Babcine niepokoje

[Stary_Kredens]

Nie żal mi że odejdę 

Tu byłam i to wystarczy 

Za długo wcale niedobrze

Widzę jak męczą się starcy

 

Lecz mówią że niespokojnie

Wojna, mówią  o wojnie że może będzie światowa a już na pewno że u nas

 

Żal mi dzieci i młodych

Gdziekolwiek są i umierają 

Nie ich decyzje lecz oni

skutki decyzji poznają

 

To tak oburza aż skręca gdzieś w środku wnętrzności

czemu tak?  Boże!  Ty patrzysz i widzisz?

I jeszcze nie dość Ci ?

 

I myślę o mojej wnuczce

Kochanej słodkiej dziewczynce

Widzę ją jak się śmieje 

Jak bawi się przy choince

 

Tu była jeszcze niedawno i wyjechała za morze

Na pewno jeszcze przyleci

Taką

nadzieję mam,  Boże 

[Dared]

@Stary_Kredens Przekaz bomba, podoba mi się, rymy troszkę oklepane, wybacz

[befana_di_campi]

Zawsze zastraszano nas wojną; zawsze rośliśmy jak to Pana Wańkowicza "Ziele na kraterze", dzieje świata są zawsze pełne niepokojów. Zawiedzionych marzeń, o ile te się ziszczały, lecz przeważnie to niedostatków, zmartwień, zdrad, chorób, wreszcie kolczastej starości. 

Moim skromnym zdaniem, niniejszy tekst jest nie tyle wierszem, ile biadoleniem siedzącej na parkowej ławce niemłodej pani, którą trudno cierpliwie słuchać. 

[Jacek_Suchowicz]

ponarzekałaś sobie troszkę

częściowo prozą trochę w rymach

a ja współczuje tobie Boże

że człowiek miast dziękować - zżyma 

 

oddaj Mu wszystkie swoje troski

powierz skrywane tajemnice

jest twoim bliskim a nie obcym

po coś prowadzi cię przez życie

:)

[Stary_Kredens]

@Dared Ten wiersz celowo napisałam w takiej właśnie konwencji łącznie z niewyszukanymi rymami , w konwencji biadolenia, niepokoju i sentymentalnej miłości do wnukow

@befana_di_campi miało być biadolenie

Może tytuł powinien być babcine biadolenie

[corival]

@Stary_Kredens  Biadolenie, owszem, ale dlaczego sobie czasem nie pozwolić na chwilę słabości? Różne obawy "czają się" w naszych sercach. Życiowy tekst. Pozdrawiam :)

[befana_di_campi]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Za dużo tego biadania oraz miaukania; za dużo tego się nasłuchałam w swoich czasach, kiedy razem z rybami nie miałam głosu. I wtedy, co rusz znękana płaczliwą dydaktyką, sobie powiedziałam: nie tylko, że nie będę dziamgać, ale będę także tępić to zwyczajowe "łojejejej, jejku, jejku, ranyście" lub coś w podobnym stylu. 

I nie będę swoimi traumami katowała osoby postronne, mimo woli je dołując. Z tym do terapeuty; w sumie za to mu płacą, więc łaski nie robi. 

 

 

 

 

[Stary_Kredens]

@befana_di_campi może raczej chciałam napisać że ludzie się boją, takie np.babcie, może niekoniecznie o tym mówią, ale to czują i czy mogą coś zrobić poza biadoleniem nawet tym wewnętrznym tylko. Czy nie są bezbronne wobec świata ze swoją wiarą w Boga. Chciałby dobrej przyszłości

Kredens pozdrawia