Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

światło i myśl

Berenika97
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

kiedy się budzisz

staję się światłem

między twoimi powiekami

 

kiedy zasypiasz

jestem ciepłem

w zagłębieniu poduszki

 

jeśli mokniesz

chcę być kroplą

na twoim ramieniu

 

gdy jasność wlewa się

w poranne przestrzenie

idę obok

tą samą drogą

 

kiedy cię nie ma

moje czekanie

obrasta ciszą

i stajesz się każdą myślą

która do mnie wraca

13
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano

Witam - 

kiedy cię nie ma

moje czekanie

obrasta ciszą

i stajesz się każdą myślą

która do mnie wraca - ten fragment ozdobą całego wiersza - super - 

                                                                                                 Pzdr.usmiechem.

1
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

@huzarcBardzo dziękuję! Cieszy mnie tak miły komentarz. Pozdrawienia od stoika. :)) 

@Waldemar_Talar_TalarBardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Jacek_Suchowicz

W twej radzie mądrość cenna gości,

lecz miłość klatką być nie musi,

Nie więzi, nie zna zaborczości.


Bo miłość to jest niebo całe,

Gdzie dwa istnienia szybują zgodnie,

Dla siebie wolne i wspaniałe.

@Alicja_WysockaBardzo dziękuję!

 

Tak, miłość to choroba dziwna,

Co serce rani i uzdrawia,

Gorączka, która nigdy nie mija,

A jednak życie w nas zostawia.

@Marek.zak1W przyrodzie nie jest to takie rzadkie - łabędzie, żurawie, pingwiny, wilki, boby, wrony, gibony i słonie. A nie wymieniłam wszystkich. :))) Wśród ludzi też się zdarza. :)  Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. 

@MigrenaBardzo dziękuję! :)))

Edytowane przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)
1
obywatel

obywatel

Opublikowano
Opublikowano

@Berenika97 Gdy przeczytałem wiersz pierwszy raz przyznaję potraktowałem lekko, myśląc dobrze napisany i ułożony, jednak czy naprawdę ta osoba może być taka wsłuchana i że tylko jego słyszy, gdy daje mu swoje światło, ciepło i jest niewidoczną kroplą wśród kropli i go nie odstępuje, i dotarło do mnie po przeczytaniu wycyzelowanych komentarzy, że tak jest i ona będąc bez niego znosi ciszę tylko dlatego że on powraca, i to jak w każdej myśli. Ba
Chyba mu zazdroszczę :)

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...