Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Migrena Ten wiersz odsłania Twoją miękką stronę - tę, którą zwykle chowasz pod ironią i siłą.
Czytam w nim zagubienie nie jako słabość, ale jako ten migotliwy ślad człowieczeństwa, którego nie da się udawać.
Pięknie pokazujesz, że nawet heros ma w środku dziecko z kluczem do domu, które nie pamięta drogi.

Opublikowano (edytowane)

@beta_b

 

dzień dobry.

przyleciałaś tutaj z samego rana...

wycieraczka była niewygodna ?

 

po pierwsze.

zwracanie się do violi arvensis jest niestosowne i niemądre.

bo to nie twoja klasa, nie twoja liga i nie twój poziom.

 

to tak jakbyś stała na chodniku pod wieżowcem i darła się do kogoś kto pije kawę na ostatnim pietrze.

 

ośmieszyłaś się !

 

 

ale do mnie możesz się śmiało zwracać.

więc skorzystałaś z okazji i się zwróciłaś.

 

i co piszesz ?

że jesteś niewierząca i wątpiąca.

 

mnie to twoje wyznanie nie dziwi.

bo ludzie o niskiej inteligencji  wątpią z reguły.

 

wydają przy tym dźwięki podobne do dżwięku kozy która własną dupą próbuje  naśladować trąbke kolejarską.

 

i to chyba tyle.

 

pozdrowień nie załączam bo nie mam w zwyczaju pozdrawiać arogantów.

 

no to pa !

spadaj..

 

 

ps.

 

przyślij kluskę.

niech weźmie ze sobą jakichś wujków.

bigosa czy innego salcesona.

 

pośmiejemy się razem.

 

 

 

 

 

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

 

 

@Alicja_Wysocka

 

 

 

 

jesteś Aluś.

dzięki Bogu.

 

oczywiście, że masz rację.

 

czytasz mój wiersz wspaniale.

 

dziękuję !!!!!!!!!

 

 

 

Edytowane przez Migrena (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@beta_b

 

łatwo się poddajesz.

 

z każdego tekstu można odnieść dla siebie korzyść.

 

nawet z takiego banalnego, acz pięknego jak napis w kiblu w Singapurze.

 

opowiadał o nim minister Cytrycki.

a opowiadał byłemu premierowi Belce.

 

wcześniej na kulinarnym bankiecie u Sowy, Belka przechwalał się, że ma długiego jak .......belka.

 

na to Cytrycki, minister skarbu państwa przecież, odpowiedział mu tak :

 

- w kiblu, w Singapurze, był nad pisuarami napis " przysuń się bliżej, bo nie masz takiego długiego jak ci się wydaje".

 

 

i to tyle.

 

tak więc beta zaglądaj pod moje teksty, raduj się i komentuj.

ale zachowaj przy tym jakiś poziom elegancji.

 

żebym ja i moi goście nie musieli się frustrować że znowu tu przyszła ta........

 

i jak na prawdziwego mężczyznę przystało, powstrzymam się od ostatniego słowa.

 

 

arrivederci :)

 

 

 

 

Opublikowano

@Migrena

Ten wiersz jest jak precyzyjny sejsmograf. Nie rejestruje tylko drżenia ziemi, ale drżenie samego Bytu – to pierwsze "pęknięcie w nieskończoności", z którego narodziła się świadomość.

Uchwyciłeś w słowach coś, co zwykle skrywa się w milczeniu - ten fundamentalny paradoks człowieka. Jesteśmy "niedorobionymi aniołami", "boskim szkicem", który nosi w sobie "odcisk palca Stwórcy", a jednocześnie "buntem dziecka, które zgubiło drogę do domu" i wciąż ściska w kieszeni klucz, nie pamiętając drzwi.

To tekst, w którym się jest – w tej przestrzeni "między światłem a ciemnością", gdzie Bóg milczy "z miłości większej od odpowiedzi", dając nam przestrzeń do budzenia się.

Twoje słowa ważą. Mają w sobie gęstość "gliny, która pamięta palce" i lekkość "oddechu, który nie pamięta początku".

Nie potrafię inaczej skomentować, tylko iść śladami po Twojej wizji. 

To jest tekst o wielkiej odwadze i jeszcze większej precyzji. Świetny!


Przepiękny klip

 

Dlatego właśnie gdybyś nie istniała,
Spróbowałbym wymyślić miłość.
Tak jak malarz, który własną dłonią
Kreśli barwy dnia,
I nad swym dziełem nie może wyjść z zachwytu.

Tekst pochodzi z

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Może dlatego Bóg, po stworzeniu mężczyzny, uznał, że stać Go na więcej. I wtedy stworzył kobietę. :)

Opublikowano

@Berenika97

 

Nika.

 

ale to świetnie napisałaś - Bóg stworzył kobietę !!!!!!!

 

dzięki Panie Boże, że to zrobiłeś !

 

bo kobieta........ta taka cudna istota jest.

że chce się żyć !!!!

 

 

dziękuję za głęboki i życzliwy dla mnie komentarz .

 

za komentarz który porywa mojego ducha.

