Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

czym ona jest

czy czarnym srebrem i jego wymytym brakiem

jak w fotografii

a może układem kwantów

jak w cyfrówce

kochany krzem

podobno jesteśmy z piasku

częściowo

niektórzy jak szlachetny kryształ

niektórzy zmieszani z błotem

wynurzamy się stopniowo jak roślina z gruntu

żeby być drzewem

Opublikowano

@bazyl_prost

...

nasze kwanty

tak się nam wydaje

dają się układać jak klocki przez mrok

 

ledwo dojrzymy światło szarość robi roszadę

 

być sobą

większości nie warto

mózg się przegrzewa

skąd wziąść chłodzenie

gdy wróżą ocieplenie

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Opublikowano

@bazyl_prost

 

"Czym ona jest" - pytanie o naturę . Odpowiedź budowana przez technologiczne metafory- analogowe "czarne srebro" fotografii kontra cyfrowe "kwanty". Ciekawe to "wymyty brak" - negatyw jako nieobecność, która paradoksalnie uobecnia.

"Kochany krzem" - czułość wobec materii, z której jesteśmy (i komputery, i my). Nawiązanie do "z prochu jesteś" przemienione w naukowy fakt - krzem, piasek, krzemionka.

Ciekawy podział na ludzi-kryształy i ludzi-błoto. Taki geologiczny - niektórzy się wykrystalizowali, inni pozostali w mieszaninie.

W sumie to każdy wers jak hipoteza do sprawdzenia. Poeta-naukowiec analizujący próbki bytu! :)


 


 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • „Niebo”   Przyglądam się za dnia niebu i w błękicie jego chmurom — tym białym i siwym kłębom, jakże piękną są naturą.   Wyglądają tak potężnie, choć są tylko mgłą, oparem, suną wiatru lekkim pędem, ulotne, z anielskim czarem.   Kształtami się wciąż formują, wyszukać w nich można wszystko, gdy uważnie się wpatrujesz — artystyczne to igrzysko.   Wzlotem własnej wyobraźni — te ludzkich wyrazów twarze, obrazy porównań z marzeń, i lasów, i rzek pejzaże.   I stworki wszelakiej maści, z groźnie śmiesznymi pyszczkami, w tej wielkiej nieba przestrzeni — przyjrzyjcie się kiedyś sami.   Przyglądam się niebu nocą, w kosmosu kresów głębiny, czerni, gdzie gwiazdy migocą srebrem blasku jarzębiny.   Widzę gwiazdozbiory znane, w astronomii określone, widzę też nieopisane, w mej wyobraźni tworzone.   I widzę co wymyślane, z gwiezdnego centrum ogródka, przez ludzkość wyczekiwane — to przybycie ufoludka.   Wystarczy nam zamknąć oczy, obserwując gwiazdy miliony, by zobaczyć, jak on kroczy, gwiazdami przyozdobiony.   Przybysz ze świata innego, fantazją naszą stworzony, tej nocy nieba gwiezdnego — spróbuj, będziesz zadziwiony.   Leszek Piotr Laskowski
    • Violu cudowny wiersz, moi poprzednicy pięknie podsumowali wiersz, wiec tylko biję brawo:):)
    • Maj ma coś w sobie, że rozkwitają jabłonie i dziewczyny:):) bardzo subtelny wiersz:) serdecznosci Bereniko:):)
    • Refleksyjnie o darowaniu prezentów, czasem się zastanawiam jak dużo funkcji spełniają prezenty i jak dużo można poprzez nie powiedzieć...serdecznosci Alinko:)
    • Taka jesteś niepraktyczna i rozrzutna, gdy znów pławisz się w zachwytach i wzruszeniach. Na co komu tyle westchnień i energii, przeznaczonej na ten marny puch tworzenia. Komu przyda się bogactwo skryte w słowie i czy dzisiaj jakąś przyszłość ma liryka? Po co mnożyć wciąż refleksje bez umiaru , kiedy w życiu coraz więcej pytajników. I przekupić cię nie można byle słówkiem, choć okazji miałaś wiele poprzez wieki. Lecz uparcie wstajesz nawet pośród zgliszczy, by ujmować się niezmiennie za człowiekiem.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...