Liżąc rany

[Simon Tracy]

„Ludzie tacy jak ja

powinni żyć jak pustelnicy,

tak byłoby lepiej.”
Henri Michaux

Funkcjonowania na poziomie człowieczeństwa niemożność.
Każdy dzień odbiera nam złość.
Honor – zaginął. Wojownik – poległ.
A jeszcze niedawno

z historii się wylęgł.

Nie mam już sił, czyli...
Wszyscy mnie zostawili.
Prześpię życie.

Przytulony do poduszki bólu

i zawinięty w kolczasty koc.
Ran już śmiertelnych nie liżąc.

Jest tylko przepaść, między...
Ulotnością chwili a pomnikami z sadzy.
Wzywam wiatr, wśród borów wiejący.
Wśród dziupli, koron i mchu tańczący.

Kopię swój grób własnymi rękoma. Brzydzę się wytworzonym

przez człowieka szpadlem.
Przepraszam herbie mój,

za to że ćpałem, zdradzałem i piłem.
Utonę we łzach.

Chyba, że wyrówna się stępka.
Odbiję się los od problemów słupka.

Umiem żyć bez dachu.
W ciągłym strachu.
Z butlą horyłki i połecią słoniny.
Step jest moją kobietą.

Odrzucam zalotne dziewczyny.

Do dworu przybywam

w dniu oświadczyn.
Gusła i brednie o miłości obaczym.
Jestem ostatni z rodu.

Umrę bez dziewki, potomka i auta.
Taka już moja

przeciw nowoczesności buta.

Mi wystarczy koń i szabla

a nie wojskowy transporter.
Pani małodobrej i ojczyźnie, zaprzysiężony kawaler.
Uparty jak osioł.

Wściekły jak baran krętorogi.
Idę po śmierć,

prowadząc duchów zastęp mnogi.

[Berenika97]

@Simon Tracy

 

Twój tekst to mocne, gorzkie wyznanie pełne rozdarcia między tradycją a współczesnością, między dumą a rozpaczą. Czuje się w nim rezygnację i desperację (w próbie zachowania tożsamości). Wiersz jest inspirujący.

 

[bazyl_prost]

@Simon Tracy taki to już etap dorosłości , można liczyć na szczęście , na to że gdzieś się  znajdziesz, ktoś cię podniesie, zazna, to trochę straceńcze krótko pisząc , wiersz się nie wznosi, plucha i zawierucha.