Kondukt

[Simon Tracy]

Chcąc zaczerpnąć 

dopływu świeżego powietrza

jak i życiodajnego światła

letniego słońca.

Otworzyłem na oścież,

ciężkie, drewniane okiennice

i wychynąłem głowę 

poza obręb parapetu.

Dzień był suchy i skwarny.

Niemiłosiernie uciążliwy żar, 

lał się z błękitnego nieba,

 niepohamowaną strugą.

Promienie słoneczne,

roztapiały wręcz bruk 

a ściany i elewację kamienic 

zamieniały się pod ich władztwem 

w rozpalone kotły piekielne

z tonącymi w ich wnętrznościach, pomstującymi na pełnie

lipcowych upałów,

wyczekujących na mrozy, niewdzięcznymi, ludzkimi grzesznikami.

Rynek był prawie zupełnie wyludniony.

Ogródki kawiarni tchnęły

letargicznym spokojem

i parną dusznością.

Pojedyncze kramy

i rzemieślnicze wozy,

sennie przycupły w cieniu gzymsów

i balkonowych nawisów.

W bramach, okutane w szale i chusty, babulęta w kwiaciastych,

ciężkich spódnicach,

handlowały mlekiem,

serem i czosnkiem.

Właścicielki zdobnych,

jedwabnych sukien,

ukryły swe alabastrowe cery i dłonie pod zbawczymi rozłożysztymi

cieniami parasoli.

Oddając swe ramiona pod protekcję,

dżentelmenów w skrojonych na miarę surdutach i garniturach,

uchylających ronda meloników i fedor przed szacownymi

na równi sobie przechodniami.

Dzieci i pacholęta,

nie trwożyły się wcale. 

Ich śmiechy, krzyki i kwilenia

niosły w obraz ten sennie ciężki,

 trwałe nośniki życia i szczęścia. 

Zajęte igrami uciesznymi

i beztroską swawolą,

korzystały z młodych swych

 chuci w całej pełni.

Nim na powrót cofnąłem się do powoli nagrzewającego się mieszkania,

pozdrowiłem jeszcze ochoczo,

oblicze sąsiada z naprzeciwka,

który palił fajeczkę

na parterowym tarasie

u stóp małego angielskiego ogrodu.

On był malarzem życia i piękna.

Ja poetą mroku i żałoby

 

Widać w złej godzinie umysł mój wywołał to słowo z niebytu,

letniej, delikatnej atmosfery.

Żałoba - wkradła się gwałtem

 niczym obca armia.

Jak skuteczny, cichy złodziej

 do tego pałacu beztroski.

 

Nagle znikąd

nadpłynęła burzowa, ciężka 

pełna wodnego balastu chmura, skutecznie otoczyła swym srogim jestestwem tarczę radosnego słońca.

Kto żyw, uniósł swe oblicze na niebo

 teraz stalowo szare i mętne.

Chmura wygrażała ludziom i ziemi. 

Choć nie wyszedł z niej

ani jeden grzmot.

Ani jedna kropla deszczu

nie zmąciła wysuszonej na wiór,

 pełnej pyłów i lekkich drobin gleby.

 

 

Wtem kolejny nagły i przewrotny ton

dał o sobie znać,

ostrym, nachalnym dźwiękiem.

Na skraju

prowadzącej na południe ulicy,

stał od wieków mały, 

murowany kościółek z kaplicą.

Ciszę przed burzą, 

przerwał dźwięk jego dzwonu.

Groźny, głęboki, hipnotyczny tembr jego serca

tak dalece bardziej okrutny w odbiorze

 niż radosne, ratuszowe kuranty

 zegarowej dzwonnicy.

Bił smutno, przeciągle. 

Wtem odrzwia świątynne

rozwarły się jękliwie,

skargą zastygłych zawiasów.

Zdać by się mogło, że tak ten obraz zastygnie na wieki

ku zdziwieniu mieszkańców.

Lecz wreszcie,

ujrzałem dobrze postać księdza,

który pewnym, sprężystym krokiem przekroczył święty próg.

Dierżył w dłoniach, 

wysoki, drewniany krucyfiks.

Zatrzymał się u schodów 

widać czekając na kogoś.

Po krótkiej chwili,

wychynęło na zewnątrz

kilku starszych,

lekko podgarbionych jegomości

w steranych już

i przesianych marynarkach.

Stanęli,

robiąc widać miejsce kolejnym za sobą. Ludzi było już jednak tylko kilkoro

w tym dwie, starsze już kobiety.

Wszyscy na czarno odziani,

z głowami opuszczonymi w zadumie.

Wyglądali jak te kruki cmentarne,

które gnębią żywych z dachów grobowców i desek nierówno zbitych krzyży o chlebową jałmużnę ku zbawieniu dusz czyśćcowych.

 

 

Wreszcie w kompletnej ciszy wyniesiono, sosnową trumnę

bez zdobień.

Wsparło ją czterech, silnych chłopców, najpewniej pomocników grabarza.

Uszli z nią do podnóża schodów

i złożyli z czcią na wcześniej podstawiony wóz.

Powoził nim wikary. 

Ksiądz wyszedł na czoło konduktu, zaintonował pieśń pogrzebową

i wszyscy ruszyli tropem zmarłego

po wybujałym, krzywym bruku

w stronę mojej kamienicy.

 

Dzieci ucichły,

spętane uściskami matek i babć,

które nagle pojawiły się u ich boków

by zmarły mógł odejść

w godności i spokoju. 

Dżentelmeni i ich damy,

chronili się

na granicach ulicznego rynsztoku, spuszczając głowy i odprowadzając duszę zmarłego znakiem krzyża. 

