Gdzie rdzewieją miecze: 19. Tam, gdzie nie ma murów

[Łukasz Jurczyk]

19. Tam, gdzie nie ma murów

(narrator: hypaspista)

 

1.

 

Wory z sianem —
nasze statki
na wielkiej rzece.

 

2.

 

Piasek lepi się
do blizn — nowy
rodzaj mapy.

 

3.

 

Kroczymy przez zboża,
które nie wiedzą,
że idzie wojna.

 

4.

 

Ziemia jest obojętna.

Przyjmie ogień

tak samo jak deszcz.

 

5.

 

Na wzgórzu kurz.
Tam są Getowie.
I już ich nie ma.

 

6.

 

Kobiety na koniach,
dzieci w jukach —
cały świat w ruchu.

 

7.

 

Patrzę na nich
i myślę —
może to wolność.

 

8.

 

Nie mają murów,
więc nikt nie może
ich zburzyć.

 

cdn.

[violetta]

@Łukasz Jurczyk też chciałabym tak zająć teren:)

[Łukasz Jurczyk]

@violetta Zająć teren jedno, utrzymać drugie :)

[violetta]

@Łukasz Jurczyk takie rzeczy to w grupach się robi:)

[Łukasz Jurczyk]

@violetta Potem tę grupę trzeba wykarmić :)

[violetta]

@Łukasz Jurczyk dokładnie i trzeba pole zaorać:)

[Łukasz Jurczyk]

@violetta Świetna z Ciebie planistka :)

[violetta]

@Łukasz Jurczyk życie wymusza od człowieka, albo to zrobisz albo się poddasz:) 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Narrator mówi z pozycji kogoś, kto jest częścią machiny wojennej Aleksandra, ale jednocześnie zachowuje zdolność do refleksji. To jest głos obserwatora, który zaczyna kwestionować własne kategorie myślenia.

Centralny motyw to zderzenie dwóch światów: grecko-macedońskiej kultury murów, miast, trwałości i koczowniczej płynności Getów (Daków) . Pojawia się tu niezwykły wniosek - to, co cywilizacja uważa za prymitywne (brak murów), może być formą nieuchwytnej wolności.

Aleksander podbija miasta, ale nie może pokonać tego, co nie ma formy do zniszczenia.

Piękny, genialny tekst.

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Masz pełną rację. To w Sogdianie koczownicy najbardziej zajdą za skórę Macedończykom.

 

Pozdrawiam