Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Manifest rozpaczy

Migrena
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Migrena

Migrena

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

 

 

Porzuciła mnie -
nie jak kobieta.
Jak Bóg, który wypalił swoje imię z nieba,
a gwiazdy zaczęły płakać krwią w czarne jeziora kosmosu.

Nie było słów.
Były zgliszcza głosu.
Była cisza – tak ciężka, że złamała kręgosłup światu.
Była cisza, która pachniała trumną i obciętym jezykiem anioła.

Patrzyłem,
a jej oczy odklejały się ode mnie jak galaktyki od centrum.
Patrzyłem,
a moje serce pękało jak planeta rozrywana pazurami komet.

Nie krzyknęła.
Krzyk byłby wybawieniem.
Jej milczenie było czarną dziurą -
pożerało wszystko: moje imię, mój puls, moje jutro.

Zsunęła mnie z siebie jak skórę,
jak węża, który zostawia martwy oddech na kamieniach.
Zsunęła mnie jak cień wciągnięty przez rynnę deszczu.
Jak modlitwę, której nigdy nie wysłuchało niebo.

A ja?
Ja zostałem ruiną oddechu.
Zostałem wrakiem w oceanie nocy,
gdzie nawet rekiny ciszy nie chcą mnie kąsać.
Zostałem pustym teatrem -
a scena we mnie płonie, lecz nikt nie gra.

Cierpię -
jak księżyc, któremu odcięto światło,
a on wisi nad światem jak trup w srebrnym sarkofagu.
Cierpię jak słońce, które połknęło własny ogień i stało się grobem światła.
Cierpię jak echo, które się dusi w gardle gór.

Teraz piszę -
nie w zeszyt,
ale w czerni nocy, w bliznach ścian, w krwi ciszy.
Piszę, bo słowa są jedynymi zwierzętami,
które jeszcze przychodzą do mnie w śnie.

Kochałem ją jak obłęd, który wziął ślub z burzą.
Kochałem ją jak śmierć kocha ciszę -
do końca, bez oddechu, bez ratunku.
Kochałem ją jak lustro kocha twarz, która je rozbiła.

A teraz jestem tylko cieniem psa,
który wyje w pustkę -
ale nawet echo go zdradziło.
Jestem liściem, który spadł w próżnię kosmosu.
Jestem wierszem, który chciał być człowiekiem,
ale stał się krzykiem –
rozpiętym między ziemią a nicością.

 


9
Migrena

Migrena

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Annna2

Aniu.

Rozpieszczasz mnie swoimi

dobrymi słowami.

Dziękuję.

 

 

@Stary_Kredens

I tutaj się zgadzamy :)

Zbyt częste powroty powracajacego mogą powodować u  "szczęśliwca" rostrój umysłu.

Taki biedak może się nawet ze szczęścia, porwać na siebie ze sznurem.

Dziękuję Kredensie :)

1
Migrena

Migrena

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Stary_Kredens ze sznurem nie ?

To z czarodziejką gorzałką ?

To tylko przedłuży rozpacz szczęśliwca !

Iść w narko ?

Szkoda kasy.

Już wiem :

" dzień wre i huczy

noc nogami powłóczy

uciec by za te lasy góry

głupstwa pleść

kwiatki rwać 

kurwa mać ".

 

Dziękuję :)

1
Alicja_Wysocka

Alicja_Wysocka

Opublikowano
Opublikowano

@MigrenaSymfonię cierpienia - kosmiczna, aż oddech się zatrzymuje. Nie boisz się patosu:

planety, gwiazdy, czarne dziury, anioły z odciętym językiem -  kaskada emocji.

Można by powiedzieć: rozpacz w operowej skali, monumentalna.

A jednak pod spodem tętni coś intymnego:

Ból zwykłego człowieka, któremu zabrano miłość.

1
Migrena

Migrena

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Alicja_Wysocka

Al.

Pewno, że się boję. Patosu i przesytu. Ale przekraczam te granice świadomie.

Może to efekciarstwo. Ale wolę to niż wymiotne mdłości.

