Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

URZĄD SKARBOWY

Migrena
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Migrena

Migrena

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

 

 

Wchodzę do Urzędu Skarbowego
a powietrze stoi tu
gęste, ciężkie, podsłuchujące,
jak bigos po świętach,
który ktoś próbował reanimować defibrylatorem -

jak mgławica, która wciąga petentów niczym komety,
mieli ich w czarnych księgach i
wypluwa w postaci oświadczeń,

jakby każda jego cząsteczka
chciała mnie rozliczyć z własnego oddechu,
wirując we własnej galaktyce
czarnych dziur absurdów.


Krzesła stoją rzędem,
jak pluton meblościańskich egzekutorów,
którym już na niczym  nie zależy,
nawet na własnym lakierze.

Przy recepcji
kobieta w okularach tak grubych,
że NASA mogłaby przez nie badać słońce
i jeszcze dostać premię za szczegółowość.

Patrzy na mnie,
jakby sprawdzała,
czy jestem człowiekiem,
czy tylko błędem w systemie.
Patrzy tak przenikliwie,
jakby miała w oczach rentgen,
który potrafi rozpoznać grzechy podatkowe jeszcze z czasów,
gdy byłem plemnikiem.

- Numer,
mówi głosem,
który trzeszczy jak TERMINATOR 5000
przepychający historię podatkową narodu.

Dostaję 666/B.
numer jak sygnet diabła w księgach, który pieczętuje każdą myśl podatnika.
„B” jak „Będzie bolać”.

Siadam.
Obok mnie mężczyzna
w garniturze z PRL-u,
tak sztywnym, że chyba jest zbudowany
z rozporządzeń Jaruzela wprowadzonych w życie
na zawsze.

- Czekam trzeci rok,  szepcze.
- Okienka są czynne,  mówię.
- Są.
Ale nieczyniące.

Wyświetlacz miga
jak alarm w elektrowni jądrowej,
który wszyscy nauczyli się ignorować,
taki alarm, przy którym nawet reaktor westchnąłby: dobra, jak  nikt i tak nie przyjdzie

Idę do okienka.
Pięć kroków -
a czuję się, jakbym szedł
na pogrzeb własnego konta bankowego,
w asyście komorniczej orkiestry dętej.

Urzędnik siedzi jak kapłan,
który połknął cały Dziennik Ustaw
i teraz medytuje nad moim losem.

Jego brwi
mogłyby służyć bocianom
za sezonowe gniazdo.

- Dokumenty,
komenderuje.

Rozkłada je
z precyzją chirurga
operującego bez znieczulenia,
bo znieczulenie nie jest kosztem uzyskania przychodu.

Przegląda moje liczby
jakby były księgą upadku cywilizacji.

Nagle zamiera.
Jakby w tych papierach zobaczył liczbę, której nawet kalkulator nie chce liczyć, tylko prosi o ostatnie namaszczenie.
Jak człowiek,
który wyczuł trzęsienie
tych zimnych fal absurdów,
co wyrywają dusze z orbit.

- No… to mamy problem.

Wstaje.
Zdejmuje okulary.
Urząd zamiera -
Wygląda teraz jak arcykapłan biurokracji,
który za chwilę otworzy kamienną tablicę z moim losem -
tak ciężką,
że nawet grawitacja zwalnia z szacunku.

Drukarki wstrzymują wydruk,
kserokopiarki zamykają paszcze.

- Po analizie…
- Z uwzględnieniem…
- I po przeliczeniu współczynnika…

Wręcza kartkę
jak wyrok z zakurzonej wersji Hammurabiego.

- Musi pan zapłacić,
w ciągu czternastu dni…

Pochyla się.
Patrzy mi w oczy.
Czuje oddech paragrafów.

- trzydzieści siedem tysięcy…
czterysta dziewięćdziesiąt trzy złote…
i trzy grosze.

Jakby moje życie zostało sprasowane
w zakurzonej prasie prawa
i wciśnięte w banknot,
który nigdy nie dotrze do portfela,
a tylko odbija się od ścian bezlitosnego świata.

- Skąd taka kwota?!

- Z pana życia...
Z pana życia, proszę pana.

Krzesło obok mdleje.
Nie mam do niego żalu.


W broszurze
- zajęcie konta,
- zajęcie mieszkania,
- zajęcie marzeń.
Punkt trzeci wytłuszczony.

Wychodzę.
Świat wydaje się lżejszy.
Albo ja cięższy
o trzydzieści siedem tysięcy
i trzy grosze,
które są jak śmiech losu
odbijający się od szyby.


