Gdzie rdzewieją miecze: 15. Za blisko ognia

[Łukasz Jurczyk]

15. Za blisko ognia

(narrator: hypaspista)

 

1.

 

Układam włócznie.
Jakby każda pytała,
czy jestem jej panem.

 

2.

 

Miejsce przy królu —
tak blisko ognia,
że parzy.

 

3.

 

Aleksander za lekko stawia
stopy na kamieniach
pełnych krwi.

 

4.

 

Chce prowadzić,
a przecież dopiero
poznaje wojnę.

 

5.

 

Zakładam zbroję —
ona uczy mnie
jak nie czuć.

 

6.

 

Tyle lat w służbie,
a wciąż pytam,
czy jestem gotów.

 

7.

 

Dzień wstaje powoli,
jakby sprawdzał,
kto odważy się oddychać.

 

8.

 

Idę jak zawsze,
choć wiem, że każda droga
coś zabiera.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

Bardzo mi się podoba!  

Narrator jest osobą, która żyje w cieniu władzy, dosłownie "za blisko ognia". Metafora świetna - bliskość króla to przywilej, ale też zagrożenie - można się spalić.

Podobają mi się powracające pytania - "czy jestem jej panem", "czy jestem gotów" - to nie pewność siebie wojownika, ale cicha wątpliwość człowieka.

Jest też napięcie między Aleksandrem a narratorem - "Za lekko stawia stopy na kamieniach pełnych krwi" - to lekka krytyka? Obserwacja o braku doświadczenia?

Zakończenie działa jak rezygnacja - świadome trwanie. Jak zwykle świetny tekst!

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Czas na wyprawę :)

 

Pozdrawiam

[violetta]

@Łukasz Jurczyk doświadczenie uczy:)

[Łukasz Jurczyk]

@violetta To prawda. O ile nie przychodzi za późno :)

[tie-break]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Bardzo ładny obraz, który dla mnie mógłby istnieć jako samodzielny wiersz, miniatura.

Przepiękna impresja, znakomicie oddająca napięcie, grozę tego poranka, gęsta od emocji, ale zarazem majestatyczna i wyciszona.

 

 

Podobnie, jak w przypadku poprzedniej strofy, to również jest bardzo  uniwersalna myśl o odwadze podjęcia wyzwania lub decyzji o zmianach, kosztem dotychczasowej strefy komfortu, relacji, poczucia bezpieczeństwa.

Świadome życie zawsze oznacza jakąś ofiarę.

Fantastyczna lapidarność tej cząstki i jej ostrość - zrobiły na mnie wrażenie. Ja sobie ten urywek skopiuję, bo to świetne motto do wiersza, jeśli pozwolisz. :)

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

Nie masz pojęcia jak mi się podoba! Świetne!

@tie-break

Skoro  tak Ci się podoba to dlaczego żałujesz serduszka? To bardzo krzywdzące, że chcesz korzystać z tekstu a nie klikniesz lajka. 

[tie-break]

@Christine Nie przywiązuję wagi do tych serduszek, dla mnie o wiele ważniejsze jest słowo czytelnika; daję, jak sobie w ogóle przypomnę o ich istnieniu.

 

[Christine]

@tie-break

Ale może inni przywiązują wagę, wychodzi na to, że jednemu klikasz a drugiemu zapominasz a obaj otrzymują od Ciebie pozytywne opinie. Ta osoba  która nie dostała może poczuć się pokrzywdzona. 

[tie-break]

@Christine Ok. To teraz muszę iść odrobić pracę domową ;)

Edytowane Sobota o 23:17 przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Serdecznie dziękuję!!!

 

Twoje komentarze są dla mnie badzo motywujące!

 

Pozdrawiam

@tie-break Bardzo dziękuję!!!

 

Widzę tę poemat trochę jak łańcuch miniatur tworzących ciąg narracyjny.

 

Jeżeli fragment mojego utworu może w jakiś sposób inspirować to tylko się z tego cieszę :)

 

Pozdrawiam

[Christine]

@Łukasz Jurczyk   Bardzo dziękuję!  Cieszę się! Pozdrawiam serdecznie. :)