Żałoba

[Duszek]

Żałoba trudne słowo dla jednych to stan który zabiera wszystko. Stan z którego ciężko się wydostać. Dla innych to życie w nowej rzeczywistości z pustką w duszy i ogromnym bólem w sercu. Dla mnie żałoba to telefon którego ktoś już nie odbierze . Uśmiech prawnuķów których nigdy nie pozna.  Żałoba słowo które zamyka drzwi bo nie wiadomo co powiedzieć ,żeby nie urazić nie pogłębić bólu i cierpienia. Żałoba to nie trąd nie zaraża . Osobę w żałobie wesprzyj choć by cichą obecnościa nie słowami czynami. Wystarczy być to tyle albo aż tyle . Nie uciekaj od osoby w żałobie bądź tak po prostu bo to wielki mały gest który mowi że nie jesteś obojętny na osobę która kogoś straciła którą ludzie omijają bo tak łatwiej wygodniej . Pozwól milczeć albo podaj chusteczkę w czasie płaczu pokaż że można oswoić żałobę i pozwolić odejść jej w cień. Bo tak trzeba pozwolić ja przeżyć w swoim tępie i na swój sposób

[Clavisa]

 

Żal mi serce ściska,
lecz słowo Ci napiszę:
dusza nigdy nie umyka,
bo nieśmiertelność ją dotyka

[aff]

Trudno bardzo także tym, którzy bezpośrednio żałoby nie doświadczają, a o tym to już wogóle się nie mówi. Pamiętaj i Ty o nich, może im też trudno.

(Moje dwie najlepsze i jedyne przyjaciółki z dzieciństwa zostały sierotami w wieku kilku lat).

PS. Przecinki trzeba poprawić 

:)

 

 

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja się z tym w 100% zgodzę.

Sama mam ogromne trudności w sytuacji zetknięcia się z czyjąś żałobą. Bo nie wiem, czego ta osoba naprawdę potrzebuje. Bardzo chcę pomóc, lecz nie mam pojęcia, co mogę zrobić. A wydaje mi się, że całe to mielenie językami naokoło, coś w stylu "współczuję", "będzie lepiej", "kiedyś zapomnisz", albo "wszyscy jesteśmy z tobą" to jakieś nic nie znaczące ciągi dźwięków. Mam świadomość, że to wszystko niewiele da, nie złagodzi bólu, nie wypełni pustki.

A nie mam nic lepszego od siebie w zamian.

Ta bezradność męczy. 

Wszyscy mówią - bądź z tą osobą. Wspieraj. Bądź obecny. Zrozum ją, itd.

Tylko nikt nie mówi - jak?

[Charismafilos]

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@tie-break tak jak ona tego chce. Nie ma jednej recepty poza wsłuchaniem się w tę osobę. Bezsilność to jedno z najtrudniejszych uczuć do przeżywania... testuje empatię do granic reagowalności...

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Łatwo się mówi.

A skąd wiedzieć,jak?

Często ta osoba sama też nie wie.

Wszystko ją drażni, wszystko odrzuca,złości się, reaguje agresywnie, zamyka w sobie, nie chce, aby jej doradzić, nie chce rozmawiać - wszystkie reakcje są możliwe w skrajnych, towarzyszących żałobie emocjach, i na dodatek to się zmienia - jednego  dnia jest tak, a drugiego to już nie działa.

Nie zawsze proste pytanie - co mogę zrobić/jak mogę pomóc - rozwiązuje sprawę.

 

[Charismafilos]

@tie-break wydaje mi się, że kluczem jest osoba, a nie żałoba sama w sobie. Potrzebne są tony cierpliwości, wytrwałości, pokory i miłosierdzia...

Znam historię o człowieku, który miał właśnie taką sytuację z przyjacielem bardzo bliskim. 

Powiedział mu: będę dzwonił do ciebie co dzień o 9:45, zechcesz rozmawiać, to odbierzesz, nie zechcesz, to jutro też zadzwonię. Chyba po kilkunastu tygodniach odebrał...

Jak mówiłem, nie ma idealnej recepty. Jeśli tego doświadczasz - życzę wytrwałości, odwagi.

Edytowane 4 Stycznia przez Charismafilos
gramatyka (wyświetl historię edycji)

[aff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja myję, zmieniam pieluchy, karmię, ćwiczę i rozmawiam z osobami paliatywnymi. To w zupełności wystarczy, by przestać czuć się aż tak bardzo niezręcznie.

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.