Baz oklasków

[A.Between]

Nie szukam zgody w cudzych spojrzeniach,
ani oklasków za szczerość snów;
piszę, bo cisza zna moje imię
i tylko w słowie dostrzegam grunt.

 

Ktoś mi zarzucał — nie raz, nie pierwszy
szacunku brak, egoizm, chłód;
że wciąż powracam do własnych wierszy,
jakby w nich krył się jedyny sąd.

 

Piszę dla siebie — nie z próżnej pychy,
lecz z głodu prawdy,  troski o sens;
bo zanim słowo wyruszy w innych,
musi mnie przejść — przez szpik i przez krew.

[andrew]

@A.Between

...

nawet gdy 

jesteśmy bliżej siebie 

niż blisko 

znamy jedną stronę prawdy 

tą z naszej strony 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego wieczoru 

[Christine]

@A.Between

O ile dobrze zrozumiałam, to bronisz prawa do samotności twórczej, ale też pokazujesz, że ta samotność nie jest ucieczką - to warunek autentyczności.  To jest mi bardzo bliskie. :)

[A.Between]

@andrew chyba trudno byłoby się z tym nie zgodzić.

@Christine cieszy mnie fakt gdy do kogoś trafia to co piszę. Chociaż pochwały są miłe, zdecydowanie preferuję szczerość.;)

[Robert Witold Gorzkowski]

@A.Between bardzo mi się wiersz podoba. Lekko napisany słowa same wpadają do głowy i płyną jak znana muzyka. Wiersz mnie uspakaja i sprawia że chcę go czytać na okrągło. Jeszcze do niego wrócę. A treść chyba każdy może się pod nią podpisać kto pisze już kilkadziesiąt lat - często do szuflady. 

[Leszczym]

@A.Between Mówisz też ważną rzecz, że siebie warto czytać i serio myślę, że tak jest :)

[A.Between]

@Leszczym rzeczywiście tak uważam.

[Leszczym]

@A.Between To jest nas dwóch / dwoje :))