Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Miłość do niedoskonałości

Toyer

Przez Toyer
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Toyer

Toyer

Opublikowano
Opublikowano

Doskonałość to wieczny sen Boga

my - budzimy się niedoskonali

obdarowani prezentem istnienia

śnimy kawałki prawdy

 

chodząc cicho po doskonałej ziemi

płaczemy perfekcyjnie

że los co nam pisany nie jest prosty

a jednak kochamy życie

 

zakochani w tej niedoskonałości

łatwo budzimy anioły

miłości do drugiego brzegu rzeki

ludzi niedoskonałych

 

ale kiedy już pokochamy

to co brzydkie pęknięte złamane

widząc w tym obraz piękny

sercem co pęka na dwoje

 

niedoskonałe życie

doskonale się wypełni

7
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Toyer

Napisałeś wiersz, który ma w sobie spokój, pogodzenie – jakbyś dotknął czegoś ważnego i nie musiał już krzyczeć.

Szczególnie uderza mnie wers:"ale kiedy już pokochamy, to co brzydkie pęknięte złamane" – bo to jest istota rzeczy. Nie chodzi o osiągnięcie doskonałości. Jest tu mądrość bez moralizowania, czułość bez sentymentalizmu.

Zwłaszcza koniec – "niedoskonałe życie, doskonale się wypełni" – to jest klamra, która zamyka całość bez patosu. Elegancko. Piękny tekst.

1
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

z autorem trudno się zgodzić

 

rodzimy się wręcz doskonali

lecz z czasem niszczymy swe piękno

by nasze słabości ocalić

i zdobyć coś może zbyt lekko

 

kruszymy więc tą doskonałość

na drobne co dzień rozmieniamy

bo przecież na zawsze jest mało

stajemy się niedoskonali

...

Pozdrawiam

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Trollformel
      Prosto

      Przez Trollformel · Opublikowano

      Zawieszone tutaj  bez haka na rybiej łusce  wyłowione złoto z zachodu  wstaje spławik słońcem    łódz ma dwa brzegi  kołysze granicami fali  srebrne śledzie ławicą bez sieci  synchroniczne zmyłki  prosto  w sosie śmietanowym z koperkiem
    • LessLove
      KIEDY KWITNIE KWIAT PAPROCI

      Przez LessLove · Opublikowano

      @wiedźma Głęboki, pełen symboliki wiersz o utracie "Kwiatu Paproci", który sprawiał, że rozumiałaś świat. On Cię nauczył tajemnic świata, opowiedział o nim, cierpliwie wyjaśnił. On dał Ci imię. To utrata człowieka, który pozostawił pusty fotel, jak część siebie, ale nie zabrał cudu miłości, którym go dopełniasz w sercu. Nie jesteście dla siebie widzialni, widzisz swoje dłonie, fotel. Jednak On nadal jest. Piękny wiersz. Dziękuję.
    • hehehehe
      Lim F - sobótkowe

      Przez hehehehe · Opublikowano

      W Noc Kupały panienki w Grudusku ekstatycznie krzyczały "Och, Józku!". A on wciąż w oczach z błyskiem nad ogromnym ogniskiem skakał na inwalidzkim swym wózku.
    • wiedźma
      KIEDY KWITNIE KWIAT PAPROCI

      Przez wiedźma · Opublikowano

      KIEDY KWITNIE KWIAT PAPROCI   Szuka go tylko ten, kto jeszcze nie wie,  że szukał siebie.  Mówią: noc Kupały.  Sekunda.  O północy.      Kto znajdzie - słyszy las,  otwiera zamki bez kluczy,  widzi złoto pod korzeniami.  Dojrzewa, by zobaczyć siebie.      Ja szukam oddechu,  który brałam za dwoje.  Drzwi bez klamki.  Fotela bez ciała.  Swojego imienia w ciszy.      Kwitnie, gdy jestem niewidzialna.  Gdy przestaję wołać.  I widzę dłonie - swoje.  Pusty fotel milknie.  i tak zamienia się w jednak.  Ból dławi się oddechem.      Kwiat paproci nie ma legendy.  Ma imię:  Fotel bez ciała.
    • kultura_pop
      CZAS MINĄŁ

      Przez kultura_pop · Opublikowano

      Życie to trylogia, ,,za późno'', ,,na próżno" i ,,już po" Wiedziałbyś co się stanie, gdybyś nie zjadł ciasteczka z wróżbą Trzeba było myśleć za wczasu, jeszcze zanim sięgnąłeś po nóż, co? Złapałeś kozła za rogi to puść go   Jeśli inni na coś plują, nie oznacza, że to coś jest złe I zdaję sobie sprawę, że nikt tu nie pomyślał o morderstwie W tym mieście, myśli się tylko o zwycięstwie Bez myślenia ile statuetek jeszcze na parapet wejdzie.   Wśród garażów, Bandy nastolatków jak narkotykowe kartele W co drugiej uliczce śmiecie i niezameldowani obywatele Bezdomni, ćpuny, menele i ci naprawdę poważnie ranni Ranne ptaszki, oraz ich zwierzęcy ryk uderzający do bani

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...