Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Hm... jestem tu od godziny zarejestrowany i przeczytałem w całości ten post... no i cóż przeraziłem się niektórymi "poradami", czy jak kto woli sugestiami. Nie będę mówił, że nie rozumiem "porad" typu "nie piszcie o miłości, tęsknocie" itp. bo dużo osób to napisało.

Ja osobiście lubię pisać o rzeczach pozornie banalnych, a które przy odpowiednim doborze słów i wyobraźni stają się zaskakujące. Warto spróbować!

Opublikowano

Matko kochana, w co ja się pakuję... Krytyka wskazana, ale krytyka nie powinna obrażać. Debiuty są po to, by pisali tu dyletanci, jeśli ktoś już wie co - i jak, ma dział inny, nieprawdaż?... Gdybyśmy mieli o sobie dobre zdanie (mówię o naszych umiejętnościach), to publikowalibyśmy w prasie ogólnopolskiej, a nie tutaj. Jesli odważamy sie zaryzykowac ostre słowa krytykantów, to nie po to, by dać się masochistycznie obrażać, ale po to, aby coś konstruktywnego usłyszeć, zdaje się? Ja tu dopiero od godziny przynależę, więc jeszcze mnie nikt z błotem nie zmieszał, ale wszystko przede mną. Na teraz wypowiadam się w obronie już publikujących tu swoje próby "dyletantów". Może za parę dni i mnie ktoś potraktuje łaskawie...;) W każdym razie nie widzę większego sensu w rzucaniu żyletkami w stronę mniej czy bardziej udanych "gniotów", bo gniot każdemu zdarzyć się może (nawet Wam, Krytycy kochani nie zawsze wszystko wychodzi - tyle tylko, że jesteście w tej lepszej sytuacji, że umiecie już odróżnić dobre od miernego, więc po prostu nieudaną produkcję wyrzucacie do kosza). Hehe, narażam się Szanownemu Jury, zdaję sobie sprawę... ale że jeszcze nic tu nie zamiesciłam (i wcale nie muszę), to mówię, co myślę (mówię, bo słuchowcem jestem i to, co piszę, to jakby wypowiedziane na głos było). Pozdrawiam obecnych i nieobecnych. Komentarze mile widziane :)
P.S. A swoją drogą - drugim Brelem i tak nikt nie zostanie. (Ten to dopiero o miłości umiał pisać!...)

  • 3 miesiące temu...
Opublikowano

Hej Wam!słuchajcie....mam taki problem. dotąd pisałam wiersze rymowane, wiersze dla siebie. nie mające jakichkolwiek zasad prócz dopasowywania rymów. Ostatnio ktoś mi powiedział, że czas abym zaczęła pisać białe wiersze, skończyć z dziecinnym rymowaniem. Wysłuchałam owej osoby i jej krytyki. I teraz mam do Was prośbę. Jak nauczyć się pisać białych wierszy? Ciężko jest przeżucić się z rymów na wiersze białe. Ale chciałabym spróbować. Proszę o pomoc. Z góry dziękuje:)Pozdrawiam

  • 4 tygodnie później...
  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

Wielka prośba do wszyskich komentatorów!!!

Jako młody stażem (choć nie wiekiem) wierszokleta
wręcz domagam się komentarzy, porad i wytykania błędów.
Ale niech to będą konstruktywne rady,
że rymy źle dobrane, że metryka do kitu.
Komentarze w stylu "wiersz jest do bani bo mi się nie podoba
albo bo takich nie lubię ewentualnie idź się przejść bo pisać nie umiesz czy też poprostu żenada" jest dobry w trakcie pogaduszek z koleżkami
i nie ma na celu podniesienia poziomu, tylko zdyskontowanie autora,
a takie zachowanie nie uchodzi poecie. Nie interesuje mnie, że ktoś nielubi
jakiegoś typu wiersza - tylko co mam zrobić by polepszyć warszatat.
Tak więc proszę bardziej zaawansowanych twórców
o więcej porad w komentarzach ale na Boga niech będą kulturalne
i pomocne a nie chamskie i dołujące.

Pozdrawiam serdecznie.

