Być przy tym

[Gość vioara stelelor]

Czuwanie przy umierających jest doprawdy nieciekawe

dla postronnych.

Nie ma w nim miejsca na kołysanki.

Zrywam zbędne dekoracje,

zdjęcia przypięte do ściany; głośność redukuję

do zera.

 

Za całą scenografię

wystarczy tylko łóżko, krzesło i okno,

gdy jedyną namacalną rzeczą staje się czas.

 

Czas wzbierający do ciemnych granic

w nieudanych próbach zaczerpnięcia powietrza,

w soplach za szybą, coraz dłuższych,

z każdą minutą bliżej przedświtu.

 

Nie biorę za rękę, nie poprawiam poduszek,

zdziwiona tą współobecnością

nigdy nieukończoną, choćbym powracała

setki razy do tego samego obcego pokoju.

Szklanka na nocnej szafce od wczoraj stoi pusta.

 

Tam i z powrotem

chodzę. Gęsta nuda oblepia kształty i kolory,

a ja mogę tylko wydreptać w niej pokorną ścieżkę

na drugą stronę czekania.

[huzarc]

@tie-break

Ten wiersz nie próbuje pocieszyć  i właśnie dlatego jest prawdziwy. Bez egzaltacji ale z należytą powagą. Mówi o umieraniu takim, jakie jest - cichym, powolnym, bez metafizyki.  Przestrzeń śmierci mówi ciszą i nie trzeba nic dodawać.

[violetta]

@tie-break ale wygodny jesteś, nikt ci nie nalewa wody. Dobry jesteś:) ja gdy nalewam sobie wodę do szklanki, to postawiłam sobie obok butelkę, lepiej napełniać, a pić się chce co nie miara. 

[Alicja_Wysocka]

@tie-break
Tie,
to bardzo prawdziwy wiersz.
W takiej obecności nie ma miejsca na gesty ani słowa - zostaje tylko czas, który trwa obok, aż staje się nami.
Czuję tu cichą godność bycia „przy” - nie „nad”, nie „dla”.
Dziękuję, że go wstawiłaś.

[Gość vioara stelelor]

@Alicja_WysockaZawsze wydaje się, że można (było) zrobić więcej, lecz człowiek nie wie co i nie potrafi. Nikt go do tej roli nie przygotował. Więc tylko - jest.

Edytowane 7 Listopada 2025 przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@tie-break

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, wydaje się, ani słowem, ani gestem człowiek boi się zareagować, bo nie wie czy polepszy,

czy pogorszy sprawę, ponadto każde słowo wydaje się za małe.

Wiesz pojechałam kiedyś odwiedzić mojego sąsiada do szpitala. Tak się wzruszył, że wołali lekarza, a mnie wyprosili. 

A on się rozpłakał, bo nie spodziewał się, że odwiedzi go ktoś, kogo znał od miesiąca.

Wrócił do domu i później mi to wszystko opowiedział. Chorował na serce.

Trzymaj się, bądź dzielna.

Edytowane 7 Listopada 2025 przez Alicja_Wysocka (wyświetl historię edycji)

[Gość vioara stelelor]

@Alicja_WysockaTen wiersz ma już swoje lata. Potem przychodzi pogodzenie się, akceptacja tego, co było, i świadomość, że najważniejsza jest, była właśnie obecność. Didaskalia są nieistotne. Tu nie ma dobrze i źle zagranej roli.

Edytowane 7 Listopada 2025 przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@tie-breakOj, a ja pomyślałam, że w tym momencie to się dzieje, i do tego wygłupiam się na Satyrze.

No i się zmieszałam. 

Przeżycia z takich chwil zostają, odciskają się na sercu i pamięci i zostaje takie jakby wklęsłe miejsce,

które jednak boli przy każdym wspomnieniu. Kładę Ci rękę na ramieniu... 

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zupełnie niepotrzebnie.

W jednej godzinie ktoś umiera w sali szpitalnej, a w tym samym szpitalu na sąsiednim oddziale, o tej samej porze rodzi się  dzieciątko, za oknem maluchy bawią się na placu zabaw - takie jest życie.

