Niebosz

[Florian Konrad]

niech świat wysławia się niewyraźnie
(zabawnie by było: źle usłyszał
własne słowa, przekłada je na język
przedmiotów – i rano ludzie, zamiast
pantofli wzuwają kartofle)!

po co nam wiedza, efekty odkryć, zdobycze
nauki? chcę wyruszyć z tobą w świetlistą krętaninę
(deklaracja tyleż czysta, co trącąca anarchizmem!),
gdzie nie będzie się liczyć z przeszłością, dobrze?
zatem patrz:

uśmiechnięci opuszczają czarne muzea. jesteśmy
w tym tłumie. na następnej ulicy czeka nas baśń:
nieco nadpróchniały drakkar o falujących
na wietrze strzępach żagli, pękata bestia
spoczywająca na grzbiecie przeogromnego ptaka.
wsiadaj, proszę.

i lecimy na Księżyc, bo przecież można to zrobić,
byle na wstrzymanym oddechu. z zawodu jestem
celowniczym, więc umiem nawigować nawet
z zamkniętymi oczami. bez problemu
wylądujemy na Morzu Spokoju.

ileż tam magii! naturalny satelita okazuje się
być olbrzymim repozytorium pamiętników
i zarazem teatrem, gdzie wystawiane
są sztuki na podstawie niechcianych wspomnień.

patrzymy, czytamy. oskórowywanie widm,
skalpowanie cieni. pamiętaj to tylko baśń.
więc przepracowujemy... przyszłość.

[Trollformel]

Z księżycem tyle się niejednokrotnie kompletuje chwil, więc taka baśń chociaż tutaj brutalna już trwa od dawna. U mnie po tej jaśniejszej stronie nocy. 

[Berenika97]

@Florian Konrad

 

Baśń dla dorosłych - o pamięci, ucieczce i potrzebie wspólnoty. :)