  • 2 tygodnie później...
  • 1 miesiąc temu...
Opublikowano

hej! nie podoba mi się to- w wiele wypowiedzi brzmi: nie piszcie o tym nie piszcie o tamtym
a moim zdaniem powinno się pisać o tym o czym chce się pisać
wiersz może być wspaniały bez względu na to czy będą w nim gołębie, upadłe anioły , mowa o śmierci lub, że będzie kierowany do ukochanej osoby czy będą żeczy kompletnie zaskakujące i niespotykane

  • 3 miesiące temu...
  • 1 miesiąc temu...
Opublikowano

Jako krótki starzem pisarz chcę stwierdzić, że ci którzy mają trzy wiersze na krzyż szukają dopiero siebie. Niektórzy naprawdę mają talent, a niektórzy dopiero się dowiedzą że cierpią na jego brak. Pisanie to jakiś sposób znaleźienie siebie, poszukanie tego co nas zadowala. Nie każdy jest artystą, nie każdy wie jak pisze się wielkie dzieła (np.ja). Szukamy tu siebie i czasem znajdujemy a czasem los posyła nas dalej szukac tej jednej najważniejszej odpowiedzi na tak ważne pytanie:kim jesteśmy?

Opublikowano

Z calym szacunkiem do ludzi korzystających z tej strony.Uważam że, jeśli mamy pomysl na ciekawe opisanie paznokci, mgły itp. powinniśmy go pokazać. Włąśnie po to jest ten serwis. Nie strofujmy kogoś bo pisze o miłości.Oklepane? trudno każdy ma prawo wyraźić swoje myśli. Miłości są różne:brata do siostry, matki do syna, dwóch przyjaciół. Piszemy o tym co czujemy. Mam jedną żelazną zasadę, którą chciałam się z wami podzielić.

1.Piszcie sercem i duszą a nie rozumem. Pierwsza wersja może zawierać(lepiej zeby nie zawierała)błędy ortograficzne. Gdy uchwycicie tą myśl poprawcie na strofki i skorygujcie bez błędów.

Pozdrawiam, literowy kaleka

Opublikowano

Chyba dobrze się stało, że zostałem zaproszony do dyskusji, bo już myślałem, że ten, raczej inteligentny portal został skasowany, bo od dłuższego czasu nie mogłem z nim się połączyć. Dziękuję pani Karolinie Walczyńskiej.
Na forum wiele padło słów i dobrych rad, jak pisać, a jak nie pisać. Sam jestem dyletant wzorcowy. Przede mną są dyletanci niższego rzędu, a za mną - wyższego. Według mnie jest to pojęcie względne i niestety lekko pogardliwe, określające gorszego ode mnie. Inni, lepsi lub tylko uważający się za nich powiedzą, że to właśnie ja jestem dyletant. Czyli właściwie to dyletantów w rzeczywistości nie ma, albo są nimi wszyscy, bo nad każdym może znaleźć lepszy.
Co do pisania, lub nie, to uważam, że bezwzględnie należy pisać, tylko jak słusznie wielu dyskutantów to podkreślało, nie wszystko należy publikować. Łatwo powiedzieć! Ale co zrobić, gdy chce się myślami podzielić z innymi? Więc publikuję i zrobiło się kółko, wróciliśmy do początku. Z tego wszystkiego pozostaje tylko UMIAR.
Dlaczego należy pisać? No, bo myśli, pomysły, które miałem wieczorem, przez noc pierzchają i rano trudno je zebrać w sensowną całość. Mózg nasz osobisty komputer nie rejestruje wszystkiego szczegółowo - a więc pisać, segregować, poprawiać po kilka razy i ewentualnie podzielić się z tym z innymi. Serdecznie pozdrawiam i dodam patetycznie - niech żyje poetyka!

  • 3 tygodnie później...
  • 3 miesiące temu...
Opublikowano

Nie doczytałem wszystkich komenarzy-porad, które umieściliście, spowodowane było to odczuciem że i tak się niczego nie naucze czytając wasze posty. Jednak piszac poniższy komentarz zjechałem na dół strony i zobaczyłem odpowiedź Marleny C. i jak to określiła "szczęka mi opadła" bo jak się przekonacie sa to słowa bliźniaczo podobne do moich
( przynajmniej w kilku kwestiach ) Wierzcie mi zbierzność formy niezamierzona, gdyż nie czytałem jej komentarza. Dopiero w połowie mojego zajrzałem niżej.


