Autobiografia

[Aleksandra Wojcieszak]

[SIZE=7]

Jak liść zatopiony w jesiennej kaluży.
Jak kropla rosy połknięta przez promień słońca.
Jak bohater ginący w ogniu walki.

Jestem....

Z nitkami pajęczyny na rzęsach.
Z kryształkami lodu na sercu.
Z twarzą wyrytą w kamieniu.

Zostanę...

Bo czas nie ma dla mnie znaczenia.
Bo jutro minęło wczoraj.
Bo dzień i noc nie mają barw.

Dziekuję...

Za kwiaty, których nie lubię.
Za pamięć, ktorą cenie.
Za los zagubiony w mym życiu.

Proszę...

O wolność, która gonię.
O szanse, której nie mam.
O wiarę, w którą wątpię.

Żegnam...

Wschód słońca,
zaćmienie księżyca
i tęczę po deszczu...

[Seweryn Muszkowski]

Wiersz aż wrze - ulewają się emocje i zastanawiam się: dlaczego wraz z nimi, myśli, które powinny być oswojone, ciężkie... dojrzałe. Powinny zostać na dnie, jak cały ziemniak wrzucony do garnka. O, choćby : "Z kryształkami lodu na sercu" i "bohater ginący w ogniu walki". Taki chaotyczny stan. Powiedziałbym, że pomieszanie Pepsi z herbatą. Ale na końcu w zasadzie, to wszystko nie ma większego znaczenia, bo żegnasz niewiele. Niby to z żalu, niby z rozsądku... ale raczej wydaje mi się, że .... ze zniechęcenia - ty raczej mówisz złośliwie : "żegnam, mam już Was po dziurki w nosie! Pa! Idę na poezja.org:)". 4 strofa wiele wnosi do wiersza. Cóż, Olu. Wiersz wymowny, jak najbardziej. Chociaż za mało merytoryki, za dużo ogólnie - jak dla mnie. Zresztą, ja lubię wymowne wiersze. Pozdrawiam.