Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

o kamieniu który stał się człowiekiem


Rekomendowane odpowiedzi

Gość vioara stelelor
Opublikowano (edytowane)

chciałem być kamieniem

niech przeklinają

niech nienawidzą

niech ręce sobie pokrwawią

o ostrą krawędź każdego

słowa

 

chciałem obrosnąć w surowość

w zgorzkniałą plątaninę porostów

tak obmierzłą że nikt nie przysiądzie

by ulżyć sobie w drodze

 

przyszłaś pewnego wieczoru

odważna i cierpliwa jak wiatr

słońce i woda

- bo trzeba

pomyślałaś

wzięłaś w dłonie silne

promienne

 

pękałem powoli

dzień po dniu

tak z bólu pękają serca uwalniając

gęste wrzące kaskady

 

ze spokojnego rytmu twoich

wszechwiedzących wierszy

rodził się oddech zdziwiony sam sobą

 

dobrze że jesteś

powtarzałaś współjaśniejąc

by rozgwieździć nieprzeniknioną czerń

wszystkich moich imion

 

z twojej czułości

chłonę najlepszy czas

żyję

 

Edytowane przez tie-break (wyświetl historię edycji)
Gość vioara stelelor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To zapewne Jej słodka tajemnica ;)

Gość vioara stelelor
Opublikowano

@violetta @Alicja_WysockaTylko uważajcie, dziewczyny!

 

W Czechach, w jednym z parków narodowych, znajduje się bardzo osobliwy głaz.

Nosi nazwę "Diabelski Tyłek" i stanowi znakomity dowód na to, że Bóg czy też Natura mają czasem niewyobrażalne poczucie humoru.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tchnięcie życia w taki kawał skały mogłoby przynieść... bardzo nieoczekiwane skutki...

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Tadeo Na sen najlepsza melatonina Ale wyłączenie z dodatkiem wina  Więc po zażyciu mikstury  Mogą w pamięci być dziury  Już nie wiadomo czy MelatoNina?  
    • For my fellow Poets — Guardians of the word, carrying kindness and the light of learning across every friendly poetic front. ------- ///___\\\ ------- “Poetry in Arms”   I hear the calling voices “Let's use our pens like guns!” and so I stand among them in Poetry in Arms.   I was young scribe in silence, and felt what wounds remain, from those who write in verses and others write in plain.   In pages like in trenches, sharp words in fierce desire, ink loaded like gunpowder, “Survive the evil fire!”   Our legendary Poets, Cover us with your care, and offer honest counsel, from any face hater.   If you walking this way, Don’t lose your heart and mind, evil will pass away from poetry unkind.   Hey, evil owful hater! Carefully listen us: We’ll prove you — words are matter! — in Poetry in Arms.   We don't it for a glory, Nor any applause goal, But tell you all the story What still lives in our soul.   And when depression hits you, Can't hold your pen like sword, Let all your thinks will go to: Weapon is hide in word.   Despite life meet last hour — Our poems never burns And we will live in our — Poetry in Arms. ------- ///___\\\ -------  
    • @LessLove Jaka ładna piosenka:-) Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Leszczym Wciąż się zastanawiam, ale chyba jednak wstawię ;) - najwyżej mnie zjadą...  Dziękuję za komentarz i informację. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @piąteprzezdziesiąte Wszystko gra ;) :)  Dziękuję za polubienie i komentarz :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • Jesienne poranki pośród srebrzystej mgły Mroczne i kontrastowe umierają w bieli Na pradawnym drzewie liście w pomarańczy Opadają niczym my aż topią się w ziemi A deszcz jak łzy trawi oraz wyniszcza je Po obtoczeniu przez wiatr w brudzie I tak trwają aż po dzień zaduszny Nagle stają się ważne gdy on wypada Jak słońce dla ziemi czy dla niej kochany Na ich miejsce świeczka się ustawia I niczym latarnia na morzu Dla dusz kieruje w mroku Aż w końcu wita nas Marzanna Pokrywając wszystko chłodną bielą Nic już nie ma od rana Nie ma koloru tylko dusze wieją
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...