Pięć sekund czasu

[Annna2]

 

 

Przed bramą Arsenału siedzi lew murowany.
Na tylnych łapach ma losy zapisane,
świątynie w Atenach, mury Bizancjum i fiordy Skandynawii.
Na nich świat przemierzył od Algarve i Petersburga, do wysp Aran w zatoce Galway.
Plaże Krety gdzie sztuka minojska.
Zwiedzić Londyn Paryż, Berlin, Rzym,
Madryt, Warszawę i Moskwę.
Mówić ustami Oktawiana Augusta,
jakie to "znajome i kruche".
Obudzić duchy.
A potem w ogrodach Sennufera myśli pozbierać.
One tam stoją pośród pokrzyw szelestu,
krzyczą.

 

Hej! Jeszcze raz narwij agrestu.
A może wcale zrywania nie mieli w planie,
chcą tylko namiętność i młodość jeszcze raz
wyśpiewać na polanie?
Przeszłość jak runy na łapach zapisane wspomnienie,
czerń i błękit ubrany w ucieleśnienie.
Pięć sekund już lwu z Pireusu to za mało,
by posłać uśmiech światu, Europie, sobie.
Paradise jak Raj te słowa już nie wystarczą,
w nich jest tylko obłędne już, niemożliwe pragnienie.

 

-cdn-

 

 

 

 

 

 

 

 

[huzarc]

@Annna2

To bardzo ciekawy i ambitny wiersz — z rozmachem kulturowym i przestrzennym. To tekst podróżujący między epokami, kontynentami, a właściwie: między cywilizacjami i ich pamięcią, z wyraźnym tonem elegii za utraconą całością świata.

[Annna2]

@huzarc  dzięki.

To taki rys historyczny europejski sekundowy, napisany w częściach

[Migrena]

@Annna2

 

Fascynująca, gęsta od intertekstów medytacja o czasie.

Centralny Lew z Pireusu – niemy świadek historii. Symbolizuje ciężar Wieczności.

Kontrapunktem dla tej kamiennej przeszłości jest obłędne pragnienie powrotu do czystej, zmysłowej radości. 

 

Twój wiersz to  elegia o niemożności połączenia tych światów.

Żadne  słowo  nie jest w stanie opisać utrac onego szczęścia.

Bo to jest :  "niemożliwe pragnienie".

 

To nie jest tekst do przeczytania i.......pójdę sobie.

Tutaj jest bowiem esencja ludzkiego życia.

[Annna2]

@Migrena  wieczne miasto miało być wieczne, ale musiało upaść.

Dzięki za tą esencję życia- tak! Jak lwy strzegące tajemnicę życia.

 

Jak to jest- przecież wszystko już było, jest i będzie,

powinniśmy już wiedzieć, przewidzieć- a jednak nie, ciągle popełniamy te same błędy

[Migrena]

@Annna2

 

bo jesteśmy tylko ludźmi  Aniu.

Czekam na ciąg dalszy :)

[andrew]

@Annna2 @Annna2

Ładnie, jak kalejdoskopie. 

 

Świat malutki. Mongołowie byli pod Legnicą.Gdyby...

 

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

 

[Annna2]

@andrew no, prawda

dzięki

@Migrena  znudzi ci się( to żart)

będą- dzięki

[violetta]

Człowiek sobie chodzi i chodzi i zostawia ślady:) Kreta to nie tylko kultura minojska, tam ślady przodków naszych:)

 

[Annna2]

@violetta jak to ślady

dzięki

 

@Wochen dzięki

[Berenika97]

@Annna2

Stworzyłaś niezwykłą podróż przez czas i przestrzeń, gdzie lew z Pireusu staje się przewodnikiem po całej cywilizacji śródziemnomorskiej i europejskiej. Naturalnie splatasz w tej wizji starożytność z nowoczesnością.

Szczególnie poruszający jest moment przejścia od tego przemierzania świata do intymnego "narwij agrestu" – ta nagła zmiana skali, od wielkiej historii do prywatnego, zmysłowego wspomnienia, jest bardzo poetycka.

Lew z runami losów na łapach to piękna metafora tego, jak nosimy w sobie całą przeszłość, wszystkie miejsca i doświadczenia.

A na końcu – "pięć sekund już lwu z Pireusu to za mało" – ma w sobie melancholię przemijania.

Twój wiersz oddycha historią, ale jest równocześnie bardzo współczesny w swoim niepokoju i nienasyceniu. Ciekawa jestem kontynuacji. Pozdrawiam. 

 

[Annna2]

@Berenika97  Berenika dziękuję za piękną rozprawkę.

Dziękuję

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... oby nie było... odbłędne... sporo miejsc przytoczyłaś, II- ga strofka szczególnie, ale I-sza nie bez znaczenia.

Sorry, że tak lapidarnie.

... :) dołączam wypowiedź Kolegi.

[Annna2]

@Nata_Kruk  dzięki Natka.

To takie pięć sekund czasu w częściach przez Europę

[Annna2]

@Czarek Płatak dziękuję

[Robert Witold Gorzkowski]

@Annna2 Zabierasz nas w podróż w Świat pomników historii, szczytów cywilizacji. Zarówno materialnej jak i duchowej. Każesz podziwiać to piękno upajać się nim, choć wszyscy dobrze wiemy, że potęgi się rodzą i upadają, a terminy się dewaluują, że epoki przemijają ze swoimi monumentalnymi dziełami. I tak jak cyklicznie przychodzą tak człowiek je cyklicznie niszczy i niczego się nie uczy. Zawsze mnie zastanawiało ile można jeszcze stworzyć dzieł, które nie mają swoich korzeni w przeszłości. Świerzych i odkrywczych. Bo jak sobie uświadomić ile wieków trwa cywilizacja to ogarnia zaduma porównywalna z nieskończonością kosmosu. Tylko odruchy człowieczeństwa wciąż upewniają nas że żyjemy, kochamy, pragniemy i chcemy na nowo tworzyć na chwałę naszej dziedziny.

 

 

[Annna2]

@Robert Witold Gorzkowski  uwielbiam Dworaka, bardzo,

dziękuję Robert, że znalazłeś czas

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Annna2

Uwielbiam agrest już od najmłodszych lat. :)

Osobiście chciałybym poznać kulturę pradawnych Słowian, tych co żyli wiele wieków przed Mieszkiem Pierwszym. 

 

[Annna2]

@Wiesław J.K.  dziękuję

[Robert Witold Gorzkowski]

@Annna2 ja też a moja kuzynka jest po szkole w Łodzi i śpiewała tam w chórze.