 

Wszystko w "rękach" czytelników. Wszystkich szanuję.

 

Ten teks to nie wydumane emocje. To fizyczny i duchowy ból.

Ten wiersz powstał z takiego mojego bólu.

 

Teraz jest już dobrze.

Jest dobrze bo Ona jest !!!!

 

Dziękuję Al.

1
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Migrena

Przejmujący wiersz, intensywny i pełen obrazów prawie apokaliptycznych, które wzmacniają ból i rozpacz. Twoje cierpienie, jest tak wielkie, że przerasta człowieka. Napisałeś: że jesteś  "wierszem, który chciał być człowiekiem", to znaczy, że pozostało ci tylko pisanie - jedyna forma istnienia po tej katastrofie. Tak to odczytałam. Świetny tekst! 


 

2
Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@Migrena... to najprawdziwszy... manifest rozpaczy.

Szczere uczucie, potrafi powalić osobę, jeżeli nie odwzajemnione, albo zachowanie drugiej osoby bardzo powierzchowne. Kochać, to widzieć w drugim człowieku cały, przysłowiowy świat, niechby każdy tego doświadczył. Niestety miłość umie też bardzo ranić, człowiek cierpi, bo..

kocha na zabój.. a gdy traci tę drugą "połówkę"... pisze, jak Twój peeel.. manifest rozpaczy.

Gęsta w porównania, treść, zahaczyłeś o elementy kosmosu, pięknie Ci to wyszło.

Zostawiam po raz kolejny wielki plus. Bardzo mi się ta rozpacz podoba, literacko rzecz jasna.

Pozdrawiam, dzisiaj iście letnio.

 

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... ani mi się waż... :)

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
2
Robert Witold Gorzkowski

Robert Witold Gorzkowski

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@Migrena oj drogie panie nie wierzcie facetom. My potrzebujemy takich odejść bo codzienność nas zabija to tak jakby ktoś odwijał codziennie sznur ze zwijaka aż patrzymy no dobra wystarczy aby się powiesić. Jak się nic nie zmieni został mi się ino sznur. Życie nie może być nijakie musi dawać kopa musi być trudno abyśmy mogli się wykazać musi kopać w dupę i miażdżyć głowę do podłogi abyśmy mogli się wykazać. Przynajmniej dla mnie im jest trudniej tym jest lepiej, a najlepiej aby wszyscy powiedzieli że jest to niewykonalne, aby wszyscy stracili już nadzieję a żona odeszła i wtedy się budzimy idą podniosłe wręcz patetyczne słowa w pośpiechu przelewamy je na papier biczujemy ciało nurzamy się w tej beznadziejności, aż do skończenia aż do upodlenia i wtedy zaczyna wszystko wychodzić nagle zabłyśnie słońce wysrebrzy się księżyc wszystko się udaje i stajemy na nogi znowu chce nam się żyć spokojnie rodzinnie kobieta wraca i przy jej ciepełku płynie najpiękniejsza poezja do gwiazd… a za plecami znów powolutku rozwija się sznur codzienności.

Edytowane przez Robert Witold Gorzkowski (wyświetl historię edycji)
2
Migrena

Migrena

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Robert Witold Gorzkowski

Czasami w relacjach damsko- męskich panuje rewelacyjna sielanka. Przynajmniej w relacjach żona i mąż versus organy ścigania.

Z netu przyniosłem taką ciekawostkę -

"Niech oskarżony powie skąd bierze pieniądze ?

Z szafki ?

A kto je do tej szafki wkłada ?

Żona.

No dobrze, a skąd żona ma pieniądze?

Ja jej daje.

A wy skąd je bierzecie ?

Już mówiłem, z szafki ".

 

Nie wygra państwo z małzeństwem które się kocha.