Hmm... Z tego co tu przeczytałem, zrozumiałem jedno, "nie pisz tego , nie pisz tamtego, nie pisz o tym, nie pisz o tamtym", wychodzi na to, że chyba macie dosć wierszy o miłości, nadziei, patriotyźmie, i innych waznych dla człowieka, i w kształtowaniu jego świadomości, uczuciach. Wem ja tez nie lubię czytać, od jednego autora, wierszy o tym samym, lecz nie popadajmy w przesadę, nie mówmy ludzom by nie pisali na konkretne tematy.
Mało w waszych poradach budowania, więcej niszczenia, więcej zakazów, mniej drogowskazów. . Jakby się na to nie patrzeć nie mozemy zakazywać pisać. Ilu pisarzy pisało wspaniałe wiersze o tych uczuciach, o których nie chcecie juz słyszeć w poezji? Czy to juz poczatek jakiejs nowej epoki literackiej? Musicie zrozumieć, że poezja to szepty duszy, jest więc jest najczystrzą formą przekazu uczuć i emocji. Więc jeśli pisarz jkocha , czy nie ma o tym pisać?
Nie piszę o miłości zbyt dużo, to fakt, jestem tu nowy więc może nie mam, w waszym przekonaniu, prawa do wypowiadania tych słów, ale czytać o miłości, dumie, patriotyźmie, pisanych nie raz w patetyczny sposób, chcę.
Moja zasada pisania poezji: Pisz o wszystkim, jeśli umiesz to robić to jesteś pisarzem, jeśli umiesz ubrać to w odpowiednie słowa, metafory, rymy i odpowiednią rytmikę, jesteś pisarzem technicznie przygotowanym do poezji, jeśli przelejesz w wiersz całe swoje serce, duszę może ktoś uzna Ciebie za poetę ;)

Niestety liczbą komentarzy zniechęciliście ludzi do czytania tego działu, myślę że admini powinni go pisać sami, w oparciu o propozycję userów.

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano
Domowe ćwiczenia na temat aniołów

Różewicz Tadeusz

Anioły
strącone

są podobne
do płatków sadzy
do liczydeł
do gołąbków nadziewanych
czarnym ryżem

są też podobne do gradu
pomalowanego na czerwono
do niebieskiego ognia
z żółtym językiem

anioły strącone
są podobne
do mrówek
do księżyców które wciskają się
za zielone paznokcie umarłych

anioły w raju
są podobne do wewnętrznej strony uda
niedojrzałej dziewczynki

są jak gwiazdy
świecą w miejscach wstydliwych
są czyste jak trójkąty i koła
mają w środku ciszę

strącone anioły
są jak otwarte okna kostnicy
jak krowie oczy
jak ptasie szkielety
jak spadające samoloty
jak muchy na płucach padłych żołnierzy
jak struny jesiennego deszczu
co łączą usta z odlotem ptaków

milion aniołów
wędruje
po dłoniach kobiety

są pozbawione pępka
piszą na maszynach do szycia

długie poematy w formie
białego żagla

ich ciała można szczepić
na pniu oliwki

śpią na suficie
spadają kropla po kropli

Jest tutaj cisza, są anioły (!) /a nawet milion aniołów w pewnym fragmencie/, są gwiazdy, są struny jesiennego deszczu. I nie uważam, by przez to wiersz był gorszy.

Wytykanie "słów niedopuszczalnych w poezji" jest wg mnie głupotą :p

Ja mam tylko jedną radę: trzeba myśleć nad tym, co się pisze i pisać to, o czym się myśli i co się czuje. Jednocześnie. Wiem, że to trudne, bo sam początkujący jestem. Ale warto się zawsze zastanowić, co czytelnik może uzyskać z lektury naszego u-tworu.

To wszystko. Pozdrawiam.

