Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Co uważacie za przejaw kiczu w literaturze, sztuce, mediach itd.? Dla mnie np. to tzw.,,literatura w spódnicy", polskie Briget Jones, kolorowe czasopisma dla kobiet(więcej obrazków niż tekstu) i ,,Samotność w sieci". Zapraszam do dyskusji:)

Opublikowano

fanatyzm to zupełna głupota - kojarzy mi się z wysadzaniem się w powietrze - to nie jest kiczowate, lecz tragiczne.
Kicz? Nowopowstające kościoły, nowopowstające pieśni kościelne, nowopowstający księża ( tzn. młodzi ) mówiący o miłości Jezusa, a nie znający się na życiu. Wszelka wiara, która nie jest podparta wątpieniem o którym można by pogadać...Usmiechnięci ludzie, którzy się identyfikują z religią...Wszystko to jest lekko obciachowe, jesli jest widoczne...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a jakie to są "nowoczesne objawy religijności"??
ciekawość mnie zżera (chrrrrrup, chrrrruuuupp)

heh, odpowiedź, już padła
jak widzę :(
ale może tak jeszcze raz? ;)))
Opublikowano

Samoobrona, Mandaryna i wszystko co się z nią kojarzy, seriale, na których wymiotuję, "Nad Niemnem", film pornograficzny, który miałam "przyjemność" ostatnio oglądać, "Wysokie obciachy", o przepraszam- "obcasy" oczywiście, "fakt", "świat seriali", spodnie w kratkę, białe skarpetki do czarnych butów, woda toaletowa "bond", wszystkie książki feministek tzn. "milczenie owieczek" itd., piosenki turystyczne, disco-polowe tzn. Kombi itp. itd, zdjęcia ślubne, różowe kabaretki... dopisze coś potem, bo lista jest długa.

Opublikowano

Wiara niepodparta wątpieniem... Niektórzy naprawdę wierzą od zawsze i nie wątpią. Nie wiem, czy jest ich wielu, ale wiem, że są. A to, że ktoś pozuje na wierzącego, a nim nie jest, to raczej smutne niż kiczowate, moim zdaniem.

Opublikowano

Święta.

Zaduszki = sztuczne chryzantemy, wielobatwne plastikowe znicze w różnych kształtach;

Boże Narodzenie = kolorowe prezenty z gigantycznymi kokardami, choinka z ozdobami w modnym tego roku kolorze, plaga Mikołajów (mimo, że to inne święto), neonowe gwiazdy betlejemskie, renifery i dzwoneczki;

Walentynki = ociekające "miłością" czerwone serduszka, misie, lizaki z "ajlawju", tandeciarskie gadżety, byle w burdelowym kolorze;

Wielkanoc = plastikowe zajączki, kolorowe jajeczka, cukrowany baranek;

Wszystkie równie pretensjonalne i żenujące - 100 % poliestru.

Opublikowano

"Samotność w sieci" to nie Grocholi, tylko Janusza Wiśniewskiego. Próbowałem czytać, ale się nie da. W życiu nie widziałem bardziej niewiarygodnie napisanej powieści, nie wspomnę już o błedach - autor chyba polskiego nie zna, a korekta wzięła wakacje tuż przed wydaniem. To nawet nie jest kicz, to jest obraza dla inteligencji.

Ja za kicz w poezji uważam lirykę miłosną (wiekszość z tego, co można przeczytać, w każdym razie). W filmie, komedie romantyczne. W prozie, harlequiny (choć niektóre to całkiem niezłe porno). W telewizji, talk-showy i inne programy rozrywkowe. W muzyce, Krawczyk i podobne.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ______________________________________________________     Puszko! Zbawczynio moja! Ty byłaś i będziesz Zawsze patronem Pio w bogactwie, jak w biedzie Wspominać mi. Zapachem już ulotnych z pomum Adami, by! Wykrzyknąć brokat liter w centrum.   Świętej straży, co dziecku chciała Częstochowa Historią na gałęzi sekrety odchować Przeznaczeniem poznania sahary przez Ojca Po upadku z trzech metrów przy straganach akcją.   Był dotyk papieskiego przepisu w jego chleb Lepiejem pierogów z gwiazd, by powstały z gleby Czas miał na poskładanie po wyparowaniu Element układanki skryty w wykładaniu.   Dzisiaj świadomy w pełni wiedzy od Zbawczyni, Każdą cześć luksu czerpie, co sybilant głębin, Łącząc dzień i noc wyrwą po efekcie chinki, Spojrzał ponownie w życie dzięki polom innym.   Bilokacją z wielu miejsc, mając wpływ na zator, Lekiem żywicy drzewa chciałby zwrócić kolor. W żyły każdym gałęziom oszukanym przez los, Niechciane bóle zniszczy fałsz oddychający las. Zanim spłowieje ziemia, jeszcze ślepym powie: To dopiero początek — więzi w melaninie!   _____________________________________________________   Spis treści: ***Organiczny intranet ***Gdy młodziwo staje się siarką do draski atawizmu ***Kiedy dyada wraca na swoje miejsce ***Gniazdo ***Z cieśniny ***Jest ich więcej ***Jak cię piszą — nie myśl, że tak samo widzą po dziewięciu godzinach lucydności ***Praktyczny oniryzm — metonimia ***W najprostszy sposób wytłumaczę ***Nad morzem w Rockanje ***Z wyjścia na wejście ***Komplet uświęcony środkami — dzięki wiedzy MTJ ***Wasz tajny współpracownik wciąż działa w ukryciu ***Korektą rzeczywistości ***Jest twoja moczarka kanadyjska ***Z rejonów ***Złączcie kolory jednym oddechem i tą samą krwią
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pięknie i trafne słowa. Dziękuję za komentarz,  Pozdrawiam.
    • @viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)
    • @Gosława to też danse macabre. Pozdrawiam!
    • Światło wbijało setki igieł w źrenice   Miłości świadkiem nie chcę być nigdy  Bo miłość sama się pcha na szafot Tuląc do siebie znamiona krzywdy  Da swe kończyny ucinać katom    Wtedy słońce wydało się bielsze   Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł  Co trwają może oddechów trzy I strzeli para z dusznych kadzideł  Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży    Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa   Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję  Że chmury będą nam pośredniczyć  Bo między nami wicher wciąż wieje Co nasze uszy przyszedł pożyczyć    Popękana ziemia wrzeszczy z pragnienia   Zwisając z płotu przebici w pół  Lgniemy do siebie nie wiedząc nic I czując w uszach płonący ból  W splecionych dłoniach będziemy żyć    Spadła kropla niebiańskiej krwi
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...