Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

smutno

 

i chociaż wokół ruch olbrzymi

w sieciach na fejsach messengerach

człowiek samotny nic nie winien

czy ktoś go dzisiaj trochę wspiera

 

ktoś się zatrzyma i zapyta

jak tam zdróweczko co się dzieje

na klawiaturze kciuk oddycha

rozum wraz z ciałem wciąż głupieje

 

powoli mija era książek

rozmów kontaktów wspólnych czynów

życie społeczne ktoś pogrążył

wierzących wiara jeszcze trzyma

:(

Opublikowano

Umysł (na szczęście) zachowuje te wesołe  chwile, ale patrząc realnie młodość to znaki zapytania, niepewność, szukanie własnej drogi życia, zagubienie, stresy i odrzucenia i mnóstwo pracy. Niczego nie żałuję, jak śpiewa Edith Piaf, ale nie chciałbym do tego wracać. Czy obecnej młodzieży jest łatwiej, wątpię. 

Serdecznie pozdrawiam

Opublikowano

@Stary_Kredens
 

z Twojego wiersza, Kredensiku,
dzwonią jak dawniej nam tramwaje,
ale nie wożą już beztroski 

tylko zaklętych jakimś czarem

 

tylko telefon zamiast oczu

spojrzenie owszem ale szkane

uśmiech do siebie do ekranu

i można żyć godzinę dalej

 

i tak się śmieje dzisiaj młodość

bez tego przecież żyć się nie da

jeszcze słuchawki ma na głowie

kiedyś tak było? dzisiaj bieda

 

 

 

@Jacek_Suchowicz

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

nie wiem czy winien czy nie winien

w jakoweś nicki się przebiera,

najlepiej co rusz w jakieś nowe

troi i dwoi - w kilku wersjach

 

później zamyka się w słoiku

żeby od życia się oddzielić

samotny, smutny, nieszczęśliwy

z postanowieniem - by nie wierzyć

 

nikomu nawet i niczemu,

nową receptę ma i pomysł

ty sobie zgaduj, stań na rzęsach

chciałbyś zaradzić jak? - się domyśl

 

 

 

Opublikowano (edytowane)

Nie wprowadzono w Polsce zakazu używania smartfonów uczniom. My nowocześniejsi. Choć wiele szkół ma to w swoich wewnętrznych regulaminach.

 

A oni tak z sobą po prostu rozmawiają.

Ten skręcający tramwaj faktycznie jako żywo. Pzdr

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

Edytowane przez wierszyki
A (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Marek.zak1 w zasadzie nie o tym pisałam w wierszu, ale odpowiadając na pytanie czy łatwiej? Ogólnie rzecz biorąc teraz nam wszystkim jest łatwiej pod pewnymi względami np.pranie, jednorazowe pieluchy, rozrywka na zawołanie , aż do przesytu, każdy może się uczyć itd. prawie każdy ma samochód wyjazd za granicę? W czym problem? Po prostu jedziesz, lecisz za PRL-u, no raczej tak nie było. Pełne półki wszystkiego, ciuchy jakie chcesz. Pamiętam jak my marzyliśmy o prawdziwych dżinsach. Jest łatwiej, lepiej , ale z tym wszystkim ludzie stali się jakby bardziej sobie obcy i wrodzy, podzieleni i właśnie odgrodzeni od siebie czymś jakby niewidzialnym. Internetem. Ale życie jest nadal , trwa i trwać będzie 

Kredens pozdrawiam i dziękuję za czytanie i komentarz 

@wierszyki może jeszcze wprowadzą 

Dziękuję i pozdrawiam 

Kredens 

@Rafael Marius miłe wspomnienia z młodości, czy to było w Warszawie?

Pozdrawiam serdecznie Kredens 

@Migrena dzięki za odpowiedź i pochwałę 

Pozdrawiam serdecznie Kredens 

@Alicja_Wysocka dziękuję za wierszowany komentarz

Pozdrawiam serdecznie Kredens 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97   Suknia z czystych mgieł, gdy miasto wciska cię w za ciasny gorset.   Pozdrawiam
    • @Berenika97 Bardzo dziękuję !!!   Tam na wschodnich peryferiach imperium perskiego hybris Aleksandra zostanie poddana ciężkiej próbie :)   Im dalej na wschód, tym rzadziej świat pyta, kim byłeś wczoraj.   Pozdrawiam
    • @Poet Ka   Poe:)   czy możesz....?   wszystko możesz:)   jesteś przecież w swoim poetyckim domu:)       a u mnie, w wierszu -    ta "drapieżność"  nie była intencją tylko efektem  języka probującego opisac moment kiedy granice między ja i ty przestają być stabilne. to nie jest bliskość jako harmonia ale stan w którym relacja przestaje być relacją i staje się procesem ktory uzywa obu stron naraz,   dlatego tak łatwo  tu  o wrażenie granicznosci i snu gdzie nie da się już ustalić co jest czyje.     a ten cytat Twój -   "może rzeczywiście wszystko nam się przyśniło(...)"   wspaniałość:)   Gałczyński jak mi się zdaje.   słodko - gorzki klimat.             dziękuję Poe za Twoje słowa:)   bardzo:)    
    • Poprawiona wersja wiersza Wykrzyczała gestem, że kocha, obcasem uczesała włosy, wzrok poprawiła uśmiechem, a zdrowie dała krzykiem.   Nigdy nie byłem mądry – inteligencja społeczna w moim przypadku to kapiszon, nie broń palna na naboje ostre. Język mi się splatał, a dłonie paraliż dopadł,   gdy naga w swych myślach została do świtu. Gdy tak to nasze obcowanie we dwoje wierszem się stało, podzieliło się mocniej na szczęście i światło. Niczym nastolatek biegłem   – już nie za okrągłą, kulistą, nogą kopaną gałą, ale za sensem istnienia, co imię swoje miał i lubił, gdy słowa mówiłem i gwoździe w ścianę miłości wbijałem.   Co w eter niosło falę dźwięków, jazgotów, porannych wzdychań, alkoholowych potów. Szaleństw we dwoje w sieci odmętach, każda chwila była wzniebowzięta. Po tylu latach nie ma w nas znudzenia, nikt się nie budzi sam,   choć kości już stare ze zmęczenia. Nie chodzi o chwilę, o dar wspomnień i masę wspólnych pocałunków, ale o dar, jakim jest miłość, i wagę jej, gdy ją na rękach miałem.        
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...