Jan - dzień pierwszy

[Berenika97]

@CharismafilosA za co?  

[Charismafilos]

@Berenika97 nie dość, że mieszkasz w pobliżu, to jeszcze jakiś monitoring masz na moje okno ;)

zapomniałem już jak to jest przeczytać swoje myśli napisane przez kogoś innego - za to.

[Berenika97]

@Charismafilos Ojej! Nie monitoruję innych okien niż swoje. A opisuję tylko życie - nie-życie pewnej osoby. Ale żeby myśli!  I to Twoje!  Jestem poruszona. Pozdrawiam. :)  

[Charismafilos]

@Berenika97 po-ruszony-m-śli-od-ruch-em-pati-o-znak-iem :)

[Leszczym]

@Berenika97 Mnie się puenta wybitnie podoba w tym wierszu, a mianowicie o zapomnieniu prześcieradła :)) No bardzo trafne, muszę powiedzieć :))

[lena2_]

Przepiękny wiersz:) niezwykle sugestywnie opisałaś te żałobę, pustkę która powstała po odejściu bliskiego człowieka:):) z podziwem:):)

[Christine]

@Berenika97

 

Wzruszający! Widzę część drugą tej smutnej historii. Pięknie to opisałaś! Pozdrawiam.

[Berenika97]

@Charismafilos

Ciekawa zabawa słowna przez dekonstrukcję wyrazów.

Czy ten zapis to metafora impulsu do czynienia dobra? Czy zostałeś poruszony przez myśl, która wywołała w Tobie odruch empatii, będący znakiem Twojej wrażliwości?

@Leszczym  Bardzo dziękuję! Cieszę się Twoją opinią. 

@lena2_Bardzo dziękuję! Pochwała takiej Poetki to największy komplement. :)

 

[Charismafilos]

@Berenika97 dziękuję, takie słowo-klockowanie ;)

Podoba mi się Twoja interpretacja mojego impulsu! Przyjmuję jako własną i zostaję przy niej! Raz jeszcze dziękuję.

Widać całe życie można się uczyć jak myśleć ;)

[Berenika97]

@Christine    Serdecznie dziękuję! 

[Gość vioara stelelor]

Przeczytałam ten wiersz z ogromnym wzruszeniem, bo opisujesz z niesamowitym znawstwem ludzkiej duszy chwilę tuż po odejściu osoby, która była dla kogoś całym światem.

I w Twoim utworze nie jest to pusty banał, gdyż szczegół po szczególe, obraz po obrazie, wskazujesz, w jaki sposób ten świat odchodzi, rozpada się, zmienia, zaczyna istnieć inaczej, pomimo tego, że Twój bohater liryczny wciąż odruchowo funkcjonuje tak, jakby było po staremu.

Podziwiam szczerze tę umiejętność wejrzenia w prawdziwe życie, skryte wśród drobiazgów, które więcej mówią, niż najbardziej górnolotne słowa.

A temat bardzo mi bliski.

[Berenika97]

@tie-break

 

Bardzo dziękuję! 

Twój komentarz poruszył mnie głęboko. To, co napisałaś o świecie, który rozpada się szczegół po szczególe, że ta utrata dzieje się nie w wielkich gestach, ale w drobnych odruchach, które nagle tracą adresata. Dziękuję, że podzieliłaś się tym, co czujesz. Pozdrawiam.