Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

"Bukłaki nadziei"

Maksymilian Bron
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Maksymilian Bron

Maksymilian Bron

Opublikowano
Opublikowano

A jeśli zaćmę

miałbym na sercu, oczach i umyśle

miłość bym dzielił

z truskawkami, zachodem słońca, wyglądem kobiet

i siedziałbym

przed internetem samotnie,

aż wino zamknęłoby

końcówki mych powiek

 

A jeśli mgła

wokół mnie by krążyła

winnych bym szukał

swoich nieszczęść

i projektowałbym

ich smutek

wdychając fetor

niczym sąsiad - więzień

 

A jeśli w końcu

Miłość mi zetrze

tę niewidzialną

ego ślepotę,

wówczas pomogę

wrogiemu kłamcy

i przez Parakleta

wrócę na Drogę

 

I jeśli wszyscy,

których kochałem

znajdą się kiedyś

na miejskim cmentarzu

Nie będę sam

modlił się, śmiejąc,

czekają na mnie

na Drugim Brzegu

 

I mam nadzieję

o Piękny Panie,

że zawsze będę

klęczał z pokorą

i czując Świętych

w sercu i Niebie

odrodzę się

łącząc się z Tobą

 

Bukłaki mając

pełne nadziei

bez Judaszowej

beznadziei

kroczę wśród burzy,

gdy tak wielu biegnie

dziękując, że „jestem”

nie nadaremnie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

5

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Waldemar_Talar_Talar
      Wyboru nie mamy

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      @Poet Ka - dziękuję serdecznie -   
    • karenka
      Gortatów dom wakacji - 2

      Przez karenka · Opublikowano

      Bardzo ciekawe wspomnienia z dzieciństwa... czuć w nich klimat dawnych czasów i prawdziwe emocje małego chłopca...szkoda tych wróbelków, bardzo je lubię...miłego dnia życzę*)
    • karenka
      Gortatów dom wakacji. - 1

      Przez karenka · Opublikowano

      Piękny, bardzo osobisty zapis dziecięcego świata z nutką nostalgii...czyta się z przyjemnością...pozdrawiam serdecznie*)
    • Leszek Piotr Laskowski
      Gortatów dom wakacji - 2

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      "Gortatów dom wakacji" - 2 Był tam wielki warzywniak i sad owocowy, drzewa czereśni i zagajnik malinowy. Były pszczoły w ulach, które sadu pilnowały, do malin i czereśni nas nie dopuszczały. Czasami smród z wysypiska tam przywędrował, bo miejski śmietnik Kluczborka tam się znajdował. Zasypywali nim glinianki cegielniane, przez cegielnię dla gliny koparką kopane. W poniemieckiej cegielni ludzie pracowali, czerwoną cegłę w dużych piecach wypalali. Cegielnia była między śmietnikiem a domem, w czasie jej pracy omijałem ją slalomem. Wujek Tadek psa miał, na imię dał mu Michol, owczarek górski, mądry, przeuroczy pychol. Pierwszego roku młody był, gdy się pojawił, ze mną, małym chłopcem, jak z bratem się bawił. Bardzo już wydoroślał roku następnego, widoczne to było z jego wzroku mądrego. Wspaniały był, chodził ze mną i mnie pilnował, to właśnie on nade mną opiekę sprawował. Wujek karabin, wiatrówkę na śruty posiadał. „Idźcie polować zimową porą” – powiadał. I szliśmy z Micholem zabijać szczury i ptaki, na śmietnik, na cegielnię – dwa małe nieboraki. Na cegielnię tylko w porach popołudniowych, gdy ludzi już nie było w barakach cegłowych. I strzelałem do wróbli, i je zabijałem, a Michol je zjadał, a ja to oglądałem. Już wtedy pamiętam, dumny z tego nie byłem, ale wujek to chwalił, więc z niesmakiem to robiłem, żeby wujek traktował mnie jak dorosłego – jak swojego siostrzeńca najukochańszego. Dziwne były to czasy świata ówczesnego, widziane oczętami chłopczyka małego. Żeby wnioski wyciągnąć, lat potrzeba było, by wiedzieć, co dobrze, a co źle się robiło.          -cdn.   Leszek Piotr Laskowski.   
    • karenka
      Zanim obiecasz

      Przez karenka · Opublikowano

      Ty o niej zapomniałeś, o jej błękitnych oczach. Powoli zabierasz uśmiech, sprawiając, że usycha jak kwiat.   Wytykasz jej zazdrość za każdym razem, gdy patrzysz chciwie na inną.   Dobrze, że jest silna, nie płacze w poduszkę, a wspólne marzenia prysły jak bańka mydlana.   Mówiłeś, że kochasz jej piegi i że jest piękna, a już flirtujesz z następną.   Ona jest zbyt mądra, by dzielić z tobą życie. Tak, chce odejść, zanim wiosna przypomni o sobie.   Lepiej być wędrownym ptakiem, niż z nieszczerym sercem stanąć przed ołtarzem.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...