Drzwi zamykają się za mną
jak stalowe powieki olbrzyma,
który śni o podatkach
i połyka w snach tych, którzy próbują uciec.
Jak paszcza rekina pożerającego ostatni kawałek wolności,
mrucząc:

„Do zobaczenia.
Nawet jeśli tego nie chcesz.”

 

 

 

 

 





12
  • Odpowiedzi 41
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Popularne dni

Top użytkownicy w tym temacie

Popularne dni

Popularne posty

Migrena
Migrena

Wchodzę do Urzędu Skarbowego a powietrze stoi tu gęste, ciężkie, podsłuchujące, jak bigos po świętach, który ktoś próbował reanimować defibrylatorem - jak mgławica, która wciąga petentów

Migrena
Migrena

@Christine   Christi.   jesteś jaskółko poezji.:)   zamiast dziękować słowami za to, że jesteś i za Twoje ciepłe słowa -     dla Ciebie.    

Migrena
Migrena

@violetta   graj.   podaję numery: 6,11,22,27,37,49.   po wygraniu oczekuję miłosnego rewanżu.:)))))         @M jak Malkontent   dz

Opublikowane grafiki

Christine

Christine

Opublikowano
Opublikowano

@Migrena Brawurowo połączyłeś bezduszność państwa z czarnym humorem. Niesamowitość Twojego wiersza tkwi w plastycznych obrazach - czuję niemal fizycznie ciężar i zapach tego "urzędowego powietrza" oraz absurdalność sytuacji. Super! Będę się na pewno powtarzać. :))))) Pozdrawiam , popijając herbatkę rumiankową. :) 

1
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Migrena

Napisałeś błyskotliwą, groteskową satyrę na zderzenie jednostki z machiną biurokracji. Przekształciłeś wizytę w Urzędzie Skarbowym w surrealistyczny koszmar.

Urząd nie jest tu zwykłą instytucją, lecz bytem niemal metafizycznym, kosmicznym i demonicznym. Ta recepcjonistka - nadaje cechy wrogiej technokracji. Są też kapłani nowej religii - Prawa Podatkowego. :))) Zabawne i gorzkie jest to, że „znieczulenie nie jest kosztem uzyskania przychodu” - obnaża bezduszność systemu.

Jest tu egzystencjalny ciężar - nie płacisz pieniędzmi, ale „własnym życiem”. Podana kwota staje się symbolem utraconych marzeń i wolności. Od tego systemu nie ma ucieczki – jest on wieczny i wszechogarniający.

Zabawne i jednocześnie smutne obrazy. Świetnie to pokazałeś. Pozdrawiam. :))))

 

Z dedykacją dla Ciebie


Fasada

Urząd Skarbowy -  to betonowy kloc, szary jak sumienie architekta, który nigdy nie zaznał miłości. Wzniesiony w czasach, gdy jedynym obowiązującym stylem architektonicznym był Opresyjny Minimalizm. Okna - jak martwe oczy, nie odbijały słońca – jeśli słońce w ogóle ośmieliło się tu zajrzeć – tylko wciągały je w głąb ciemnych korytarzy, zamieniając w opodatkowane światło.

Nad wejściem wisiał szyld – litery zdawały się pękać pod ciężarem własnego znaczenia.


 

Może przyjdzie czas na pocztę - bardzo mi podpadła. :)))

1
Migrena

Migrena

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@violetta

 

graj.

 

podaję numery:

6,11,22,27,37,49.

 

po wygraniu oczekuję miłosnego rewanżu.:)))))

 

 

 

 

@M jak Malkontent

 

dziękuję,:)

 

 

 

 

@KOBIETA

 

Dominiko.

 

jutro.......wkleję coś z Twojej pani doktor specjalizacji.:)))

 

przyjrzymy się pracy psychiatry.

 

dziekuję Dominiko.

serce poetki ku gwiazdom wzlatuje.....Twoje.:))))))))

 

 

ps.

Christi........jest świetna.:))))))

to poetycka jaskółka.:)))))))

nadzieja.:)))))))

 

 

 

 

 

 

@Berenika97

 

Bereniko.

 

brak mi słów.:))))))

 

dziękuję za słowa....... które wznoszą mnie gdzieś wysoko, tam gdzie jest miliard razy przyjemniej niż tutaj, na ziemi.:))))

 

 

i obiecuję - w tym tygodniu dobiorę się do POCZTY.!!!!!!!!!

