Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pustka

ŁukaszJaro

Przez ŁukaszJaro
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

ŁukaszJaro

ŁukaszJaro

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Siadam do stołu, talerz czeka na słowo,

zupa paruje, jakby chciała mówić,

ale naprzeciwko tylko krzesło,

które pamięta ciężar dawnych dni.

 

Było lato u dziadków, pachniały jabłonie,

piasek rzekał pod stopami w drodze do wody,

teraz wspomnienia wieszają firanki,

żeby zakryć nagą samotność ścian.

 

Jedno słowo, rzucone jak kamień,

roztrzaskało lustro wspólnych rozmów.

Nie da się go cofnąć,

choć milczenie próbuje sklejać odłamki.

 

Wszyscy kruszeją powoli jak kreda,

ich spojrzenia są dłuższe niż zdania.

Nie pytają, czy wrócę,

bo wiedzą, że pustka nie znosi pytań.

 

Święta nie pachną już cynamonem,

choinka stoi obok telewizora.

Światło lampki nie rozgrzewa,

tylko podkreśla zimno stołu.

 

Wspólne obiady to teraz echo,

słyszalne w talerzu stukającym samotnie.

A ja liczę łyżki,

jakby miały przypomnieć liczbę wspomnień.

 

Z czasem zrozumiałem - pustka to wybór,

który karmią urażone serca.

Nie jest wieczna,

choć próbuje udawać nieśmiertelną.

 

Więc wyciągam dłoń ponad ciszę,

szukam mostu wśród spalonych belek.

Bo rodzina jest wszystkim,

i to tylko tyle co chcę mieć.

Edytowane przez ŁukaszJaro (wyświetl historię edycji)
6

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Pan K.
      Mgła Sekigahary

      Przez Pan K. · Opublikowano

      Najodważniejsi samurajowie  Wzięli udział w bitwie pod Sekigaharą Z jednej strony wojownicy Tokugawy Leyasu Z drugiej zaś wojownicy Ishidy Mitsunari Łącznie około 170 tysięcy samurajów  Stanęło naprzeciw siebie w gęstej mgle, O świcie i w deszczu nie widząc wroga Ciężkozbrojni samurajowie grzęźli w błocie, grzęzawisko utrudniało poruszanie się koni i piechoty, warunki utrudniały widoczność Bitwa trwała wiele godzin, a samurajowie walczyli z niedoborem jedzenia i wody Używali głównie włóczni yari oraz mieczy katana / tachi oraz arkebuzów lontowych Celem było przejęcie kontroli nad Japonią Po zdradzie Kobayakawa Hideaki Została złamana przewaga Mitsunariego W efekcie zwycięstwo odniosła armia  Wschodnia Tokugawy Leyasu co rozpoczęło 250-letni okres rządów jego rodu...  
    • Berenika97
      Fanatyzm

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)  @wierszyki   Bardzo dziękuję!   Dziękuję za ten komentarz. To, co piszesz o tresurze i braku relacji - to dokładnie ten mechanizm.  Działa on nie tylko w domu, ale  na różnych poziomach. Również dotyczy systemów, które robią to na większą skalę.  Pozdrawiam serdecznie!  @bazyl_prost   Akurat śląski porządek ma w sobie życie! A tu chodziło o taki porządek, któremu życie przeszkadza. Zupełnie inna bajka ;) A poza tym, nie zdarza mi się z niczego ani z nikogo kpić.   Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • bazyl_prost
      Poezja

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @Bożena De-Tre mi jeż przypomina żołnieża
    • Bożena De-Tre
      Poezja

      Przez Bożena De-Tre · Opublikowano

      @bazyl_prost -:) o głupiutkie i fajniutkie…jakoś tak się przyplątały a kochane przecież są.
    • Tyrs
      Donikąd

      Przez Tyrs · Opublikowano

      Po raz pierwszy przygniotła mnie śmierć. Żadnych wulgaryzmów – jak Larkin, żadnego buntu. Siedzę z nią, patrzę w oczy - ciemniejsze od moich. Sprawdzam, co, w jakiej religii widzą umarli – światło pulsara, krążownik strażnicy nieba, cienie. Śmierć ma swój zaczyn, nie bierze się znikąd – czarne księstwo wypowiedziało wojnę białemu królestwu, wytoczono działa, powieszono zdrajców. Miasta piją, wznosząc toast za życie, chłopi słodzą sobie nawzajem cukrowym przecierem, kopią bitcoiny do północy – nikt z nich nie słyszał o egzystencjalizmie, każdy ma swoje miejsce na Wall Street obok poletka Pana Boga – powołanie do stanu duchownego. Obojętność świata jest stałą diabła w kosmosie – ilość cieni łamana na finansowy mianownik. Bóg struchlał w rękach bezbożników; umarł – od nagłej a niespodziewanej śmierci wybaw nas, Coinie. Możemy rozłożyć kredki dla cieni Hiroszimy, cieniować szkice Charlie Hebdo, przeglądać ukraiński czy rosyjski kościec na zdjęciach braci, synów. Żadnych wulgaryzmów, żadnego buntu…. Wyliczanki dzieci w bardzo drogich ubrankach na jeszcze droższych rautach: ecie pecie,  gdzie jedziecie? Ele mele. Na wesele. Dokąd?  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...