Pozdrawiam.
Opublikowano

i słuchaj kółek wzajemnej adoracji.jest tu co najmniej jedno.ja nie należę.
i słuchaj poetów. są tu tacy co uważają że poetami są
i jest tylko jedna prawda.no może dwie
i staruchy i dziady to najlepsi autorzy
;)
a ja poetą nie jestem i mi wolno ją kochać i czytać a co :)

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

Hej czytam i czytam i mówi sie tu wolno nie wolno,pisać nie pisać próbować nie próbować.Jestem też początkującym i uważam że emocje i to jak patrzy każdy na świat jest inne tyle ludzi tyle spojrzeń.I fakt nie każdemu może sie wszystko podobać.I uważam że poezja to kwestia talentu nie idzie sie nauczyć jej.Poezja wypływa ze środka.I uważam że nie ma ograniczeń i ważne żeby pisać bo to sie czuje a nie wymuszać sie bo tego czy tego nie wolno.I po prostu traktować na serio.Takie moje zadanie.Życze wszystkim samo krytyki i obiektywizmu.Pozdrawiam początkujących;) Jęśli czujecie to piście!P.S pozdrawiam kółko wzajemnej adoracji

  • 1 miesiąc temu...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



już wiem dlaczego te wiersze Z takie głupie są

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wszystkiego, co wiem, nauczyłem się od czarownic. Paracelsus
    • 20:48 M. 7 Al-Si [Jeśli mam mieć tylko Twój żar] Jacques Brel Jeśli mam mieć tylko Twój żar, by odziać nas w cud I ubrać w słońca czar przedmieść tych tęczę złud, Jeśli mam mieć tylko Twój żar Tylko dla tańca bzów - Jest mojej piosenki wart I ukojenia tchu... Jeśli mam mieć tylko Twój żar Aby ranek ubrać - w mgłę, Jak biednych i tych co ich czart.. - W płaszcze wyszywane snem Jeśli mam mieć tylko Twój żar I modły, które do nieba ślę Za bolączki, jakie zna świat, Jak trubadura śpiew Jeśli mam mieć tylko Twój żar Aby ofiarować tym, których jedyna gra To wejść w światła rym Jeśli mam mieć tylko Twój żar Aby wytyczyć szlak I znaleźć drogę wśród mar Tam, gdzie dróg wciąż brak Jeśli mam mieć tylko Twój żar By przekrzyczeć huk dział I tylko ten hymn, co ciszę skradł, By werblowi kazał, by zamilknąć chciał Wtedy, mając jedynie za broń Siłę, którą daje Twój żar, Wtedy ujmiemy w dłoń, Przyjaciele – Cały świat! "Zaraz będę ) za chwilę....( I. Od chryzantemy do chryzantemy Rozpadają się przyjaźnie Od chryzantemy do chryzantemy Zanikają w naszej jaźni ci, których kochaliśmy. Od chryzantemy do chryzantemy Inne kwiaty robią, co mogą Od chryzantemy do chryzantemy Mężczyźni płaczą; kobiety płyną obok. Zaraz będę, za chwil parę, Ale tak bym chciał jeszcze Zawlec znów swoje kości stare Do słońca, aż do lata, Do wiosny, aż do jutra... Zaraz będę, za chwil parę, Ale tak bym chciał jeszcze Zobaczyć raz, czy rzeka Ciągle jeszcze czeka, czy zatoka Jest dalej przystanią, znów tam stanąć... Zaraz będę, za parę chwil Ale dlaczego ja, czemu teraz Dlaczego już i dokąd, i po co mam iść ? Zaraz będę, za chwilę.,., oczywiście, Zawsze byłem tylko przybyszem... Od chryzantemy do chryzantemy Za każdym razem coraz bardziej stary, Od chryzantemy do chryzantemy Coraz bardziej nie do pary... Zaraz będę, za chwilę.,. Ale tak bym pragnął Znów wsiąść w miłość, na gapę, Jak wsiada się w autobus, By już nie być sam, By być na czyimś progu, Znowu czuć się dobrze, tam... Zaraz będę, za chwilę.,. Ale tak bym pragnął Znów gwiazdami