Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wąż

Stukacz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Stukacz

Stukacz

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

 

Wśród słodkich malinek

Wąż urządził odpoczynek

 

Głodny był więc żabę złapał

I pod krzakiem se zachrapał

 

Bo jak wiecie drogie dzieci

Słonko czasem mocno świeci

 

I w malinach, pośród cienia

Poszukał schronienia

 

Następnym razem

Wyśpi się pod głazem

 

I tam cień będzie, i bezpiecznie

A to ważne jest koniecznie

 

Lubi odpocząć po jedzeniu

Gdy ulegnie zmęczeniu

 

A żywi się żabami

Czasem też myszami

 

Zje rybkę, ptaszka

Trafi się i ważka

 

Jak głodny to nie wybrzydza

Ale czy zje rydza?

 

Jak już wiecie

Dużo dziwów jest na świecie

 

Rąk i nóżek nie posiada

Syczy raczej niźli gada

 

Ciało pokryte ma łuskami

Często z zygzakami

 

Długi, smukły – wygląda jak rurka

Po jednej stronie dziurka

 

Tam zęby jak noże ostre

Zakrzywione albo proste

 

Od gatunku to zależy

Gdzie jaki ząb leży

 

Jadowite, dusiciele

Prawda, że niewiele?

 

Więc jak pani w przedszkolu

Zapyta: Stasiu, albo Olu

 

Co to jest wąż i czym się żywi

To eksperci jesteście prawdziwi

Edytowane przez Stukacz (wyświetl historię edycji)
5

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Waldemar_Talar_Talar
      Klucz fantazji

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      chcąc uciec od codzienności bliźniaczo do siebie podobnych otwórz kluczem fantazji drzwi za którymi jest wyspa bezludna   i z jej dziewiczej dzikiej natury zacznij od nowa budować to co po tamtej stronie zbyt nadto  swym podobieństwem nudziło   na pewno będziesz szczęśliwszy rozniecając ognisko patykiem a potem zaczniesz pisać nim o minionym dniu na piasku
    • Marek.zak1
      Fasady

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      @Berenika97 Na to ukaranie nigdy bym nie wpadł, ale po zastanowieniu, to jest przecież strzał w dziesiątkę, czyli najlepsza interpretacja.  Powiedz mamie, że jestem pod wrażeniem jej przenikliwości:}. 
    • Berenika97
      Do Ur

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Na podstawie Twojego wiersza, tych dziewięciu wersów można by napisać solidną pracę naukową. :) Wzięłaś na warsztat Biblię a więc sacrum i brutalnie zderzyłaś je z kolokwializmem czyli profanum. Bawisz się nazwą miasta Ur -poprzez dopisanie brakującej litery (i urwanie jej w połowie) tworzysz sugestię przekleństwa. Wyjście z Ur „zerwaniem” ze starym światem. Natomiast Cham w tradycji to ten „zły”, który wyśmiał ojca. Ale pojawia się teza - „bez Chama ludzkość cofa się”. Czyli ludzkość, tracąc swój pazur (swojego „Chama”), traci też zdolność do ewolucji.  Świetna zabawa etymologią. Wygląda na to, że bez odrobiny "chama" w duszy, nigdy nie wyjdziemy poza własne podwórko.    Pozdrawiam. :) 
    • Migrena
      Fasady

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Berenika97   Nika.   Twój wiersz czytam jako bardzo przejmującą opowiesć o człowieku, który coraz bardziej istnieje na zewnątrz niż w sobie. między istotą a fasadą. między obecnoscią a wizerunkiem . to, co najboleśniejsze , dzieje się tu nie w wielkim dramacie, lecz w zwyczajnoś ci,   bo właśnie ona odsłania skalę przemiany.   człowiek nie znika nagle.   najpierw tylko uczy się być tym, co da się pokazać.   tym, co dobrze odbija się w szybie.   tym, co nie pęka pod cudzym spojrzeniem. i nagle okazuje się że prawdziwe "ja” zostaje gdzie indziej.   w domu.   pośrod drobiazgów.   pośród rzeczy małych, nieefektownych, ale własnych . do świata wychodzi już nie osoba, lecz jej społecznie utwardzona wersja. dlatego ten tekst jest dla mnie czymś więcej niż zapisem chłodu między dwojgiem ludzi.   bo to miniatura o współczesnym istnieniu, w którym bliskośc  coraz częściej styka się tylko z powierzchnią .   widzimy twarz, gest, formę, gotowość do wyjścia  ale nie docieramy do wnętrza, bo wnętrze stało się czymś ukrytym, może nawet porzuconym. finał z biurowcami jest znakomity, bo niesie myśl niemal ontologiczną. a mianowicie można stać naprzeciw siebie i pozostać niepoznawalnym.   można błyszczeć odbiciem, a zarazem nie przepuszczać niczego z własnego środka.   i może właśnie to jest najgłębszym smutkiem tego wiersza  że człowiek, żyjąc zbyt długo wśrod fasad, sam zaczyna mówić ich językiem.   piekny, gęsty filozoficznie obraz świata, w   którym forma nie tylko zasłania prawdę, ale z czasem zaczyna ją zastępować .   i na koniec.   wiersz aż się prosi o spojrzenie "przez"  gombrowicza .   o jego formę, która z wolna zaczyna zastępować człowieka.   ale to już bardziej do rozmyślań po lekturze :)   bo byś Nika wzięła w końcu na mnie miotłę :)   najlepszego:)    
    • Waldemar_Talar_Talar
      Maska

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      pamiętaj człowieku nie urodziłeś się po to  żeby ciągle z nim walczyć lecz by cię zachwycało   więc nie zakładaj maski która je zniekształca tylko ciesz się z obrazów z jakich jest zbudowane

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...