Ostatni impuls
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Zbigniew Polit 111
@Maciej Szwengielski Panie Macieju, to nie tak:
1. Pisze mi Pan, że KK mordował milionami po to, by przeżyć i zachować podstawowe nauki Mesjasza. A przecież podstawową ideą Jezusa było niezabijanie. No to jak to tak? ;) Przecież sam Pan sobie przeczy. A poza tym, to nie prawda. Ekspansja KK nie wynikała ani z obrony czegokolwiek, ani z woli przeżycia.
2. Nie ludy "barbarzyńskie" i "pogańskie", bo to są określenia pejoratywne i wręcz niestosowne, tylko ludy żyjące przed chrześcijaństwem, które chrześcijanie wymordowali. Razem z ich świątyniami, kulturą, wierzeniami, tradycjami, pomnikami etc. To taka formalna uwaga.
3. Nic tu nie mają do rzeczy Kaligula łącznie ze Stalinem, Hitlerem i współczesnym poetą. Pan mnie nie zagada, nie zarzuci historycznymi nazwiskami, bo nie rozmawiamy relatywistycznie, tylko bezwzględnie. Jeśli na ścianie wisi czarny obraz, to bez względu na to, jaki kolor ma ściana, ten obraz jest czarny.
4. KK jest organizacją stricte polityczną. Czy tego chce, czy nie chce. Taki ma profil swojej działalności. Oczywiście jest jednocześnie organizacją religijną. Kiedyś na ten temat przegadałem pewnie dobrą godzinę ze śp. red. Turowiczem. I mimo, że hasaliśmy po wielu aspektach dot. KK, we wszystkim zgadzaliśmy się do do joty.
5. Dziś w obronie swojej ciemnej zaszłości KK stosuje retorykę, która sprawdzała się w średniowieczu, a nawet później. Niestety, podobne metody jedynie ten Kościół ośmieszają.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 35 odpowiedzi
- 794 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 810 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 659 wyświetleń
-
- 26 odpowiedzi
- 787 wyświetleń
-
- 25 odpowiedzi
- 604 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
.thumb.jpg.24ff4d9056d3da47ce3fae75f93e4311.jpg)
-
Przez wiedźma · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
@MIROSŁAW C.dziękuję ;) -
Przez Simon Tracy · Opublikowano
Pamięci wspaniałego pisarza Dana Simmonsa za jego "Pieśń bogini Kali" i inne wybitne pozycję. Jechałem tutaj najpierw przepełnionym do granic absurdu pociągiem. Sprzed budynku dworca zabrał mnie umówiony wcześniej kierowca. Jechaliśmy wiele kilometrów na północ. Zatrzymaliśmy się pod wskazanym adresem. Kolejny mężczyzna po okazaniu mu pieczęci jaką dostałem jeszcze przed tym gdy znalazłem się w pociągu, wyprowadził mały crossowy motor z prowizorycznej szopy i kazał mi wsiąść. Wyjechaliśmy z miasta i pod wieczór stanęliśmy pośrodku jednej z pomniejszych wsi. Mężczyzna zniknął w pobliskim domu a mi kazał czekać i nigdzie nie odchodzić. Czekałem dobrą godzinę aż nastała noc. Wreszcie drzwi otworzyły się i stanął w nich mój kompan. Zaprosił mnie gestem do siebie. Chwycił za głowę i wyszeptał na ucho. Pieniądze nic nie dały. Nie pomogą nam. Za bardzo się boją. Mieli załatwić przewodnika i słonia do transportu. Jednak spanikowali i nic ich nie przekona do zmiany decyzji. Musimy iść sami pieszo. Czy ktoś Cię widział? Żartujesz? Chyba cała wioska się zleciała. Wszyscy mieszkańcy mnie widzieli. Rozmawiałeś z kimś? Nie. Wymieniłem tylko kilka grzeczności. Widzieli Cię wszyscy, ale jeśli coś się stanie i służby zaczną węszyć to każdy zapomni o tym by kiedykolwiek widział tu białego europejczyka. A więc nie pokładaj nadziei w ich uśmiechach. Nie będzie ratunku ani odwrotu. Wyruszamy natychmiast. Oni już wiedzą i oczekują. Więc ruszyliśmy w drogę. Noc nie dawała ukojenia. Było duszno i gorąco. Lekki wietrzyk nie dawał ukojenia a pył wymieszany z potem pokrywał odsłonięte części ciała i niemiłosiernie powodował uczucie świądu. Księżycowy rogal dopiero wstawał nad horyzontem. Wzrok zawodził zmęczone oczy. Wyostrzył mi się za to słuch i węch. Smród był nieznośnie mdły. Oleisty i zawieszony w każdej cząstce skażonego powietrza. Sterty śmieci zastępowały trawniki i skwery. Dosłowne wieże ery konsumpcjonizmu, wznosiły się, wsparte o ściany domów. Głodne psy i koty. Walczyły zażarcie o każdą reklamówkę resztek, każdy worek odpadów. Szczury piszczały wśród tych stert. Były w amoku podniecenia. Były królami, którzy rządzili tu ostrymi pazurami i zębami. Miało się wrażenie, że przestrzeń ciągle się porusza. I w istocie tak było. Muchy, larwy, szczury, karaluchy, myszy, bezdomni starcy a także małpy i bydło. Wszyscy byli świętym ekosystemem. Religią i porządkiem starszymi niż moja cywilizacja zachodu. To było mrowisko dusz. Slums złożony z pojedynczych trybików systemu kast i zależności. Każdy był tutaj po coś i