 

porywa go do życia.

 

dziękuję pięknie :)

pozdrawiam :)

 

 

 

 

 

 

 

Opublikowano

@Migrena nie zbawiam świata ani innych, więc nic nie muszę, prócz pracy nad sobą. Nie będę walczyć.

Chyba Cię rozczarowałam. ;)

 

Nie żyję za karę i cenię komfort relacji z drugim człowiekiem. Nie przekonałeś mnie, że mogę coś zyskać z kontaktu z Tobą, bo póki co kopiesz, a treści? Ok. Ale kręci mnie Smarzowski i real, niż teoria.bb

Opublikowano

@beta_b

 

" Ale kręci mnie Smarzowski".

Aktorka, scenarzystka ?

 

wyciągam do Ciebie dłoń.

 

silną i męską.

 

wyrwę Cię z kulinarnych zachwytów nad kluskami.

 

i będziemy dalej bawić się poezją !!!!

 

chcesz ?

 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Szukam pracy od tygodni. Śpię na kartonie, przykryty starym wełnianym swetrem. Jest zimne, listopadowe popołudnie. Idąc ulicą, trafiam na mały, odręcznie wypisany anons. Karteczka przyklejona jest od wewnętrznej strony knajpianej witryny: Przyjmę do pracy studentkę/a. Wymagana dyspozycyjność. Wchodzę do środka, zziębnięty i częściowo przemoczony. — Czy mogę porozmawiać z osobą decyzyjną w sprawie pracy? — Zapytałem. — Tak, szefowa jest u siebie. Zaraz ją zawołam — odpowiada drobna dziewczyna o kruczo czarnych włosach i oczach, których źrenice wyglądały jak dwa węgielki. Po chwili pojawiła się zadbana kobieta, wyglądająca na około trzydzieści parę lat. — Dzień dobry. Jestem zainteresowany pracą u państwa. Patrzy na mnie uważnie, mierzy od stóp do głowy. — Hm… jest pan biały. — Tak — odpowiadam. — Jest pan Polakiem? Skąd pan pochodzi? Ile ma pan lat? — Dwadzieścia trzy. — Zawiesiłem głos na moment. — Z rejonu Małopolski. — Nie reprezentuje pan żadnej mniejszości? Nie jest pan Ślązakiem? Nie pochodzi pan z Kresów? A może przynajmniej jest pan Kaszubem? — Nie, niestety. Krzywi się lekko, wpatrując się we mnie. — Przychodzą tu tacy prosto z ulicy. Biali jak mąka, do tego czystej krwi Polacy. I co? I chcą od razu dostać pracę. Przecież to niedorzeczne. Jak ja mam wszystkim wam dać pracę? Przecież zaraz wszyscy będą wiedzieć. Milknie na chwilę, po czym dodaje: — Nie ma pan jakichś korzeni żydowskich? Niemieckich? Dziadek nie pracował w którejś z francuskich kolonii? Może w Indochinach? Kręcę głową. — Nie mogę takiemu jak pan — czystej krwi Polakowi — od razu dać pracy. — Ale pani jest moją ostatnią deską ratunku — mówię cicho. — Mogę pracować na zmywaku. Albo na zapleczu. Patrzy na mnie jeszcze raz. Tym razem dłużej. Spod warstwy makijażu przebija się na jej twarzy nieprzyjemny grymas. — Będzie pan musiał… — urywa. — Gdyby pan nie wyglądał tak biednie. Zawsze miałam słabość do tych smutnych, chłopięcych oczu. — Kiedy mogę zacząć pracę? — pytam. — Może pan od jutra rana. Proszę przyjść punktualnie na szóstą. — Dziękuję pani. Kiwnąłem głową i wyszedłem.  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - twój pozytywny komentarz bardzo mnie ucieszył - dziękuję -                                                                                    Pzdr.słonecznie.
    • Jezioro w nocy, zimą mróz dotkliwy — duszę swoją winę. Idę chłodny, inny. Przenikliwy lód… splótł się ze mną w jedność. Bosy życzeń taflą, czuć moją obecność. Księżyc lśniący, cichy… gwiazdy, sowy, lisy.   - Proszę pokłon się — świat ujrzyj nowy, cudny. Cóż to? Słyszę głosy, ale nie natury. Może duchy? Chcą zapłaty — kreatury. Dmący wiatr i sosny razem grają hymny. Czyjeś świecą oczy… czyżby to Marzanny? Kroczę znów strapiony… kory, cisy, wrony.   - Pokłoń proszę — grany świat miłością nuty.  Liną magii, wonią włosów opętany. Las misterny i drzew groby… szumy wody. Oddech zimy — głos tajemny, głos nieznany…   - Wciąż apetyt wilczy, piękny ubiór szyty. Oczy to błękity, hafty lub szafiry.  Krą, polaną. Uwielbiają, albo gardzą. Pragną wszyscy. Gdy już mają — zwykła kradzież, ale jestem rozbój, grabież. Styczeń… tylko chwilą istnień, potem prysnę. Czerwiec… mocą westchnień, potem milknę. Kimże jestem?  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...