znikam

[Berenika97]

przychodzę do ciebie

przez lustro

powoli

bez twarzy

bo twoje spojrzenie

nosi ją za mnie

mam na sobie

koronki z cienia

przylegają jak skóra

są coraz cieńsze

nie zdejmujesz ich -

ścierasz wzrokiem

kochasz odbicie

ja kocham ciebie

w tym szkle

gdzie jestem piękniejsza

od siebie samej

tam nasza miłość

napięta do granic

doskonała

nietykalna

jak tafla

która nas dzieli

sprawdzasz codziennie

czy da się już rozbić

zapominając

że gdy pęknie -

zniknę

 

[Charismafilos]

@Berenika97 jakoś bliski mi ten wiersz... od drugiej strony jest. Mogę tu zobaczyć: syndrom rozszczepienia, unikający styl przywiązania i lęk przed bliskością... 

[Lenore Grey]

@Berenika97 cudne zobrazowanie miłości — pięknej, bolesnej, ulotnej i ograniczonej

[bazyl_prost]

@Berenika97 według mnie to to zaczyna się miłością ale wkracza tu gorąca struna lęku i to wszystko psuje, to co wydaje się takie mocne jest trochę niebezpieczne. Początek dobry ale zjawia się stres którego nie da się obrócić w pozytywną myśl. Nie da się oprzeć miłości na traumatycznym biegunie ADHD. Taki stres że kości pękają.

Edytowane 12 godzin temu przez bazyl_prost (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@Berenika97 Wiersz poruszający się między tożsamością oddaną w spojrzeniu, przemawiającą erotyką bez dosłowności przez wizję paradoksu miłości doskonałej.

 

[hollow man]

@Berenika97

Ja tu widzę takie zapatrzenie, taką niematerialną bliskość. Taką, że gdyby miała wejść w fazę materialną - rozpłynęłaby się jak wizerunek odbity w stawie po wrzuceniu doń kamienia.

[andrew]

@Berenika97

...

nie jedno wczoraj 

leżało na ziemi 

 

wiele widziało 

 

czy warto 

na nowo układać 

tę mozaikę 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Berenika97]

@Charismafilos

Bardzo dziękuję za tę perspektywę. Psychologiczny wymiar - rozszczepienie, unikanie - faktycznie świetnie współgra z tym, o czym pisałam o niemożliwości autentycznego spotkania. To pokazuje, jak wielowarstwowy jest ten wiersz.

Pozdrawiam. :)

@Lenore Grey

Bardzo dziękuję!  Udało Ci się w czterech słowach uchwycić cały paradoks tej miłości. :) Pozdrawiam. 

@bazyl_prost

 

Dziękuję! To co piszesz o lęku, który niszczy miłość, o stresie "że kości pękają" - to bardzo poruszające i odważne odczytanie. Doceniam, że podzieliłeś się tym.

@huzarc

Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak analityczne odczytanie. Pokazujesz kluczowe napięcia wiersza - między patrzeniem a byciem, erotyką a abstrakcją, doskonałością a niemożliwością. Pozdrawiam. :) 

@hollow man

Bardzo dziękuję! Dziękuję za ten obraz - wizerunek rozpływający się w stawie po wrzuceniu kamienia idealnie oddaje ulotność tej miłości. Piękne odczytanie wiersza. Piękne porównanie. Pozdrawiam. :) 

@andrew

Bardzo dziękuję! Ta mozaika z wielu "wczoraj" i pytanie o sens jej składania - to kontynuacja myśli o niemożliwości sklejenia tego, co pękło. Poruszające.  Pozdrawiam. :) 

@Annie @infelia @FaLcorN  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)) 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97  Bardzo poruszający wiersz o miłości widzianej przez lustro - pięknej, napiętej, ale kruchej.
O relacji, w której kocha się odbicie bardziej niż obecność, a dotyk grozi zniknięciem.
Subtelny, niepokojący i długo zostający pod skórą.

Wiersz o miłości wyidealizowanej.

– doskonała, bo nigdy niespełniona,
– napięta, bo nieprzeżyta naprawdę,
– nietykalna, bo kontakt ją zniszczy.

Bardzo ciekawy wiersz. 

[Marek.zak1]

@Berenika97 Czytałem i przyznam otwarcie, nie potrafię rozkminić. Faceci to proste stworzenia:). Pozdrawiam

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję!  Dziękuję za tak przemyślaną i głęboką interpretację. To, co piszesz o miłości "doskonałej, bo nigdy niespełnionej" i "napiętej, bo nieprzeżytej naprawdę"  - trafia w samo sedno wiersza. Bardzo dziękuję, że poświęciłaś czas na taką analizę.  Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Marek.zak1

Dziękuję! Doceniam, że przebrnąłeś przez te kobiece zawiłości :)  Może dlatego, że to wiersz oniryczny. :)

Zakochanie się w idealnym obrazie kogoś - piękne, ale skazane na porażkę, bo rzeczywistość niszczy ideał. Typowo skomplikowanie :)))   

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Marek.zak1]

@Berenika97 Dzięki za wskazówkę. Bez niej bym sobie nie poradził. a wiem, że kobietę trudno zrozumieć, więc, jak w milionerach, zasugerowałem rzucenie koła i się udało:). Pozdrawiam. 

[Berenika97]

@Marek.zak1

No widzisz - niektóre kobiety nie są skomplikowane.  Wystarczy rzucić koło. :))) 

[Czarek Płatak]

powodzenia... Alicjo :) 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Wiersz o bezpiecznej iluzji. Szkło nie rani, dopóki jest całe. To miłość do obrazu, nie do człowieka. Tafla jak granica: trzyma się tylko dlatego, że obie strony boją się sprawdzić, co jest po drugiej stronie.

 

Bardzo intrygujący wiersz!!!

 

 

Pozdrawiam

[tie-break]

@Berenika97Podskórnie ten wiersz mną wstrząsnął.

Lustro jak nieprzekraczalna granica

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jest w tym bardzo silna idealizacja.

 

 

Ten fragment pokazuje całą nierównowagę tej relacji, w której jedna osoba jest żywa, czująca i prawdziwa i daje siebie, a otrzymuje tylko to, na co druga jej pozwoli.

 

 

Granica lustra ma ochronić przed lękiem, cierpieniem, utratą, zepsuciem - czyli de facto przed prawdą miłości.

 

 

To jest w sumie bardzo smutne.

 

Całość trochę skojarzyła mi się z narcyzmem, gdzie nie ma prawdziwej miłości, tylko bańka złudzeń. Po jej rozbiciu nie ma już idealnego obrazu, wykreowanej starannie osobowości - jest tylko pustka. 

[viola arvensis]

@Berenika97 idealny obraz namalowałaś,  ideału po drugiej stronie szkła - np.monitora. 

Ktoś uwierzy w naszą nadzwyczajność i biada nam, jesli zaczniemy sami pompować tym swoje ego.  

Dramat gwarantowany.

Doskonale wierszem ukazany problem

Serdecznosci Bereniko.