"Bukłaki nadziei"

[Maksymilian Bron]

A jeśli zaćmę

miałbym na sercu, oczach i umyśle

miłość bym dzielił

z truskawkami, zachodem słońca, wyglądem kobiet

i siedziałbym

przed internetem samotnie,

aż wino zamknęłoby

końcówki mych powiek

 

A jeśli mgła

wokół mnie by krążyła

winnych bym szukał

swoich nieszczęść

i projektowałbym

ich smutek

wdychając fetor

niczym sąsiad - więzień

 

A jeśli w końcu

Miłość mi zetrze

tę niewidzialną

ego ślepotę,

wówczas pomogę

wrogiemu kłamcy

i przez Parakleta

wrócę na Drogę

 

I jeśli wszyscy,

których kochałem

znajdą się kiedyś

na miejskim cmentarzu

Nie będę sam

modlił się, śmiejąc,

czekają na mnie

na Drugim Brzegu

 

I mam nadzieję

o Piękny Panie,

że zawsze będę

klęczał z pokorą

i czując Świętych

w sercu i Niebie

odrodzę się

łącząc się z Tobą

 

Bukłaki mając

pełne nadziei

bez Judaszowej

beznadziei

kroczę wśród burzy,

gdy tak wielu biegnie

dziękując, że „jestem”

nie nadaremnie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[Charismafilos]

@Maksymilian Bron podoba się. Przywodzi mi na myśl przypowieść o bukłakach Łk5,37-38, którą z kolei różnie odczytuję, w zależności od momentu życia :)