Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

propozycja pierwsza:

wysoki, z kwadratową szczęką i uśmiechem samozadowolenia — twarz jak starta mokrą gąbką
docierają do niego tylko potwierdzenia jego własnej wspaniałości
skryty sodomita, stąd wyrobiona u niego skłonność do hipokryzji
traktuje wszystkich z góry, źle się czuje, gdy w towarzystwie znajdzie się ktoś, kto jest wyższy
despota i szowinista; w silnym wzburzeniu toczy pianę z ust

propozycja druga:

pryszczaty, niski, w grubych okularach, z przetłuszczającymi się włosami
obłudny i fałszywy intrygant; wbija nóż w plecy; podgryza szefa, gdy ten nie patrzy
w domu wyżywa się na kocie, gdyż nawet jeśli ma żonę, jest przez nią notorycznie bity
jeśli nie ma żony, bije go sąsiadka-domina, dzięki czemu nie musi wizytować salonów masażu
ogólnie niedomyty, latami chodzi w tych samych ubraniach;
ukradkiem dłubie w nosie i zjada kopaliny; psuje każdy powierzony mu przedmiot
przed trzydziestką dorabia się wrzodów i otłuszczonego serca

-----
pozdrawiam

Opublikowano

to utopia Kolego. Debile doskonali nie istnieją. Ale może, gdybyśmy poszli na jakieś ustępstwa, to ktoś się znajdzie... Poza tym zawiało tutaj szowinizmem - dlaczego obie wersje zakładają, że bedzie płci męskiej?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka     to nie  ma sporu między nami dla mnie surrealizm to dwa stany. 'hiperprecyzyjny ” kojarzony np. z Salvador Dalí. chłodną ostrośc, niemal fotograficzny detal i zamrożenie sceny. ale to tylko część obrazu. surrealizm ma też drugą, mniej " twardą” linię  bardziej organiczną, płynną, bliską halucynacji i procesom naturalnym. tutaj bliżej byłoby do Joan Miró gdzie formy: rozpływają się, tracą kontur, przechodzą jedna w drugą, działają bardziej jak materia niż przedmiot. to co nazywasz " środowiskiem wodnym”, mozna ująć trochę bardziej analitycznie , chociazby jako efekt dyfuzji barwy i rozpuszczenia granic figury, czyli odejścia od stabilnej formy na rzecz procesu. I tu dochodzimy do sedna - Twoja interpretacja nie tyle stoi przeciw surrealizmowi, co: przesuwa akcent z symbolu  na materię i percepcję na sposób istnienia obrazu. a to jest bardzo ciekawe, bo sugeruje, że obraz działa nie jak " lamigłówka symboliczna”  tylko jak zjawisko fizyczne tj. optyczne -   coś co się wydarza, a nie coś, co się odszyfrowuje. gdybym miał to uporządkowac, powiedziałbym tak: klasyczny model surrealizmu: to precyzja + niepokój + symboliczna zagadka to, co opisujesz: płynność + rozpad formy + percepcyjna niepewność i  to drugie można spokojnie czytać jako miękki, organiczny surrealizm, albo wręcz zahaczający o abstrakcję nurt badający ciągłosc materii i światła, Twoje porownanie do rozchodzenia się koloru w wodzie jest szczególnie trafne, bo wprowadza czas i proces, a to właśnie coś, czego w "zamrożonym” surrealizmie czesto brakuje . to tyle się nagadałem. a tak naprawdę to jestem zakochany w impresjonizmie!!!  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @MIROSŁAW C.   Gorące źródła, lód, wodospady, wyschnięta trawa obok błota z gejzerów to bardzo islandzki krajobraz.   Zatrzymały mnie te "lśnienia kałuż" - bardzo nastrojowy, wielowymiarowy tekst.  
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Alicja_Wysocka
    • @Waldemar_Talar_Talar   Wiatr jako pośrednik między żalem a śmiechem i ten szal z liści - piękny obraz! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...