieszę się, że klimat i powrót „na ziemię” wybrzmiały czytelnie.

@vioara stelelor To brzmi jak epilog do mojego wiersza — tylko bez skrzydeł, za to z paragonem grozy.
Rzeczywistość potrafi być jeszcze bardziej brutalna niż poezja. Dzięki za tę historię!

@violetta Dlatego właśnie wróciłem z piekła. Nie każdy ma taką przepustkę

 

[Berenika97]

@Whisper of loves rain

 

Wspaniała podróż! Od anioła w wannie, przez ekstazę w chmurach, aż po twardy lądowanie z miednicą. Życie jak zawsze wie, kiedy sprowadzić nas na ziemię. Pozdrawiam. :)))

[Christine]

@Whisper of loves rain   Ale to niezłe zamienniki! :))) Pozdrawiam.

[Whisper of loves rain]

@Berenika97 @ChristineKac sobie po soku poszedł w siną dal. Człowiek wrócił do normalności i jak na razie za aniołem nie tęsknię :) Pozdrawiam.