nakarmić Drżące ciało i paść martwy Miiłością spalony jak słońcem, Z sercem spopielonym... Zaraz będę, za chwilę.,. To nawet nie ty jesteś wcześniej - To ja już się spóźniłem Zaraz będę, za chwilę.,., oczywiście, że będę Czy kiedykolwiek byłem kimś innym, niż przybyszem"? II. Oczywiście, przechodziły(-ście) burze: Dwadzieścia lat, to miłości )zgrubny( szal - Tysiąc razy, pakowałaś torby, (spałaś w biurze) Raz, tysiąc, wzbijałam/liśmy się w powietrza ]dal[ I każdy tu pamięta kąt, W tej } szpitalni { bez kołyski: Wybuchy, ]dawnych[ burz(y swąd); Nic nie przypomina(ło) niczego innego(whisky?) Tobie odebrało }wody{ smak(to błąd!) A mnie smak podbojów(dla oldbojów). Tak, Ale miłości ma Ma słodka, ] nie-[czuła ma cudowna miłości! Ja/Od (jasnego!)świtu aż do {końca} dniaWciąż cię kocham, wieszKocham cię Ja znam wszystkie )twoje( zaklęcia Ty znasz wszystkie Czary- [Mary me] Wodzi(a)łaś mnie z pułapki (do pułapki) szarmanckiego( -księcia Od czasu (do czasu), traciłe/am }cię{ Oczywiście, miałaMś kilku kochanków Musieliśmy (jakoś) zabić czas: Ciało musi się radować }o poranku] ]w ranku [ Ale w końcu, w końcu nad/nas... Potrzebowaliśmy mnóstwa talentu/jak kwlazł, właz Aby się zestarzeć, nie będąc dorosłymi {zejdź z ganku!} Im więcej czasu nas otacza I tym więcej )czasu( nas dręczy czas Ale czyż to nie najgorsza pułapka[nagra,cza] Dla kochanków, by żyli w pokoju (zgodnie,wraz)? Oczywiście, płaczesz trochę mniej, wkrótce Rozpadam się trochę później] kawałki/na[ Mniej chronimy nasze sekrety (przed/po wódce) Mniej pozostawiamy przypadkowi}-naj( Nie ufamy nurtowi życia. Pokrótce: malutcy!!! Tak.Ale to wciąż delikatna wojna(ciał/maj) [Instrumentalne zakończenie] Moja płaska ziemia Gdy Morze Północne uparcie bije w wysokich wydm asfalt, A białe płatki piany sypią się na ich grzbiety, Gdy gwałtowny przypływ uderza w czarny bazalt A mgła szara opada na wałów szkielety, Gdy podczas odpływu plaża jest dzika jak pustynia A mokry zachodni wiatr syczy jadowicie Wtedy moja ziemia stawia opór… staje się, zaczynia, Moja płaska ziemia… Moje stłamszone życie... Gdy deszcz moczy ulice, place i rabaty, Dachy i iglice strzelistych aktów kościołów, To jedyne góry na tej płaskiej ziemi bez kwiatów... Gdy ludzie to karły pod okiem aniołów... I gdy dni mijają w nudnej zwyczajności, A wzburzony wiatr wschodni sprawia, że ziemia jeszcze bardziej się płaszczy w swej uniżoności, Wtedy moja ziemia czeka… Moja płaska ziemia… Na której nie ma Ni zwierza, Ni człowieka Gdy niebo nad nami leżące delikatnie muska płaską wodę, Gdy ciążące niebo uczy nas pokory, Gdy niebo lekceważące dla pozoru się staje szare jak łupek z piekła rodem, Kiedy niebo na nas leżące jest blade jak glina, jak skóra chorych, Kiedy wiatr północny dzieli polder na cztery, Kiedy północny wiatr kradnie nam oddech, Wtedy moja ziemia pęka jak te poldery… Moja płaska ziemia… Mój wieczny bez, bezoddech... Kiedy Skalda lśni w południowym słońcu, A każda Flamandka zakłada letnią sukienkę, Kiedy pierwszy pająk tka pajęczyny w końcu, A pola tulipanów parują w lipcowym słońcu, przepięknie Kiedy południowy wiatr buszuje w zbożu, Kiedy wiatr południowy raduje się drogą i bezdrożem Wtedy moja ziemia świętuje… Moja płaska ziemia… Moje serce już niczego Nie żałuje... ─── WAŻNE STRONY

