Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jak całością w notatnikach

przenosimy — nie zanika

za pamięcią

 

__________________________________

 

/Niejednokrotnie zmagałem się z problemem otwartych notatników w laptopie;

postawiony w stanie hibernacji przechowywał niezapisane wiersze, zanim prąd

fajchy bezpieczników poinformował, że wybucha i spokoju potrzebują te karty

Czyste po resecie bez liter patrzyły mi w oczy, przywracając pamięcią utracone

wiersze/

 

Wiersz czytam z podobaniem!

 

Pozdro

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Rafael Marius tak, szybciutko, bo wiersze wlatują w niepamięć:)

 

Ciało wiersza :) otóż to, ubrane w modne wersy, tu kropeczka i tam kropeczka :)

 

Dzięki 

 

 

 

@Marek.zak1 zgoda :)

Pozdrawiam również 

 

 

 

@any woll prawda, najlepsze najulotniejsze, nie chcą dać się schwytać.

Dzięki:)

 

 

 

@Łukasz Jasiński ;) pewnie, że można, mamy wolność (przynajmniej, nomen omen, na papierze:))

Dzięki 

 

 

 

@violetta oj Violu...

;)

Dzięki 

 

 

 

@Nefretete :) wiersze bez liter patrzące w oczy - super

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję i pozdro również 

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@befana_di_campi :) fakt, piszących wiersze mnóstwo, na szczęście nie ma wzorca poety/poetki umieszczonego w Sevres, więc można czuć się dowolnie :) 

A odbiór czytelników? I tak nie mamy na to wpływu, i może dobrze? Niech każdy karmi się tym, co mu pasuje, poezja i przymus to brzydkie zestawienie.

Dziękuję:)

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Podoba mi się pomysł na tę kontuzję... :)

Spójrz, w tym fragmenciku, w każdym wersie jeden czasownik, w całości też są inne...

można by, to sugestia... choć jeden pominąć.. "unieruchamia".. 

Próbowałam czytać...

      i w końcu znika

Dobra puenta.

Pozdrawiam.

Opublikowano

@iwonaroma Zawsze mam przy sobie notatnik - program w komórce. Kiedy tylko jest okazja, a wpadnie jakaś myśl, to od razu ląduje w notatniku. Niestety częstokroć bywa tak, że myśl wpada, gdy prowadzę samochód. Trzeba się koniecznie gdzieś zatrzymać i to spisać, bo być może ma się do czynienia z początkiem fajnego wiersza.

 

Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Kolejny utwór z cyklu "Echo":     Na dno duszy, wędrówka w grób W dole bez skargi zadrzemał Mimo starań, tysięcy prób W echa śnie oniemiał   Szpalerem trupów osaczony W życiu w śmierć przeminął W dwa światy duch skręcony Sen ze snem i jawą zawinął   Nie miłość, nie złość zniweczyła Nie ona winna, nie on Nie on, nie ona wszystko zniszczyła Lecz w śnie niepokoju ton   Nie gniew, a skradziona róża Umarłą duszę zachmurza   Z wdziękiem – gorzka zdrada   Sam ze sobą w grobie gada
    • Błękit pociemniał. Anioły pękate siały planety huczące w krąg w deszcze i grady zdrobnione. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.   A ludzie tworzyli z ziemi, morza i chmur jakby do nieba schody, jak spęczniałe troską ciała gór na płask rozmiażdżone w groby.   I mówili: to nic, że w śmierć ubrany dziś ten świt, powietrze. Nam jeszcze słońce dusi sny i wiatr się jeszcze o nas trze.   Anioły - w żałobne płomyki świec ucichły, jak ciepło drżących rąk i jak para łez ciepłych milkły. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.  
    • @Jacek273   Świetnie oddajesz dysocjację -  to poczucie bycia kukłą we własnym życiu. Pytania w cudzysłowach działają jak chór w greckiej tragedii -  obserwują, ale nie pomagają.  Szczególnie poruszający wers -"sztuczny człowiek, z zewnątrz - sztuczny dramat".   Pierwszy etap - wyrzucić telewizję! 
    • @Proszalny   Ten tekst ma w sobie coś z przypowieści i coś z medytacji - dzieje się sam, jak ten park, w którym zamiast słów gromadzi się cisza. Trzy przykazania w trzech akapitach - świetny pomysł - wtajemniczenie przychodzi stopniowo. Ale trzeba zwolnić. Szachy to gra w której każdy ruch ma konsekwencje, każda figura ma rolę. A narrator zasypia między szachem a matem i budzi się z wiedzą że nie jest figurą. I to zakończenie - "e4" - otwierający ruch w szachach - wreszcie wiadomo gdzie postawić pierwszy krok. Tekst który warto czytać powoli. Najlepiej w parku. :)   Czyta się naprawdę dobrze. Masz wyczucie języka i to czuć w każdym akapicie a styl jest spójny i przyjemny w odbiorze.
    • Witaj - udany wiersz piosenka - zaciekawiło mnie bardzo -                                                                                                      Pzdr.serdecznie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...