mania

[Alicja_Wysocka]

 

kiedy wiersze są upojne

wtedy w nocy spać nie dają

za to budzi się ochota

zaraz po niej wstaje śmiałość

 

czuję słowom wyrastają

oprócz znaczeń jakby ręce

tak bym chciała żeby miały

nie po dwie lecz jak najwięcej

 

doprowadzasz do obłędu

ledwie żywa jeszcze powiem

wolę chorzeć nawet umrzeć

niż się leczyć czy wyzdrowieć

 

 

 

[vioara stelelor]

@Alicja_Wysocka Rozrabiaki z tych wierszy :)

[Marek.zak1]

Nazwę tę jednostkę chorobową: insomnia poetica:). Pozdrawiam 

[Alicja_Wysocka]

@tie-break Łażą po głowie bez pozwolenia i nawet się rozpychają :)

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ten fragment skojarzył mi się z pewną piosenką, która zapewne powstała w nieco dziwnym stanie świadomości, ale skoro mówimy o czymś zbliżonym do

 

 

to możemy się zagłębić w klimat.

 

Z góry przepraszam, co złego to nie ja ;)

 

 

Edytowane 15 Stycznia przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@tie-breakO, to, to :)

[Alicja_Wysocka]

@Marek.zak1

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Aż sobie sprawdziłam co AI ma do powiedzenia na ten temat:

Godzina Wilka: Czas między drugą a czwartą nad ranem, uważany za moment największej podatności na lęk, ale i największej szczerości wobec samego siebie. Wtedy powstają wiersze najbardziej surowe i pozbawione masek.

 

Chyba nie ma na to lekarstwa i wiesz co, nie wiem czy bym chciała, Marku.

Już wolę być ledwie żywa od wiersza.

 

Pozdrawiam z uśmiechem :)

[Lenore Grey]

@Alicja_Wysocka świetny 

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

To wiersz, który sam jest tym, o czym mówi - upojny, nie dający spać, wywołujący ten twórczy obłęd, od którego nie ma i nie chce się ratunku. Uwielbiam, jak prowadzisz tę eskalację - od bezsenności, przez ochotę i śmiałość, aż do kompletnego zatracenia w finale.

Ten obraz słów wyrastających ręce - "oprócz znaczeń jakby ręce" - to coś więcej niż metafora. Chciałabyś, żeby miały "nie po dwie lecz jak najwięcej" - jakby zwykłe objęcie słowem było za mało, jakby potrzeba była nie do zaspokojenia.

A ta końcówka! "Wolę chorzeć nawet umrzeć , niż się leczyć czy wyzdrowieć" - to jest manifest każdego, kto kiedykolwiek naprawdę pisał. Poezja jako choroba słodka, trucizna wybrana, obłęd pożądany. Nie chce się z tego wychodzić, bo "zdrowie" byłoby powrotem do szarości, do słów bez rąk, do nocy bez bezsenności twórczej gorączki.

Świetny!

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97Jak kiedyś umrę, to przez poetę, tylko mi napiszcie to na płycie.

I to, że nie żal mi było.

Dziękuję Bereniko, dziękuję, że jesteś :)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Lenore Grey Również dziękuję :)

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Poetki nie umierają! :)) Ależ intensywny i cudowny zapach - opanował cały dom. :)  Bardzo dziękuję! :)))

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Trochę wiosny, bo już teraz chyba bliżej niż dalej - zaraz dostanę uczulenia na biały kolor (śnieg) 

@Nata_Kruk :)

[Jacek_Suchowicz]

pięknym słowom po co ręce

by grzeszyły niepotrzebnie

słowa tulą duszę więcej

dają szczęście w noc i we dnie

 

są motorem wszelkich czynów

dając szczęście tu na ziemi

oczyszczają wszelkie winy

mogą ciebie jeszcze zmienić

 

...

:)))

[Alicja_Wysocka]

@Jacek_Suchowicz

ależ słowa maję ręce

kiedy czytam czuję dotyk

czasem dreszczyk albo ogień

musisz przecież wiedzieć o tym

 

bywa łezka spłynie z oka

klawiaturę zawilgoci

nie ma ust a jednak czujesz

jak całuje ciebie w oczy

 

 

 

Edytowane 15 Stycznia przez Alicja_Wysocka (wyświetl historię edycji)

[Christine]

@Alicja_Wysocka

 

Dla twórcy tworzenie jest najważniejsze, to działa jak narkotyk.  Świetny wiersz!