*** (nie pal...)

[Anna_M.]

nie pal
mosty dokądś prowadzą

skaleczenia ukołyszą się
w rytmie ruchu bioder
albo zostawisz je na drodze

wciąż idź
bądź swoim słowem

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiesz, tak było własnie najpierw :) - "bądź" - i chyba wrócę do tego :) dziękuję za zajrzenie, radę i pozdrawiam :)

[kall]

bardzo na tak :))
tylko tyle powiem - jestem zauroczona (znowu... ;) twoje wiersze są bardzo bądre, przemyślane
aaach gratuluje

Pozdrawiam
Kalina

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

bardzo dziękuję :))
tylko tyle powiem - miło mi (znowu...;)
pozdrawiam:)

[kall]

wiesz Aniu co jest najlepsze w tym wszystkim?? :) czytając twój wiersz od razu skojarzyłam Cię z utworem "ślad", który jest po prostu genialny... masz niesamowicie sympatyczny styl i każdy twój tekst aż kipi od mądrych przesłań

Pozdrawiam
Kalina

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Ci za wszystkie miłe słowa. To, że pamiętasz "ślad" jest dla mnie najlepszą i największą nagrodą :) Bo "chodzi o to, by zostawić ślady", nie pobrudzić...

Jestem wdzięczna.
Pozdrawiam.

[kall]

nagrodą "ślad" jest również dla mnie - tak jak i ten wiersz - mogę czytać naprawdę wspaniałą poezję :)

Pozdrawiam serdecznie
Kalina

[Agnes]

Anno...

znowu jestem zauroczona...

tylko czemu ostatnio tak smutno...
ślad...też pamiętam:)))

pozdrawiam ciepło i dzięki za ten wiersz
zabieram na długo

agnes

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Próbuję stawić czoła samej sobie, może dlatego trochę smutku zostaje po przełknięciu mojej pisaniny. Ale, ale - smutek uświadomiony - a taki bywa ten, który mnie nawiedza;) - ma inny smak, można usiłować nim pokierować, byle w dobrą stronę ;)
A "ślad"... - miło mi :) Pozdrawiam serdecznie. Dziękuję za opinię :)

[Agnes]

ja już polubiłam dawno mój smutek:) może to jest jakiś sposób:P

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hmm, może roz - poznanie swojego smutku i nie tylko smutku, jak największej ilości aspektów siebie, swoich wewnętrznych - wydawałoby się - oczywistości do czegoś doprowadzi. Ja w to nie wątpię.

[kall]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hmm, może roz - poznanie swojego smutku i nie tylko smutku, jak największej ilości aspektów siebie, swoich wewnętrznych - wydawałoby się - oczywistości do czegoś doprowadzi. Ja w to nie wątpię.

cóż... chyba życie człowieka wiąże się ze smutkiem. im wcześniej go polubimy - tym lepiej dla nas. niektórym nawet ze smutkiem do twarzy :)
a jeśli takie mają być Aniu twoje smutne wiersze - będę samolubna - smutaj się całymi dniami :D

Pozdrawiam
Kalina

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hmm, może roz - poznanie swojego smutku i nie tylko smutku, jak największej ilości aspektów siebie, swoich wewnętrznych - wydawałoby się - oczywistości do czegoś doprowadzi. Ja w to nie wątpię.

cóż... chyba życie człowieka wiąże się ze smutkiem. im wcześniej go polubimy - tym lepiej dla nas. niektórym nawet ze smutkiem do twarzy :)
a jeśli takie mają być Aniu twoje smutne wiersze - będę samolubna - smutaj się całymi dniami :D

Pozdrawiam
Kalina

Myślę, że roz - poznanie to nie to samo, co polubienie. Sztuka w tym, żeby przerobić ów smutek w coś budującego, a wtedy przestaje być smutkiem w zwykłym tego słowa znaczeniu. To jak z uczeniem się na błędach. Pozdrawiam serdecznie:)

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, Pansy, że zajrzałaś i cieszę się, że się podoba. Pozdrawiam!