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poezja to życie
      Dla M

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Ty byłaś Moją spokojną przystanią    Która prowadziła mnie W dobre rejony   I dzięki której  Nigdy nie byłem stracony   Nawet z bliznami  Na rękach    Nawet z bólem  W sercu    Trwałem I nigdy nie przestałem   Myśleć o tobie Gdy mijały dni 
    • Lenore Grey
      Liryki północne

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      Czy to słowik tak śpiewa —                 swej wybrance?      Nie wiem — płatek kwiatu jest —                w mojej filizance...                W południowym ogrodzie — śpi        dzika marchew i śpią rododendrony. Nie zajdę tam — zaprzepaszczać ich snów:         nietoperze są od ich strony.             Dziś nocny motyl siadł mi na dłoni. Srebrzysty miał odwłok — i krew na skroni. Wtem — rozwiała się wstęga spod mych stóp:            poczerwieniał mój motyl               — poczerwniał nów.                       Blask bił od wieży:                zielonej i szklanej —             bił — choć może zgasł.               Pyta mydlana bańka:               Czy to nowy Parnas?            
    • rockthewriter
      Wojna tysiąca ofiar

      Przez rockthewriter · Opublikowano

      Nie chcę się dziś spotkać z Morfeuszem Odebrałby mi cały spokój ducha Za który każdego kolejnego dnia rozcinam sobie żyły na wylot Czy nowy dzień przyniesie ulgę Czy kolejny odór dyszących w kark konsekwencji swoich czynów? Powoli gniją moje ustawione w rzędy organy Tylko ta miękka zbitka atomów patrzy się na nie z obrzydzeniem Biegnąc, nie dając sobie chwili na westchnienie A racjonalizując swe wybory odbiera mi resztki jestestwa Jaki jest Twój cel w walce z samym sobą? Jaką satysfakcję przynosi ci odwieczna wojna tysiąca ofiar?
    • Robert Witold Gorzkowski
      Pergamin

      Przez Robert Witold Gorzkowski · Opublikowano

      @Marek.zak1 Byłem w Modenie widziałem te tulenie się na własne oczy (tu wcześniej był mój przodek więc jeździłem jego śladami). Robi grób wrażenie czy tylko aby to prawdziwe nie ułożone przez ludzi Włosi kochają takie historie. To jest grób z przed 1500 lat i badacze mówią że to dwaj mężczyźni prawdopodobnie żołnierze. @Berenika97 Szacun nie unurzałaś mnie w błocie, ale i tak czuję się usatysfakcjonowany to przecież są początki; ale jakie! Satyna już przepływa pomiędzy snem a jawą a z pułapu słychać zsuwające się na cienkich pajęczynach pająki. Toż to najpiękniejsza dla mych uszu Lacrimosa - Ich verlasse heut' Dein Herz
    • Robert Witold Gorzkowski
      jestem nie jestem

      Przez Robert Witold Gorzkowski · Opublikowano

      @viola arvensis Jeśli potrafisz tak pisać to nigdy nie przeminiesz. I choć wydaje ci się że jesteś tylko puchem marnym twój tekst cię obroni. Jak w starej piosence kobiety są niezniszczalne: tekst piosenki Sekutnica   Kobieta to jest takie homo Z nią nigdy nic nie jest wiadomo. Może na przykład bez przyczyny Cię doprowadzić do ruiny, Albo wymyśli taki kawał, Że tylko nagły serca zawał. Dlatego właśnie do kobiety Są przypisane epitety: Ref. To sekutnica, to hetera, to jędza, zmora, et cetera. To grzęzawisko, dno i marazm i wszystkie kataklizmy na raz. Raz pewien wieszcz popularny Napisał o niej: "puchu marny", A inni zaś antagoniści Siedliskiem zła ją zwą aliści. Więc gdy się czasem komuś zdarza Prowadzić kobietę do ołtarza, Ja prędko łapię go za rękę I śpiewam jemu tę piosenkę: Ref. (Że kobieta) to sekutnica, to hetera... Pomimo wszystkich wad niestety Żyć się nie da bez kobiety. Bowiem na ziemskim padole Spełnia niezwykle ważną rolę. Lecz mimo wszystko to sekutnica, to hetera...   pozdrawiam z przymrużeniem oka.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...