[Alicja_Wysocka]

@tie-breakNo tak, ale jeśli wiesz, że za ścianą ktoś umiera, to nie podkręcasz radia na maxa, bo to jakieś nieludzkie.

To miałam na myśli. Koleżanka pisze smutny wiersz, a ja się w kącie chichram. 

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Wiesz, ja raczej bym nie wstawiała świeżo krwawiącego wiersza na portal, mając właśnie świadomość, że jest to różnorodna, dynamiczna przestrzeń, gdzie równolegle dzieje się absolutnie wszystko. Ktoś się wygłupia, ktoś flirtuje, ktoś odreagowuje stresy... To nie jest cmentarzysko.

Ale dziękuję Ci za wrażliwość :)

 

 

 

[Nata_Kruk]

@tie-break... Być przy tym... smutny temat i niełatwy do opisania, Tobie się udało. Bardzo dobrze ujęłaś to 

w wierszu... a temat znany mi, aż wróciły wspomnienia.

[Alicja_Wysocka]

@tie-breakAle różnie bywa, kiedyś na innym portalu dziewczyna pisała coś o tym, że wchodzi do wanny

z żyletką. Jak odróżnić fantazję od prawdy w takim momencie? 

I co należałoby zrobić gdyby to była prawda? 

 

[UtratabezStraty]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumiem tę myśl chyba dosyć po swojemu. Widzę tu jakąś chęć niedyskryminowania osoby ze względu na jej słabość, która towarzyszy umieraniu. Ta myśl jest mi w jakiś sposób bliska.

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To jest bardzo trudna sprawa.I nie ma chyba dobrej odpowiedzi.

Natomiast jeśli ktoś pisze wiersze w sposób niebezpośredni zachęcające do samobójstwa, pokazujące je jako jedyną opcję w danym momencie, staram się reagować. Bo jeśli ktoś ma naprawdę takie myśli, to powinien poszukać profesjonalnej pomocy, a nie paplaniny na forach hobbystycznych. A jeśli jest to tylko teatr, projekcja - to może wywierać szkodliwy wpływ na innych. Nie wiemy przecież, kto w jakim stanie psychicznym czyta nasze wiersze. 

[Alicja_Wysocka]

@tie-break Wtedy też bardzo przeżyłam tę sytuacją, miałam parę telefonów ale kto z kim ma jaki kontakt, jak powiadomić, jak zapobiec, jak pomóc - gonitwa myśli, stres, panika, przez kilka godzin. 

Była też dziewczyna, która udawała swoją śmierć. To nie było śmieszne, to było straszne. 

Jeden z poetów obdzwaniał szpitale, szukał jej. 

Nie chcę rozwijać tematu, bo fantazje i pomysły co niektórych, mogą doprowadzić do obłędu wrażliwych.

 

 

[andrew]

@tie-break

...

tamta ...

strona rzeczywistości 

nie potrzebuje 

kreacji pocieszenia 

 

sztuczne slowa kwiaty 

budzą lęk

 

gdy drzwi lekko uchylone 

wystarczy uśmiech 

i ciepło dłoni 

 

często spokój samotności 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Spokojnego dnia 

[Berenika97]

@tie-break "Gęsta nuda oblepia kształty i kolory" - nikt nie pisze o nudzie przy umieraniu. A przecież ona tam jest - między dramatycznymi momentami jest właśnie to - czekanie, nieznośna monotonia czuwania.

[Annna2]

@tie-break  byłam kiedyś u Mamy przez cały czas

[Tectosmith]

@tie-break Poruszył mnie ten wiersz — bardzo znane mi przeżycia.
Wszystko jest oszczędne, a jednocześnie wyraźne i osobiste.
Motyw ‘wydeptanej ścieżki’ w gęstej nudzie tworzy piękną klamrę skupienia i pokory.
Bardzo dobry wiersz.
Pozdrawiam serdecznie."