Starsze przekupki,

wyciągały z tobołków i fałd ubrań różańce i krzyżyki,

przystawiając je do ust,

sączyły wyschniętymi wargami,

słowa modlitw,

żegnając się

z dewocką natarczywoscią.

Gdy kondukt kroczył pod mym oknem spojrzałem raz jeszcze ku tarasowi

z ogrodem.

To co ujrzałem, 

wprawiło mnie w rozstrój i szaleństwo.

 

Sąsiad nadal tam był.

Widać gdy nie patrzyłem

skupiony na pochodzie konduktu,

on dopalił fajkę 

i rozstawił sztalugę z płótnem. 

Malował i to nie byle kto

służył mu za modela.

A była to Śmierć. Wysoka i dumna.

Odziana w swój,

najczarniejszej nocy płaszcz.

Przywdziała maskę śmierci szkarłatnej.

Pozowała z kunsztem

 jak najprawdziwsza diwa.

Na tle krzaka pąsowych róż,

które dałbym sobie rękę uciąć.

Żyły pełnią kwitnienia,

jeszcze przed kwadransem.

Teraz opadły, uschły, zmarniały.

Dotknięte zgnilizną.

Obsypane czerwiami.

 

 

[huzarc]

@Simon Tracy

To jeden z tych tekstów, które tworzą własny klimat — czytelnik czuje, że znalazł się w przestrzeni pomiędzy snem, pamięcią i śmiercią.

To nie wiersz, to opowieść o objawieniu sztuki i końca, o tym, jak artysta próbuje ocalić sens przez patrzenie.

[Simon Tracy]

@huzarc Jest to wiersz głównie w temacie nieuchronności śmierci. Śmierć jak ta chmura burzowa może nadejść ku nam w każdej chwili i przesłonić swym cieniem linie życia. A dodatkowo kondukt pogrzebowy, nawet jeszcze w dzisiejszych czasach wzbudza w nas strach, podświadomą odrazę i odrzucenie tego, że możemy umrzeć i skończyć w podobnej trumnie już na zawsze.

[iwonaroma]

Ależ wyobraźnia :) 

 

[Berenika97]

@Simon Tracy

Czytałam Twój wiersz jak tekst literacki, z bogatym słownictwem, pełnym staropolskich słów ("jegomości", "pacholęta", "babulęta"), które budują autentyczną atmosferę dziewiętnastowiecznego miasta. Świetna kompozycja – od sennego, leniwego letniego dnia, przez stopniowe narastanie napięcia (chmura, dzwon), aż do końcowego obrazu Śmierci pozującej malarzowi.

I ten kontrast w finale – poeta mroku obserwuje malarza życia, który maluje... Śmierć. To przewrotne.  :) Pięknie budujesz obrazy!

[Simon Tracy]

@Berenika97 Dziękuję! 

"Kondukt" jest jednym z moich ukochanych poetyckich dzieci. Jest utrzymany w estetyce gotyckiego mroku choć tłem - miastem jest miasteczko osiadłe bardziej w okresie belle epoque. Uwielbiam jego duszną, leniwą, żałobnie ciężką atmosferę. Powoli ciągnącą się akcję, która przeraża realizmem postaci i drogą cichego konduktu. Jak już wiesz u mnie często zaskakuje finał. Często przerażająco surrealistyczny. Tak jest i tutaj w wierszu.

@Berenika97 I znów może kojarzyć Ci się z estetyką grozy Edgara Allana Poe - nie bez powodu śmierć przywdziewa maskę szkarłatną. Maskę czerwonego moru.

[Gosława]

Bardzo lubię takie historie 

Sporo wierszy napisałam na temat śmierci jeden nawet o "pustej nocy"

Fascynuje mnie ta tematyka

 

[Simon Tracy]

@Gosława @Simon Tracy Więc na moim profilu z pewnością znajdziesz bardzo wiele wierszy i prozy poetyckiej utrzymanej w tej tematyce. 

W zasadzie nie piszę niczego innego poza horrorem, grozą i oniryczną, mroczną metafizyką 

[Berenika97]

@Simon TracyDokładnie tak odebrałam, jak piszesz. Ale nie chcę się powtarzać. :) Pozdrawiam. 

[Simon Tracy]

@Berenika97 Ja również pozdrawiam :)

[viola arvensis]

@Simon Tracy trzeba miec odwagę aby pisać o śmierci. Ludzie unikają tego tematu, nie chcą, odpychają, udają, że go nie ma,  dopóki ich nie siegnie z którejś strony. 

Mnie utwór wciągnął, wróciłam aby jeszcze raz sie zagłębić. Mocny przekaz. 

[Gosława]

@Simon Tracy a ja zaczytuję się kryminałami 

Już wiem dlaczego mi się tu tak podoba 

 

[Simon Tracy]

@viola arvensis Unikanie i nie myślenie o śmierci i tak w niczym nie pomoże. Każdy umrzę i z tego powodu śmieszne poniekąd jest to, że ogarnia ludzi strach przed nieuniknionym.

Ja traktuję śmierć jako najbliższą przyjaciółkę i natchnienie. Jestem zafascynowany kultem "Santa Muerte". Uważam, że w godzinie odejścia a nie wiadomo kiedy takowa nastanie, lepiej jest mieć śmierć po swojej stronie. 

@viola arvensis I bardzo dziękuję za przeczytanie i serduszko.

@Gosława Mnie osobiście Twoja poezja również urzeka. Kryminały to już nie moje podwórko ale mogę obiecać, że mam jeszcze bardzo wiele mrocznych tekstów w zanadrzu. 

[Gosława]

@Simon Tracy będę zerkać 

Miłego wieczoru życzę

[Simon Tracy]

@Gosława I Tobie również.