Dłoń wieczności

[Wakss]

Lata minęły nim ze światłem się zjednałem

Ukryty przed ślepiami bielmem spowitymi

Pod willami waszymi, zdrętwiały leżałem

Me wnętrzności okryte larwami tłustymi

 

Serce me rozłożone, o tobie wciąż tworzy

Dlategoż dziś z progu pleśni dumnie odchodzę

Sylwetką świata moje płuca uraczone

Oblicze me eksponuje, płomień mnie trwoży

 

Lica wszechobecne, okrzykiem mnie witają

Do ucieczki się rwą, biesiadę mi szykują!

Lecz niestety, uraczyć was mną nie podołam

Ma miła samotna, udać się do niej muszę

 

Zapach twój już we mnie krąży, pragnę go w pełni

Tęczówkami bladość twego lica podziwiam

Chwytam cię za dłoń, lecz ty się płaczem wyrywasz

Uciekłaś w lasu głąb, choć nadgarstek mi oddałaś

[Stary_Kredens]

Powiem Ci mi ciężko się to czyta. Wiersz naszpikowany wyrazami jakby żywcem wyjętymi z innej epoki i na końcu istny horror, nadgarstek w Twojej dłoni , ciekawe jak wyglądał , czy uciekał krwią i dlaczego akurat nadgarstek?

Kredens pozdrawia świątecznie 

[moina]

Jeśli mogę się wtrącić z moją wizją...

 

Ten wiersz to przejmująca i mroczna opowieść o odrodzeniu i tęsknocie, pełna kontrastów między ciemnością a światłem, rozkładem a nowym życiem. Całość tworzy atmosferę gotyckiego romansu, pełnego mroku, namiętności i tragizmu.
Ciemność za nim, miłość przed nim, a między nimi ból i ucieczka. Tragiczna pogoń za bliskością.

 

Tak ma talent do pisania o "mocnej tonacji"

[moina]

Posunę się dalej...

Gest oddania nadgarstka jest wielowymiarowy, dając czytającemu wybór. Jest końcowym akcentem, więc treść wpływa na określenie indywidualnej symboliki – znaczenia;

Paradoksalnie, ten gest może być podświadomą prośbą o zatrzymanie, o zrozumienie, nawet w akcie ucieczki.

Ale to tylko jedna z możliwości autor dał tu sporą przestrzeń do interpretacji.