Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@viola arvensis , ten wiersz w jakiś sposób oddaje prawdę, w którą ja osobiście wierzę, że kiedy chłopak/mężczyzna się zakocha w dziewczynie/ kobiecie, to w jakiś sposób będzie starał się jej dokuczyć. Dlaczego tak by miał robić?? Może po to, żeby ta dziewczyna/kobieta się nie poczuła zbyt ważna i nie zaczęła za bardzo nad nim panować... 

Opublikowano

@viola arvensis Wiesz w takiej grze, to chyba Warhammer było, była postać, bo wybierałeś tam postać, i ta postać miała k 6 (chodzi o kostkę do gry) pochlebców :) Akurat zdaje się pani Grzeszczak, o ile się nie mylę, bo już nie jestem pewny, ale jest chyba nawet moją sąsiadką, choć nigdy jej nie spotkałem :)

Opublikowano

@viola arvensis

 

pychota.

pisać tak, może tylko POETKA.

 

to absolutny majstersztyk balansu między irytacją a nieodpartym pożądaniem uczucia.

 

z jaką lekkością i jednocześnie głębią opisujesz ten stan, gdy "serdecznie mam cię dosyć, lecz czuję niedosyt" - to idealna definicja zauroczenia.

 

niesamowita dynamika i genialne zakończenie !!!!!!!

 

Wiolu.

brak mi słów :)

Twój wiersz jest fenomenalny :)

chciałbym być tym draniem :)

 

 

Opublikowano

@viola arvensis  tak sobie pomyślałam- kochamy drani( takich niepokornych),

wiem, bohaterowie to kryształ, ale dranie dają dreszczyk emocji.

np, Lord Vader, Hannibal Lecter.

Np tołstojowska Anna Karenina- nieposłuszna jak na ówczesny czas.

Tołstoj jednak jej bronił

Opublikowano

@viola arvensisOch Violu, co to może być? 
Zostawiam Ci słowa - Janusz Kondratowicz i Zbigniew Zapert napisali taki tekst:

(fragment)

Boję się Twojej miłości
I Twoich spojrzeń i słów
Pytań zrodzonych z zazdrości
Nocy spędzonych bez snu

Słowa jak liście powiędną
Gdy nas rozdzieli zły czas
Potem zapomnisz niejedno
Z tego, co dzisiaj jest w nas

Tekst pochodzi z

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @hollow man "Błyszczą w tęczówkach Gdy znikam jak hologram" Mieć i nie mieć, być zaczynaniem Do końca świata, jak śpiewają idioci W disco polo, oni też znają prawdę Odległe nasycenie na łyżeczkach  Wydaje nam ciało, w rozkoszy  Ulotnej przemiłej przemijającej My to, my to przemijanie znaczące
    • @leo chodziło mi o to, że w nowoczesnej formie i niebanalnie 
    • Egzaltacja trawi mózgu mego bruzdy wypalając ścieżki głowie niesie pustki i skutecznie lontem iskra płomień toczy potęgując traumy otwiera mi oczy. Odbiera aktywność konstatację składa jak na nowo życie swoje poukładać jak ogarniać inne mego stanu sprawy jak całować ręce przez które ból krwawi. Rozpoczynam prace których nie ukończę wybijając głowie ambicje wschodzące przeszłość poukrywam z drugiej strony kuli myśląc infantylnie że mnie to  utuli. Postrzeganie życia wzbudza zaniechania bo przekreślam szanse nie do pokonania kontemplacja ciśnie nowe myśli moje analiza zmierza do wiecznych urojeń. Podekscytowany wiecznie niespokojny duch roztrząsa ciało rozpętując wojny trudno imputować jest niezrozumienie słaby rozbryzg umysł a ciało mi mdleje.          
    • Jak to jest być niebytem, który nie pragnie niczego? Jak to jest nie musieć pochłaniać zasobów wzdłuż i wszerz  w nieustannej próbie nasycenia własnego ego?   Przeżuwać etykę i trawić filozofię ciągle  będąc zachwyconym swoim jestestwem jakby miało ono  być z pewnością lepsze od wszystkiego innego?    Jak to jest być nicością, która odnajdzie w sobie  wszystko, czego zapragnie? A że nie pragnie niczego,  to Nic znajduje – odnajduje nicość samą siebie.   Chciałabym zamknąć umysł, o który tak troszczyłam się,  by był otwarty. Odrzucić rozpraszające „chcenia”,  które źródłem są porażki i przyczyną cierpienia.   Zasnąć jako człowiek, lecz obudzić się będąc martwą materią. Choćby wazonem. Jak to jest być wazonem?  Istotą użyteczną właśnie z powodu pustki?
    • @Poet KaNie jestem zapoznany z żadnym z wyżej wymienionych, muszę przyznać
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...