spełniał swą rolę, choć ja nie widziałem nic poza wykraczającą za ludzkie zrozumienie nędzę i upadek człowieczeństwa. Miliard istnień żyjących w matni nieskończonego koszmaru. Ciekawe ilu z nich zagląda do świątyni? O co proszą boginię? Czy są na tyle zdesperowani by składać jej ofiary? Czy ona słucha i spełnia prośby? Teraz wolałbym już nie znać odpowiedzi. Za późno. Trzeba ruszać. Ominąłem ostrożnie truchło krowy, odarte ze zgniłych resztek mięsa prawie do gołych kości. Było ucztą dla larw. Nawet po śmierci było namaszczone świętością. Absolutnie nikt nie odważyłby się usunąć go z drogi. Przewodnik ponaglił mnie i skręciliśmy za szereg ostatnich chałup, zanurzając się w las. Włączyliśmy słabe czołówki w ich bladym świetle próbowaliśmy kluczyć i wyrzynać dziką ścieżkę maczetami. Las cały czas rozmawiał nie tyle z nami co z całą otaczającą materią. Dźwięki te nie były straszne a raczej hipnotyczne. Duchy nie opuszczały nas na krok. Ci którzy nas oczekiwali, potrafili władać dowolnymi ciałami ludzi i zwierząt a nawet wchodzić w drzewa, krzewy i wiatr. Ich oczy były wszędzie wokół, ukryte za wiarą w rozum a nie świat magii i rytuałów. Szliśmy nie rozmawiając. Byłem tu przecież pierwszy raz w życiu a moje nogi jakby idealnie znały każdy cal drogi. Znów pomyślałem o ich obcej ingerencji. Byli kłębkiem a ja jedynie lichym kawałkiem sznurka. Pozwalałem bezbronnie by nawijano mnie szybciej i szybciej ku prawdzie. Po jakiś dwudziestu minutach las przerzedził się na tyle byśmy nie szli gęsiego a stanęli obok siebie ramię w ramię. Wydawało mi się, że przed nami czerniał zarys jakiegoś budynku a raczej świątyni. I nie myliłem się. Wyszliśmy centralnie na jej front. Nie zapomnę jej widoku już nigdy. Miała wysokość około czterech pięter a szeroka była na jakieś osiemdziesiąt metrów. Kamień do jej budowy pamiętał z pewnością i Buddę i Krysznę. Była majestatyczna i mitycznie, olśniewająco piękna. Od razu można było poznać, że była poświęcona kobiecie. Najstraszniejszej demonicy. Bóstwu nocy i śmierci. Szaleństwa i krwi. Obłędu i zemsty. Cudownej bogini Kali. Tej która tańczy w gniewnym uniesieniu na ciele Śiwy. Tej która jest wielką matką czasu. Pas jej z czaszek i odciętych dłoni a dziewięć par rąk dzierżą ofiarne ram dao. Błagając o ofiarę z życia. Tej, której z pola ustępują Wisznu, Kryszna a nawet Ganga. Jej krzyk oznacza wyrok. A spojrzenie śmierć. I patrzyła na nas z dziesiątków posągów. Objął mnie nieludzko silny lęk. Nie tyle o życie co o duszę. Byłem tylko marionetką w jej szponach. Byłem tak mocno przerażony, że nawet nie dostrzegłem dwóch postaci stojących u podnóża schodów na szczyt świątynny. Żaden z nich nie rzekł nic przez cały ten czas lecz wreszcie ten niższy i ubrany jedynie w przepaskę na biodra zbliżył się do mnie dzierżąc w dłoni małą jutową sakiewkę. Nie podał mi ręki, nie pozdrowił mnie. Był kapłanem Kali. Gardził ludźmi mojego pokroju. Tymi, którzy błagają o jej wstawiennictwo. O jej matczyną opiekę. Uciekają w kult by rozwiązać doczesność. Wyciągnął dłoń i podał mi sakiewkę. Zaczął mówić a mój przewodnik tłumaczył. Oto obiecane prochy wroga, wymieszane z jadem kobry i trucizną znaną jedynie nam. O świcie wejdź na dach świątynny. Tam czeka Wielka Matka Kali. Zjedz na jej oczach prochy. Uleć do jej miasta. Miasta Umarłych. Tam czeka stos. Spłoń bez strachu. Wtedy Kali weźmie Twe prochy i wsypie je do Gangi. Wskrzesi Cię i wrócisz do ciała pozostawionego tutaj. Obudzisz się z transu. A dusza Twego wroga nie znajdzie nigdy wyjścia z Twego wnętrza. A jego kości i czaszka upiększą naszyjnik bogini. Wziąłem od niego sakiewkę i rozpocząłem żmudną wędrówkę na szczyt świątyni. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! To prawda, te gorzkie nuty potrafią nieźle namieszać w codziennej melodii. Dziękuję za tak trafne spostrzeżenie i miłe słowa! :) Serdecznie pozdrawiam. @Leszczym Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)))) Miłość to siła, co góry przenosi, Lecz brudnych butów nikt nie znosi! Dla wspólnych nut i świętego spokoju, Zostawmy je w ... przedpokoju. :))) @APM @lena2_ @wiedźma @Simon Tracy Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) -
.thumb.jpg.2a4c1fb1be2384bf2f494e0e37245a0e.jpg)
Przez aniat. · Opublikowano
Wiersz o takich zwyczajnych rzeczach a tak niezwyczajnie piękny. Pola to mój ulubiony krajobraz, może dlatego z łatwością poczułam Twój wiersz. A i siedzieć tak i patrzeć też potrafię.Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Pozdrawiam klimatycznie.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się