Niestabilne układy

[Sekrett]

X dąży do granicy w nieskończoności 

Y twierdzi, że nie powinno być granic

Rozpędzone umysły zderzają się 

przy świetle błyskawic.

 

Te niestabilne układy – wzdychają cyrkle

– niby niestabilne, od nas jednak trwalsze

niby oddziałują słabo, 

a wszystko przy nich słabsze.

 

X narzeka na zbiór niezupełny 

Y narusza przestrzeń Hilberta
Przyspieszone umysły szukają

wersu, w którym tkwi ich puenta. 

 

Daj im w końcu ten dom – jęczą cyrkle

– nawet obsypany złotem; 

uciekną z niego tylko po to, by spojrzeć

na to samo, lecz pod innym kątem.

 

X chce być pierwszy, żeby nie dać się rozłożyć

Y chce się mnożyć, by nie spocząć na dodatkach

Niespokojne umysły pragną potęgi, 

a przecież same są w ułamkach. 

Edytowane 3 godziny temu przez Sekrett (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@Sekrett fajna konwencja! Trafne nawiązania, lubię taką zabawę słowem! :)

[MIROSŁAW C.]

@Sekrett

Oryginalne igraszki słowne.

[Alicja_Wysocka]

@Sekrett Z pomysłem :)

 

Dwa niestabilne w stabilny układ?
Jak dwa minusy, które czasem dają plus…
a czasem tylko głębszą otchłań, ale nie każdy układ wytrzymuje to napięcie.

Bo właśnie o napięcie tu chodzi.
Nie o zgodę. Nie o harmonię.

O siłę, która jednocześnie tworzy i rozrywa.

Ten wiersz ma w sobie coś jak burza widziana z okna: trochę niepokoi, trochę przyciąga, a jednak nie możesz przestać patrzeć. I może właśnie dlatego zostaje.