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      W porcie Amsterdam W porcie Amsterdam Są żeglarze, co śpiewają I sny, co sen odbierają, U wybrzeży portu Amsterdam. W porcie Amsterdam Są żeglarze, którzy śpią Jak sztandary, co lśnią Wzdłuż ponurych brzegów. Tam. W porcie Amsterdam Są żeglarze, którzy umierają Pełni piwa i dramatów z annałów O świcie, tam w porcie Amsterdam. Lecz w porcie Amsterdam Są żeglarze, co rodzą się W gęstym upale i nie rzadszej mgle Od oceanów ospały port Amsterdam, tam. ─── W porcie Amsterdam Są żeglarze, którzy chcą jeść Na zbyt białych obrusach, jak ich życia treść Ociekająca rybami – port Amsterdam. To nie przystań dla dam! Pokazują ci zęby całkiem połamane, Które sprawiają, że chcesz W jabłko Fortuny wgryźć się, Aby księżyc ubolewał, Że całuny chcą żreć, I pachnie dorszem żołądka treść... W samym jądrze frytki, Którą biorą w swoją wielką dłoń, By wrócić, wstają ze śmiechem do bitki. W burzliwym hałasie Zapinają rozporki i wychodzą, bekając w niedoczasie. W porcie Amsterdam Tańczą marynarze, Pocierając brzuchy, jak zwyczaj każe, O brzuchy kobiet. Kręcą się, tańczą jak w żałobie, Jak wypluwane słońca, W rozdartym dźwięku skwaszonego akordeonu, tak bez końca. Wykręcają szyje, Aby lepiej słyszeć swój śmiech, co buty szyje, Aż nagle akordeon gaśnie. Wtedy z poważnym gestem, a potem z dumnym spojrzeniem, tak właśnie, Wyciągają swoich bękartów z powrotem na światło dzienne I piszą testament w synaptyczny atrament.... ─── W porcie Amsterdam Tańczą marynarze, którzy piją, I piją, i piją znowu, I piją jeszcze trochę, każdy sam. Piją za zdrowie Amsterdamskich kurw Z Hamburga czy gdzie indziej tam: Z wszystkich tych dziur. Wreszcie piją zdrowie dam, Które im udzieliły swoich pięknych ciał, Które dają im swoją cnotę cnót, Za złotą monetę obciągają drut. A kiedy wreszcie nasycą się, Wtykają nosy w niebo, Wydmuchują nosy w całun gwiazd, Sikają się, jakby im zbierało się na płacz Nad niewiernymi kobietami, z którymi trzeba... W porcie Amsterdam, W porcie Amsterdam, W porcie nie dla dam, Porcie, gdzie każdy sam. ─── Marieke Jacques Brel Aj Marieke, Marieke Kochałam cię tak cudnie Między wieżami Gandawy I Brugii Aj Marieke, Marieke Dawno temu, zmienne l złudnie Między wieżami Brugii i Gandawy Bez miłości, cudnej miłości Wiatr wieje, cichy wiatr Bez miłości, pełnej miłość Morze płacze, szara morza dal... Bez miłości, cudnej miłości Światło cierpi, światło w cień A piasek trze moją ziemię przemiłą Moją płaską ziemię, o mojej Flandrii sen Aj Marieke, Marieke Flamandzkich nieb Kolor wież Z Brugii i Gandawy niesie się Aj Marieke, Marieke Flamandzkie niebo daję w zastaw Płacz ze mną Od Brugii do Gandaw Bez miłości, cudnej miłości Gdy wieje wiatr, to już koniec Bez miłości, pięknej miłości Gdy morze płacze, już skończone Bez miłości, gdzie jest cudna miłość? Gdy światło cierpi, wszystko w cień A piasek harata moją ziemię, co skryła... Moja płaska ziemia, mój o Flandrii sen. Aj Marieke, Marieke Me flamandzkie niebo nieb Czy było ciężkie zbyt, Marieke? Z Brugii aż do Gandawy