Lucy Maud Montgomery - Poszukująca (The Seeker)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Swego szczęścia szukałam skrzętnie i daleko,

Och, szukałam w każdej świata stronie:

Przeszukałam góry, pustynie i morza,

Na wschodzie i zachodzie pytałam o nie.

Szukałam w uroczych miastach ludzi,

Na brzegach słonecznych i lazurowych,

Zaznałam śmiechu, liryki i przyjemności

W cudownych komnatach pałacowych;

Na me modlitwy świat odpowiedział hojnie,

Ale nie znalazłam tam szczęścia, oj nie!

 

Wtedy wróciłam do starej doliny

I do domku nad brzegiem potoku,

Gdzie wiatry świstały pośród jodeł

Rosnących na wzgórza stoku;

Szłam ścieżką, którą znało me dzieciństwo

Pośród paproci i w górę przez jar,

Przystanęłam w bramie ogrodu, by znów

Zapachu dzikich róż poczuć czar;

Światło domu jak dawniej zmrok rozjaśniało

A przy drzwiach szczęście na mnie czekało!

 

Hm, w wersji męskiej tytuł mógłby brzmieć: poszukiwacz, ale poszukiwaczka natychmiast mi się zrymowała z kaczka-dziwaczka. Zatem: poszukująca.

I pod żadnym pozorem nie pokazujcie tego przekładu Czechom... 

 

I Lucy:

I sought for my happiness over the world,

Oh, eager and far was my quest;

I sought it on mountain and desert and sea,

I asked it of east and of west.

I sought it in beautiful cities of men,

On shores that were sunny and blue,

And laughter and lyric and pleasure were mine

In palaces wondrous to view;

Oh, the world gave me much to my plea and my prayer

But never I found aught of happiness there!

 

Then I took my way back to a valley of old

And a little brown house by a rill,

Where the winds piped all day in the sentinel firs

That guarded the crest of the hill;

I went by the path that my childhood had known

Through the bracken and up by the glen,

And I paused at the gate of the garden to drink

The scent of sweet-briar again;

The homelight shone out through the dusk as of yore

And happiness waited for me at the door!

[Sylwester_Lasota]

Nie pamiętam już w jakiej to było książce, ale czytałem taką bajkę, którą pozwolę sobie tutaj z pamięci przytoczyć.

 

Żył raz sobie pewien bogaty sułtan. Mieszkał w pięknym zamku otoczony przepychem. Miał wszystko, czego dusza zapragnie, jednak nie czuł się szczęśliwy. Zawołał więc swoich ludzi i rozkazał im znaleźć najszczęśliwszego człowieka w jego państwie i przyprowadzić go do siebie.

Jego ludzie ruszyli na poszukiwania, ale okazało się, że większość mieszkańców nie wygląda na szczęśliwych. Zapracowani, goniący za środkami do życia, wyglądali raczej na przygnębionych i smutnych niż szczęśliwych. Jednak pewnego dnia spotkali jakiegoś obdartego biedaka, który stał przy studni przed rozlatującą się chatą i poił swojego chudego wielbłąda. Podgwizdywał sobie przy tym i podśpiewywał radośnie.

- To musi być najszczęśliwszy człowiek w królestwie - powiedzieli do siebie - i przymusili go żeby udał się z nimi do pałacu.

Tam zaprowadzili go przed oblicze sułtana. Sułtan zapytał:

- Powiedz mi, co sprawia, że jesteś taki szczęśliwy?

Biedak spojrzał na sułtana, rozejrzał się po pałacu, ale nie wydobył z siebie ani słowa. Rozłoszczony sułtan, nie doczekawszy się odpowiedzi, kazał wyrzucić go za bramę.

Biedak wrócił do swojego chudego wielbłąda, do swojej studni, do swojej lichej chaty, ale nigdy nie był już szczęśliwy. Przed oczami miał ciągle bogactwo i przepych pałacu.

 

Pozdrawiam :)

[Alicja_Wysocka]

@Andrzej P. Zajączkowski „Szczęście to być wdzięcznym za to, co masz, a nie tęsknić za tym, czego nie masz” –  Hyman Schachtel.

[Rafael Marius]

@Andrzej P. Zajączkowski

 

Nie ma to jak w domu.