 

dzięki wielkie Bereniko.:)

 

 

2
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@MigrenaZ pocztą tylko tak zażartowałam. :)))

Ale rzeczywiście dwa razy nie dostarczyła awizo z US, chociaż czekałam na pewien dokument i cały czas byłam w domu. Aż kobieta z US zadzwoniła do mnie z pytaniem, dlaczego nie odbieram tego zaświadczenia, skoro sama o nie prosiłam. I to, co wysłała, wróciło do urzędu. Gdy wyjaśniłam - ona na to z westchnieniem -znowu ta poczta! Odebrałam osobiście w US. Taką to miałam przygodę z pocztą. :)))

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Mitylene
      Morze się do mnie uśmiecha

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @Charismafilos ciekawy obraz zatem namalowany został w Twojej wyobraźni. Mnie się taki podoba.  
    • Bożena De-Tre
      Ciełuszki

      Przez Bożena De-Tre · Opublikowano

      @marekg @marekg i to co urzeka w Twoim wierszu Marku to chile zatrzymane nie tylko słowem ale i nastrój w wierszu czuć i obrazy się nakładają  jakby chciało się rzec 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        zostańmy tu na wieczność -:) choć życia szkoda-:) piękna pogoda i nastrojowy wiersz pora na spacer iść jak u Galczyñskiego z wierszem” pod pachą”   pozdrowienia serdeczne
    • Toyer
      Miłość bez scenariusza

      Przez Toyer · Opublikowano

      Pozwól mi zagrać w twoim filmie jako aktor pierwszoplanowy  gdzie wybuchną uczucia namiętne łącząc serca na planie filmowym   zagramy przed kamerami dusz licząc na miłości nagrodę bez wstydu razem autentyczni z ekranowym pocałunkiem   improwizując bez scenariusza niech miłość będzie reżyserem a nasze ciała jak dwa ubrania stworzone dla siebie na miarę   pozwól mi zagrać w twoim filmie
    • andrew
      wystawa

      Przez andrew · Opublikowano

      @Poet Ka ... malarstwo poezja  rzeźba ... sztuka  dziś ... bardzo wstydliwa    nie tylko rzeczywistość  sobą zakrywa    im mniej pokaże  tym ją szybciej  stawiają na ołtarze  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • Leszek Piotr Laskowski
      Gortatów dom wakacji. - 5

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Gortatów – dom wakacji” – 5   Do tej obory garaż był dobudowany. Stał tam motocykl „Jawa”, rzadko używany. Często, jak nikt nie widział, to na nim siadałem i po całym świecie sobie podróżowałem.   Pędziłem drogami, czasem nawet latałem. Kulę ziemską chyba sto razy objechałem. Przez świat mnie prowadziły stare okulary, które upiększały mego świata rozmiary.   Zakurzony, stary kask na głowę wkładałem, odgłos silnika wargami wytwarzałem. I ruszałem z piskiem opon, na jednym kole, w trasę po tym naszym, ziemskim całym padole.   Zwiedziłem świata kawał tymi podróżami. Wakacje w marzeniach, z zamkniętymi oczami. Motocykl stał zepsuty z jakiejś tam przyczyny, ale ze mną objeżdżał świat w ciągu godziny.   Świat, który zwiedzałem, był inny od naszego. Nie wiedzieć dlaczego, widziałem go lepszego. Był słodko-kolorowy, ludzie lepiej się mieli, byli uprzejmi, uśmiechnięci i weseli.   Kiedy padał deszcz, na motorze się bawiłem, albo też na strych dużego domu wchodziłem. Do gołębi się wspinałem, aż na piętro trzecie, bo wszędzie mnie nosiło tam, z tych nudów przecież.   Dom był wysoki, a schodów już tam nie było, więc na ten poziom po drabinie się wchodziło. Tam były gołębie i gołębie pisklęta. Gołębnik bardzo wielki, na całości piętra.    I znów były tam półki i gniazd niezliczenie, i przepięknych gołębi całe zatrzęsienie. Były te bojące się, co na jajkach siedziały, i te, które pisklęta sobą zastawiały.   Wchodziłem tam często, kiedy deszcze padały. Gołębie na zewnątrz wtedy nie uciekały. A było ich tak dużo, jak w mrowisku mrówek, siedziały i dbały o swój cały przychówek.   Niektóre dotknąć piskląt swoich pozwalały,  inne mnie odważnie skrzydłami przeganiały.  Nieraz na ubraniu kupami mnie zbrudziły, nie żeby ze złości – po prostu się załatwiły.   A tych kupich łajenek było wszędzie pełno, na podłodze warstwa – z pół metra na pewno! I ten zapach tak dziwny, nawet nie śmierdzący, w nosie jakby szczypiący, a w oczach kłujący.   Po tym, jak się wyszło na powietrze świeże, to aż tchu brakowało w świeżości plenerze. I nikt nic nie tłumaczył, co i jak, i dlaczego. Przeżycia te pamiętam do dnia dzisiejszego.   – cdn.   Leszek Piotr Laskowski.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...