Nim łódź odpłynie

[huzarc]

Neuroza. Spadek. Lot. Wzbudzenie.

Czarny widnokrąg i słońce w broczącym spazmie

pulsuje, czernią owalu wypalonym jak oczy.

Punkt nie widzi — tylko się odnosi

przez krzywizny chropowate,

jak głos Pana zawieszony w zenicie.

 

Ogień krwawi i pożogą przegłaskane lasy

wspominają czas zieleni,

jak my — popiół w naręczu

swej pamięci rozbity w szklane komety kresu.

 

Nadchodzą, rwą nerwowo przebłyski trwania,

aż ziemia — skurczona w martwym uścisku —

nakryje ostatnie ziewnięcie synapsy

w neuronie odciętym od światła.

Łódź odpłynie.

[wierszyki]

Najbardziej podobają mi się literacko pożogą przeglaskane lasy.

Obraz Apokalipsy. Przecież jedna śmierć to zbyt mało, co jeszcze zobaczy każdy z nas.

 

A może te  inne oczy pozwolą zobaczyć to inaczej.

Pzdr.

 

[Migrena]

@huzarc

 

filozof powiedziałby, że Twój wiersz to poetycka medytacja nad byciem-ku-śmierci, która wykorzystuje apokaliptyczne obrazy do zderzenia podmiotu z Absurdem i Nicością, akcentując biologiczny i nieuchronny charakter końca.


Sartre
Filozof egzystencjalny zobaczyłby w tym wierszu esencję ludzkiego lęku przed nicością i poczucia absurdu.


Heidegger
skupiłby się na Byciu-w-świecie i doświadczeniu czasu oraz nicości.


Nietzsche
uznałby wiersz za najbardziej prawdziwy opis rzeczywistości.


wiersz głęboki i zastanawiający.

z Twojej, mrocznej, poetyckiej stajni.

[KOBIETA]

@huzarc

 

mroczny i gęsty w stylu huzarc :) 

 

Apokalipsa czy tęsknota za światłem? Soczystą zielenią i rozbłyskiem połączonych synaps …;) 

 

„Ranki zimowe zrobione są ze stali, mają metaliczny smak i ostre krawędzie. (...) O siódmej rano, w styczniu widać, że świat nie został stworzony dla Człowieka a na pewno nie ku jego wygodzie i przyjemności.”  Prowadź swój pług przez kości umarłych ; Olga Tokarczuk.

 

pozdrawiam huzarc :) 

 

 

 

[Berenika97]

@huzarcApokaliptyczna wizja, pełna napięcia między rozpadem a tęsknotą za trwaniem.