het? Aj Marieke, Marieke Od twoich dwudziestu lat Które tak pokochałem w mig? Z Brugii do Gandawyv aż Bez miłości, cudnej miłości Gdy śmieje się diabeł, czarny czort Bez miłości, pięknej miłości Gdy moje serce płonie, me serce, bo; Bez miłości, cudnej miłości Gdy umiera lato, smuci się czas A piasek szoruje moją ziemię tak miło Moja płaska ziemio, o Flandria na 5 Aj Marieke, Marieke Czas powraca powraca czas Z Brugii do Gandaw żyje w nas Aj Marieke, Marieke Zawraca czas Gdy kochałaś mnie Z Brugią i Gandawą wraz Aj, Marieke, Marieke Wieczorem w sam raz Entre les tours De Brugges à Gand Aj, Marieke, Marieke Każdy staw Otwiera wrota bram van Brugge naar Gent (x4) van Brugge naar Gent (x4) van Brugge naar Gent (x4)  III. Nie zostawiaj mnie Już zapomnieć czas, Co nam wszystko skradł I: zapomnieć czas - Życia wieczny zbieg Zapomnieć nieporozumień czas I straconych lat... Wciąż martwić się, jak Zapomnieć o dniach, które niosły jad Wymierzając cios W sam serca splot [2] Nie zostawiaj mnie Nie zostaw mnie tu Mnie nie zostaw, nie Mnie nie zostaw mu... Nie zostawiaj mnie Już zapomnieć czas, Co nam wszystko skradł I: zapomnieć czas Życia wieczny zbieg Zapomnieć nieporozumień czas I straconych lat... Wiedząc jak Wciąż martwić się, jak Zapomnieć o dniach, które niosły jad Wymierzając cios W sam serca splot  [2] Nie zostawiaj mnie Nie zostawiaj tu Nie zostawiaj, chcę... Nie zostawiaj: Złu Ja dam ci Perły dżdżu Z krain tych, Gdzie nie pada znów I wydrążę z ziem Aż po śmierci tlen by skryć ciało twe W całun światł i złót I stworzę świat, gdzie miłość będzie królem twym miłość - prawem mym A królową - ty Nie zostawiaj mnie Nie zostawiaj, bo... Mnie nie zostaw, nie Nie zostawiaj, co... Nazbieram ci słów słów Bez sensu, lecz Ty zrozumiesz je... Opowiem ci baśń O kochankach tych Co widzieli razy dwa Jak płoną serca ich I: opowiem ci Baśń, jak ten król Co go zabił ból, bo Nie mógł spotkać twych dni Nie zostawiaj mnie Nie zostawiaj, kto... Mnie nie zostaw, nie Nie zostawiaj, to... widzieliśmy nie raz jak Ogień tryska znów Z góry starej jak świat Wulkanu, co wszak... Nie nów Przecież mówią wszem, że Ze spopielonych ziem lepszy diamentów plon, Niż z kwietniów wszech, bo on.. A gdy nadejdzie sen niebo w ogniu ma stać Wtedy Czerwień i Czerń swój ślub będą brać Nie zostawiaj mnie Nie zostawiaj, czy... Mnie nie zostaw, nie Nie zostawiaj, mi... Nie płaczę już Nic nie mówię, bo... Schowam się tuż tuż Patrzę na twą dłoń Patrzę przez twą skroń Patrzę w twoją toń ... Tańczę i śmieję się I słuchając cię Śpiewam, a potem milknę jak i gdzie... Daj mi ostać się Jako cień twego cienia cień twojej ręki cień,a nawet cień twojego psa Nie zostawiaj mnie  Nie zostawiaj, już... Mnie nie, nie Nie zostawiaj, tuż... ... Tuż ...   @Michał Pawica## Wstęp: List otwarty do Mistrza Wojciecha    
    • @Mel666   sierść jeży mi się na karku jak czytam ten wiersz.  Oryginalne pisanie. 
    • @Annna2 Przeczytałem z przyjemnością, pozdrawiam. 
    • @Anna_Sendor Po prostu - Przednio  !
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...