Ostatni Wers

[Whisper of loves rain]

Na strychu, gdzie kurz tańczył z sennym cieniem,

Odnaleźliśmy księgę, co pachniała jesiennie.

Miała strony z pergaminu, w twardej, czarnej oprawie,

Zapisane pismem dziwnym, niczym znaki na trawie.

 

Nikt z nas dotąd nie widział podobnego pisania,

Ani w starych inkunabułach, ani w szkolnych czytaniach.

Pełne było symboli, kropek, kresek, zakrętasów,

Które niosły opowieść z pradawnych już czasów.

 

Siedzieliśmy wokół stołu, lampa rzucała blaski,

Próbując rozszyfrować te hieroglifów maski.

Szło nam opornie, lecz z każdą nową stroną,

Czułem, że tajemnica zostanie tu zgłębioną.

 

Ostatnia strona była pusta, z wyjątkiem linijki:

"Gdy zrozumiesz słowo, poznasz wszystkie wyniki."

Myśleliśmy, że to zagadka, jakiś szyfr skomplikowany,

Lecz to był instruktaż, precyzyjnie napisany.

 

Lecz to nie była książka o magii czy skarbach,

Ani o dawnych królach, ani o bitew żeglarzach.

To był spis treści nas, opis naszych dni,

Przeszłość, teraźniejszość i sny.

 

A słowo kluczowe, co tak długo szukaliśmy,

Było w tytule: "Życie", którym oddychaliśmy.

Księga była lustrem. Zamiast liter, lśniła pustka.

Odkryliśmy, że wiersz ten piszemy my, usta w usta.

[tie-break]

@Whisper of loves rain Podoba mi się ostatnia zwrotka, w której miłość staje się współtworzeniem. 

Życie tu nie przeraża, ale daje siłę i odwagę do bycia blisko.

Z tej bliskości rodzi się wiersz, który staje się naczyniem na prawdziwe uczucie, szczerość i intymność.

Przyszłość nie jest już lustrem. Lustra są zimne i można w nich zobaczyć tylko własną twarz. Rozbicie lustra boli, ale za nim czeka prawda i ten drugi człowiek, a przy prawdziwym ufnym oddaniu będzie to prawda szczęśliwa i wspólna.

:)

[Berenika97]

@Whisper of loves rain

 

Wiersz o poszukiwaniu sensu, które kończy się odkryciem, że sens tkwi w samym poszukiwaniu. Księga okazuje się lustrem - nie zawiera gotowych odpowiedzi, lecz odbija nas samych. "Życie" jako słowo-klucz to genialne rozwiązanie zagadki- nie szukamy znaczenia gdzieś tam, w starych manuskryptach, ale tworzymy go tu i teraz, oddychając, żyjąc, pisząc własną historię. Piękna metafora egzystencji.